Ik krijg heulemaal niks gedaan vandaag! Word er GEK van!

De bel ging.
Ik schrok. Normaal klopt men op mijn raam. Ik vind het fijn als mensen op mijn raam kloppen.
Maar vandaag ging de bel.
Ik opende de deur. Niemand, maar ik voelde iets aan mijn rok. Ik keek omlaag.
Een klein blond meisje met twee staartjes en een duim in haar mond. Met haar andere hand had ze mijn rok vast.
"Hoe kom jij bij de bel?", vroeg ik.
Ze bleef stil.
"Heitje voor een karweitje?"
Ze haalde haar duim uit haar mond.
"Wat is een heitje?"
"Dat is een soort kwartje."
Althans, dat denk ik. Ik weet eigenlijk ook niet wat een heitje is.
"Wat is kwartje?"
"Wil je roosvicee?", vroeg ik.
Ik hou helemaal niet van kinderen.
Ze knikte.
Ik zette haar op een keukenstoel en maakte een beker drinken voor haar. Ik hou niet van kinderen, maar ik hou van hoe ze dranken altijd gewoon drinken noemen.
"Waar is je moeder?", vroeg ik.
"Ik blijf hier."
"Pardon, lieverd. Dat gaat niet."
"Ik was steeds aan het zoeken. Naar jou."
"Nee hoor. Je gaat gewoon terug naar je moeder."
"Weet je nog wat je zaterdagavond zei?"
"Ik zei wel meer zaterdagavond. Daar weet jij niks van."
Snotneus. Ik hou niet van kinderen.
"Waarom jij zo graag tiept. Waarom jij zo graag pratende mensen tiept."
"Drink je drinken."
Ze dronk.
"En niet knoeien. Dat tafellaken komt net uit de was."
Ze zuchtte.
"Je snapt het niet."
"Ik snap het allemaal prima. Jij bent nog klein."
"Je denkt dat het kan. Dat gesnap. Maar dat gaat niet. Echt niet."
Ze nam een grote slok.
"Vandaar", zei ze in haar beker.
"Vanwaar?"
"Jij denkt dat het een rekensommetje is. Dat tiepte je toch? Dat er een uitkomst kan. Als je maar goed rekent."
"Jij bent een snotneus."
Zo.
Het mag best wel eens gezegd worden. Die kleintjes worden steeds bij-de-handter.
"En jij kan niet rekenen. Jij hebt nooit kunnen rekenen. Bij juffrouw Maria al niet. Had je een onvoldoende voor tafeltjes. In je klas haalde niemand een onvoldoende. Ja, alleen Rob. Maar die was blijven zitten. En z'n vader was vrachtwagenchauffeur. Dan hoef je ook geen tafeltjes. Er hoeven geen tafeltjes in een vrachtwagen."
Ik leunde mijn hoofd in mijn handen en keek naar haar.
"Wil je nog wat?"
"Je moet eens bij het begin beginnen. Bij mij. En mij drinken en eten geven."
"Ik vraag je net of je nog wat wilt."
"Voordat je de som kunt oplossen moet je eerst snappen hoe de cijfers heten."
"Tellen."
"Nee, eerst snappen voordat je gaat tellen. En niet alleen maar doen alsof naar de juf. Vandaar."
"Wat heb jij grote neusgaten", zei ik.
Ze had echt grote neusgaten voor zo'n klein hoofd.
"Kijk jij naar jezelf", zei ze.

Nu ligt ze op mijn bank te slapen. Ik was haar al een beetje vergeten. Nu moet ik het er maar gewoon mee doen. En eens beginnen met de getallen in plaats van dat tellen en snappen de hele dag.

"Acht", zeg ik "acht is mijn lievelings. Dat is een begin toch?"
Ze mummelt wat in haar slaap.
Snotneus.
Vooral met zulke grote neusgaten.

