Het was lastig om mijn sigaret aan te steken, want het waaide zo hard. Ik stond in de tuin. Mijn hek was rot en na verscheidene pogingen van mijns kant om een nieuw hek te timmeren, had ik toch maar hulptroepen ingehuurd.
Of ja, een hulptroep.

De metselaar stond met een sjekkie aan zijn onderlip in de ton met specie te turen.
"Het gaat om de juiste verhouding!", riep hij boven het lawaai van de malende ton uit.
"Een verhouding?", riep ik er bovenuit.
"Specie!", riep hij.
In het zwakke zonlicht zag ik druppeltjes spuug spatten.
"Het gaat om het grondvest!", riep hij er achteraan "het is eerst een tijdje ploeteren!"
"Watte?", riep ik.
Hij zette de machine uit.
"Het gat is wel klaar zo, denk ik", zei hij in de stilte.
"Nu al?"
"Kijk maar."
Ik liep naar hem toe en keek in het gat.
"Tja", zei ik.
"Het is een kwestie van eerst met je poten in het grondwater staan", zei hij "daar is natuurlijk geen zak aan, maar het moet nou eenmaal gebeuren."
"Ik weet niet of ik daar zoveel zin in heb", zei ik "zoveel werk."
Ik keek in het gat.
Het was best al een heel diep gat.
"Volgens mij kan dat heus wel zo zonder hek", zei ik "misschien moeten we het maar gewoon laten."
"Zeg dame, dat gat dat ligt daar nou al."
"Ik weet niet."
"Wat?"
"Misschien was dat gammele houten hek toch niet zo'n ramp."
De metselaar keek me aan en zuchtte.
"Ik heb hier nou die stenen en die specie en daar kan jij geen moer aan veranderen."
En de metselaar begon te bouwen.

Nu sta ik voor het keukenraam en zie hoe de metselaar zich een weg door de rhododendron werkt. Ik vind het maar niks, al dat steen in plaats van mijn ouwe vermolmde hek.
Ik ben een beetje bang van hem.
Maar de metstelaar trekt zich er geen zak van aan.