Diep in gedachten verzonken, liep ik over straat. Ik dacht na over hoe verdomd klote bepaalde dingen kunnen zijn, en hoe die bepaalde dingen vaak juist in MIJN leven een hoofdrol spelen. Afijn, u kent het wel: de zielige staat van compleet zelfmedelijden.
"Pardon, heeft u een euro voor mij?"- "NEE, sorry," antwoordde ik en betrapte mezelf op mijn verschrikkelijke automatische snauw waar zelfs de meest ervaren straatkrantenverkopers bij de grote Albert Heijn achter de Dam nog van zouden schrikken. Maar deze mevrouw liet zich niet van haar stuk brengen. Ze riep me achterna:

"Twee euro dan misschien?"

Ik draaide me om, barstte uit in een helse schaterlach en sloeg met mijn handen op mijn knieën. Er was niemand in de drukke winkelstraat die niet omkeek naar deze nieuwe dorpsgek die ik was geworden. Weg melancholie, weg zelfmedelijden, vol berouw over mijn snauw en buitengewoon vrolijk over dit amusante voorval, zei ik: "Maar natuurlijk! Alstublieft," en ik danste de straat uit.

door D'n Lee