Hij is geliefd bij de vrouwen, de allergische cowboy.

Gisteren kwam hij terug van een duel.
Hij had zijn tegenstander afgeslacht, die lag met een afgeschoten onderkaak in het zand. De mieren liepen al in colonnes naar zijn bloed.
De dames hadden zich in de deuropeningen geschaard.
Zagen ze dat goed?
Daar?
In zijn ooghoek een traan?
"Hij is zo gevoelig", zuchtten de dames met een hand op hun borstkas.
Het maakte hem kwaad.
Hij wilde niet gevoelig.
Maar hij kon zijn paard toch niet slaan?
Dat hij niet tegen de haren kon, daar kon dat paard ook niks aan doen.

Het doet hem niets, al die aandacht.
Hij ziet zo slecht en de schelle stemmen doen pijn aan zijn kop.
Roskammen is een hel.

"Hij heeft een muurtje rond zijn hart gebouwd", zeggen de dames en stiften hun lippen als ze hem snikkend zijn paard aan de balustrade zien binden.
De allergische cowboy was liever een laboratorium-assistent. Daar las hij over in de gazet, die dag dat het geregend had, en hij zag de sepiakleurige foto's van mannen met petrischaaltjes en membraanpompen. Niet meer de hele dag die jeuk aan zijn neus en alles om hem heen wit in plaats van vies en tumbleweed.

Roskammen is een hel.
En van de knapste vrouw moet hij niets hebben.
Hij slaat haar neer.
"Del!"
Haar trots gekrenkt en snotterend rijdt hij weg op zijn hengst.
"Hij is zo gevoelig", zuchten de dames en trots laat zij haar schrammen zien.

Hij is geliefd bij de vrouwen, de allergische cowboy.

Met dank aan Eva Herman en Rik van den Bos.