"Oktober is nu al een kutmaand!" riep ik vorige week.
Soms dan ben ik een heus meisje. Dan ben ik moe, dan ben ik boos op de wereld.
Dan huil ik vier dagen.
Ik denk dat ik in jaren niet in zo'n korte tijd bij zoveel verschillende mensen heb gehuild.
Iedere dag een ander.
Mijn tranen zijn hoeren.

"Ik denk dat ik wat vaker moet huilen en dan g'woon wat minder per keer", zei ik woensdag, toen de schipper en ik over de fietsbrug naar Lent liepen.
"De boel wat meer doseren", zei de schipper.

Een paar dagen ervoor had de laatste huilbui plaats gevonden en reed ik met de broer over de snelweg. De zon streek over 't Limburgs land en voor het eerst voelde ik rust zo onder mijn borstbeen. In mijn maag.
"Mensen zijn nu eenmaal niet in de wieg gelegd om gelukkig te zijn", zei de broer.
"Nee", zei ik en ik glimlachte. Hij zag het niet.

Eenmaal Lent doorkruist hebbende, hingen de schipper en ik over de reeling van de Waalbrug. We keken naar de grote boten die voorbij kwamen met rollen staaldraad en kolen. Het was donker geworden.
We keken naar de lichtjes van Nijmegen.
"Mijn oma zei altijd dat je beter spijt kan hebben van wat je deed, dan van wat je niet gedaan hebt", zei de schipper "misschien moeten we eens ophouden met dat struisvogelgedrag."

"Ik snap er niks van!", zei ik de dag erna tegen Babs uit mijn klas "ik was al bezig met alles weg te hakken!"
"Soms is van het slechtste uitgaan ook een rem om te genieten van het goeie", zei Babs.
Babs is een fijn mens.

Struisvogelpolitiek.
Ik moest maar eens een muts gaan aanschaffen.
Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt krijgt een kouwe kop!