Zomaar een schetsje:
D'n Lee en d'n Han zitten in de auto.
De zon schijnt en we zijn op weg naar Utrecht.
We kijken wat naar buiten, roken eens een sigaret.
Lee ademt in.
"Thurtukkerjurbs!"
"Pardon, hartje?"
Ik kijk naast me. Lee trekt hevig aan haar sigaret.
"Oh ach. Niks. Het zit gewoon al de hele dag in mijn hoofd."

Gelukkig legde Lee het uit.
Maar ik begreep het pas toen ik het zag.
En nu flap ik het er ook de hele tijd uit.
"Thurtukkerjurbs!"

"Jij was toch op vakantie?"
Vroeg Meneer Walski vandaag aan de bar.
Jazeker, ik was.

In plaats van drie boeken las ik er een half. Maar verder zijn alle doelen bereikt.
Zo Zen als een boeddhistisch schaap stond ik vandaag achter de bar.

Het was in Mars 's nachts zo stil en donker dat ik er slecht van sliep.
(Trouwens een andere Mars dan ik eerder linkte. De juiste, Mars-bij-Limoge, bestaat slechts uit twee huizen en een paar schuren.)
Ach, wat ben ik voor een meisje uut 't dörp toch stads geworden na tien jaar Nijmegen.
Wat an sich al een dorp is.
Gelukkig bood een radio met lampje uitkomst en maakten de vele middagdutjes een hoop goed. Alsmede het heule fijne gezelschap, de wodka-tonics, de wandelingen, de kaasjes, de wijn en het walnoten zoeken ("Jan! Het lijkt wel Pasen!"). Daarbij heb ik de afgelopen week meer gegeten dan het laatste half jaar bij elkaar.

En jajajajajajajajajajaaaaaaaaaaa.
Ik was wel erg nieuwsgierig naar wat os Lee allemaal zou uitspoken.
Maar het viel allengs niet tegen.
Ik ben haar nu via slinkse wijzen aan het pushen om op haar website ook maar eens een dagboekje bij te gaan houden.
Ben als een kind zo blij.
Niet alleen om het fijne geschrijf, maar ook om het feit dat zij er nu óók achter is gekomen dat statistieken checken verslavend is.
HA!

Alles fijn en alles voldaan.
Ben blij weer terug te zijn.
Heb jullie stiekum ook heus best heus wel op zich een bietje zeg maar gemist.

Diep in gedachten verzonken, liep ik over straat. Ik dacht na over hoe verdomd klote bepaalde dingen kunnen zijn, en hoe die bepaalde dingen vaak juist in MIJN leven een hoofdrol spelen. Afijn, u kent het wel: de zielige staat van compleet zelfmedelijden.
"Pardon, heeft u een euro voor mij?"- "NEE, sorry," antwoordde ik en betrapte mezelf op mijn verschrikkelijke automatische snauw waar zelfs de meest ervaren straatkrantenverkopers bij de grote Albert Heijn achter de Dam nog van zouden schrikken. Maar deze mevrouw liet zich niet van haar stuk brengen. Ze riep me achterna:

"Twee euro dan misschien?"

Ik draaide me om, barstte uit in een helse schaterlach en sloeg met mijn handen op mijn knieën. Er was niemand in de drukke winkelstraat die niet omkeek naar deze nieuwe dorpsgek die ik was geworden. Weg melancholie, weg zelfmedelijden, vol berouw over mijn snauw en buitengewoon vrolijk over dit amusante voorval, zei ik: "Maar natuurlijk! Alstublieft," en ik danste de straat uit.

door D'n Lee

"Is het daar ook zulk mooi weer?" vroeg het Meisje dat op dinsdag het bier schenkt vandaag aan de telefoon, in een poging het gesprek op een luchtige manier te beginnen. Nog voordat ik antwoord kon geven, vroeg ze op een Raymond Babbitt achtige manier die angstaanjagend was: "De weblog. De weblog....weblog, hoe is het daar mee?"

Lief dat je nog zo aan ons denkt, vanuit zonovergoten Frankrijk. Alles gaat hier prima. De weblog heeft vanmiddag nog eten gehad.

