Vandaag merkte ik ineens op hoeveel ik in mezelf praat. Ik liet mijn lens in de wasbak vallen, net nadat ik had bedacht dat ik mijn lens maar niet in de wasbak moest laten vallen. Ik hoorde mezelf hardop "ik zei toch dat ik dat niet moest doen" zeggen.
En stelde me voor hoe het geklonken zou hebben voor iemand die het toevallig gehoord had.
(Zegge op sissende Exorcist-toon: "Ik zei toch dat ik het niet moest doen..." -raspende ademhaling-.)

En op straat doe ik het ook, merkte ik.
Ik zag iets en ik lachtte.
Hardop.

Ben ik gek aan het worden?
Ik praat ook tegen de televisie, maar dat schijnt normaal...

Al merkte ik zojuist tijdens het pakken, dat ik het weer deed.
"Waar is die sok? Waarom ben ik altijd een sok kwijt?"
En bij het koken.
"Er mist iets, er mist iets. De bite, de bite. Knoflook. Ja, knoflook."

Of praat iedereen die alleen is in zichzelf?
Zegt niemand hardop dát ze het doen? (Dat dan weer niet.)
Heeft iemand het al eens bij mij gehoord?
Waarom zegt niemand me dat?

Hoe lang doe ik dit al?!