the Stick -Guilty Pleasures- Part 3

Ooooooooooooooooow!
Dit kan niet en dit mag niet.
Dit is onvergeef'lijk.
Onbegrijpelijk en bovenal schaamteloos!

Ik ben iemand die van the Arcade Fire houd, van Tindersticks, iemand die op haar negende al heel graag naar the Smiths luisterde ook al kon ze er niks van verstaan (ik heb jaren Henk de DJ gezongen, maar dat geheel ter zijde).
Ik huil bij Sufjan Stevens en hou van Mark Lanegan's stem in mijn oor.

Als ik moe ben dan huil ik gemakkelijk.
Maar dat is bekend. Zelfs het verhaal dat ik heb moeten huilen bij the Fresh Prince of Bel-Air is al eens de bar rond gegaan. Ik schaam me er niet voor. Ik was moe!

Gisteravond was ik niet moe.
Ik weet niet waar het vandaan kwam.
Waar kwamen die tranen vandaan?
Bij Sharon die Loving You van Minnie Riperton zong, biggelden ze me over de wangen.

Ik kan er niks meer aan doen.
Niks.

Ik vond het heerlijk.
En dat spijt me.
Dat spijt me heel erg.