Hoe kom ik toch zo moe? Dat biertje van zondag maakte me inderdaad gelukkiger. Ook al was het zelfgebrouwen door een jongen verkleed in een middeleeuws kostuum, die deed alsof het heul erg vroeger was. Het maakte gelukkiger, een beetje. Om zeven uur 's avonds, welteverstaan. En het was er ook echt maar eentje.
Om tien uur viel ik huilend van vermoeidheid in bed.

En vanavond weer. Ik moet nog een kuub werk typen, maar ik kan mijn ogen bijna niet open houden. Morgen om half zeven weer de wekker.
Gelukkig heeft d'n Lee vanavond de titel van op dinsdag bierschenkend meisje overgenomen.

Eist al het bier drinken met de jongens zijn tol?
Ben ik een papkind?
Heb ik chronisch slaaptekort?
Lui?
Of zou ik een soort Kurt Cobain zijn?

(Oh! But I swear, I don't have a gun!)