12 november 2006
Trouwens...

"Let go. Lady, would you please let go?"
Hij trok met zijn been.
Ik vond dat hij nog behoorlijk beleefd bleef.
"Lady, please. Your dress is getting all wet. I really have to get on the coach."
Hij probeerde te lopen. Het was nog een hele klus.
Het was nog maar een meter of vier naar de bus.
Maar geen haar op mijn hoofd.
Ik voelde het asfalt van de parkeerplaats over mijn benen schuren.
Mijn jurk hing om mijn middel, naar ik aannam.
Maar geen haar op mijn hoofd.
Ook geen sluier.
Die had ik aan een struik verloren.

Zo sleepte ik aan zijn been mee naar de deur van de bus, die sissend open ging. Hij zette een voet op de tree, greep zich stevig vast aan de leuningen en begon te schudden met het been waar ik aan hing.
Het was verdomd lastig om vast te blijven houden.
Een behoorlijke hamstring voor zo'n smal mannetje, daarbij regende het flink mijn ogen in. Misschien de volgende keer toch wat minder enthousiast met de pincet in de weer gaan, schoot het door mijn hoofd.
Ik huilde heus niet.
En al helemaal niet met kwijl.

Ik gleed steeds lager. Rook het leer van zijn fijne schoenen. Haakte mijn vingers in zijn sok.
"I really have to go!"
"I know", riep ik "I knooooow. Don't! Stay! Please. Won't you stay?"
"No, I have to. Now!"
"Can I come? Can I come? Can I?"

Ik keek omhoog. De regen had sterretjes tussen mijn wimpers gemaakt. Rond het lichtje in de bus boven de chauffeur. Die rookte verveeld een peuk.
Mijn handen nog om de punt van de schoen. Ik drukte mijn wang tegen het leer.
Hij trapte.
Zand knarste tussen mijn tanden.
Als 'n ware Rocky spatte 't spuug uit mijn mond.
Ik liet los.

"Go!", riep hij tegen de chauffeur. De motor gromde en de bus begon te rollen.
Ik viel op mijn rug.
"Go marry somebody else!", riep hij met zijn handen op de posten van het portier.
Sufjan draaide zich om.
De deur siste weer en sloot langzaam.
De bus reed weg.
Sterretjes rond de achterlichten.
Ik rolde op mijn zij. Mijn bruidsboeket lag verderop op de stoep in een plas en de ring was ik ook al kwijt.

Door de achterruit keek de jongen die de trompet speelde.
Hij schudde zijn hoofd.

1:02


Ah, je hebt dus een leuke avond gehad :-D

Het was geweldig. Magisch.
(Alleen niet verloofd.)

Had ik een lijstje met links op mijn blog, ik zou je linken.

arme sufjan...

Stalking Sufjan...

Mijn God, Meisje...

Ik heb echt keihard gelachen maar ik maak me toch ook een beetje zorgen

Het was inderdaad geweldig. Magisch...! Jammer, Sufjan heb je dus niet kunnen vangen. Dan op z'n minst een Superman of de Kerstman? ;-)

Aj. Ik hoop dat je je geen pijn hebt gedaan? Wat naar zeg, van Sufjan.

Oh. En ik heb, soort van, over je geschreven.. hoop dat je dat niet erg vindt?

En die stomme St. Vincent in het voorprogramma vond dat zij wel even met Sufjan zou kunnen trouwen... Ik heb expres niet voor haar geklapt (vooral ook omdat ik haar muziek echt niet fijn vond...)

Tja en Sufjan..... *zucht*





Naam
Email
Website
Onthouden?
Reactie (HTML is toegestaan):