"Na de dichtbundels Ik, vette zeug en Kelner, gooi die kelk eens vol, verschijnt dan nu eindelijk haar eerste roman, Tachtig dagen met de hooiman. Mevrouw Hendrix, vertelt u ons eens, in hoeverre is deze roman autobiografisch?"
"Nou, niet."
"Niet?"
"Al lijk ik wel wat op de hooiman. Meer dan op de ik in het verhaal. Maar ja, ik ben geen man van honderd kilo. Tenminste, last time I checked."
"Olijk, u. En het meisje dan? U wilt zeggen dat dat geen afspiegeling is van uzelf?"
"Ach, misschien een beetje. Maar is dat het niet altijd? Wanneer je alle personages door een blender haalt, dat dan de schrijver tevoorschijn komt?"
"Is dat zo?"
"Nou. Ja?"
"Bij Mulisch?"
"Denkt u niet? Of Douglas Coupland?"
"Ja, nee, verdomd."
"Palmen. IM daargelaten."
"Inderdaad. Oh, maar dat is vreselijk."
"Dan Brown."
"Stopt u, alstublieft. Het worden monsters!"
"Nicci French."
"U gaat te ver!"
"Bloemen op zolder!"
"Stop, of ik laat u verwijderen."
"Nou hoeft u niet meteen uw glaasje water over me heen te gooien. Heleen van Rooyen!"
"Wanstaltig. Security!"
"Maar meneer, laat u me los! Shoot the messenger! U begon zelf met uw autobiografisch!"
(Gerommel)
"Tot zover AMH Hendrix. Onder ons gezegd en gezwegen, dat ze niet kan dichten, dat wisten we allang. Koopt u nu dan ook maar vooral niet haar boek."