Groetjes, D'n Lee

Mensen schijnen zich snel thuis te voelen in mijn kamer. Het uitzicht is inderdaad prachtig, zeker nu het beroemde en beruchte Kronenburgerpark zijn herfstkleuren laat zien. Mensen voelen zich snel thuis in mijn kamer. Ik schijn altijd zo'n "gezellige rommel" te hebben, bij mij "is die troep nooit storend". Ik heb gewoon "veel spullen", zei een vriendin gister. Veel spullen? "Ja gewoon, veel kleine..tja..zooi. Maar dat is juist gezellig."

Hoewel ik dit op een vreemde manier waarschijnlijk zou moeten opvatten als een soort compliment, werd ik ineens overspoeld door een enorme drang alles weg te smijten. Alle waxinelichthoudertjes en vazen richting het o zo prachtige park te gooien. Het smoezelige, door een vorige bewoner achtergelaten tapijt van de vloer te rukken en het te vervangen door zo'n mooie witte houten vloer, mijn rommelige hoekbank vervangen door een leren Hamra, Mjuk Donkerbruin. De restanten van het slagroomsoesjesgevecht van vorige week laten wegpoetsen door een glazenwasser en alles wat er los rondslingert, op te bergen in van die mooie opbergseries. Opbergseries zijn helaas nooit aan mij besteed geweest. Ik heb het geprobeerd, echt waar. Vreemd genoeg raak ik altijd alles kwijt zodra er een opbergserie in het spel is.

Ik kijk nog eens rond en voel de drang mijn kamer om te toveren in een D'n Lea Ikea paradijs weer langzaam wegebben en voel me ineens geweldig bij het idee dat mensen zich thuisvoelen in mijn kamer. Ik voel me er eigenlijk ook wel thuis. Met al mijn zooi. Mijn slagroompatroon op het raam kleurt uitstekend bij mijn witte gordijnen. Ik heb de allermooiste, gezelligste zooi ter wereld.

door D'n Lee

"Ja maar wat voor muziek maak je dan?"
"Ik ben singer/songwriter."
"Ah ok, leuk."
Singer/songwriter...een raar genre eigenlijk. Je zegt dat je een zanger schuine streep schrijver bent en iedereen schijnt direct te weten waar je het over hebt. Ik heb me daar altijd over verbaasd.

Louis Armstrong zei ooit: "All music is folk music. I never heard no horse sing no song." Zo simpel is het dus! Fijn dat ik daar mijn hoofd niet meer over hoef te breken.

Komende zondag mag ik in Utrecht liedjes spelen van mijn grote held. Een paar weken erna gooi ik het roer om en speel liedjes van zijn rechtmatige troonopvolger. Een welverdiende vakantie van het zware bestaan van het singer-songwriterschap. U bent van harte uitgenodigd!

Stiekem jezelf promoten op de log van Het Meisje? Ja maar....Ja maar....Het moest! Van Het Meisje!

door D'n Lee

Je hebt hondenmensen en kattenmensen. Dat is alom bekend. Ik ben een hondenmens. Sterker nog ik heb altijd een hekel aan katten gehad. Totdat ik twee katten ontmoette die dit veranderden. Ik snap eindelijk waarom mensen katten leuk vinden en net zoveel verdriet hebben bij het verliezen er van. Katten lijken op mensen, honden niet. Sommige mensen zijn honden maar dat is een ander verhaal.

Dit is Ramses.
Ramses stoot altijd zijn kop aan de eettafel, rent zelf altijd weg na het laten van een scheet en laat ons achter in een woonkamer gevuld door een niet te genieten lucht, stoot altijd glazen om, wil buiten altijd de andere kant op en loopt het liefs drie keer rond een boom waardoor de lijn helemaal in de war raakt en laat altijd een fijne dosis kwijl achter op je broek bij het begroeten. Maar hij kent het verschil tussen het kindje, het vrouwtje en het baasje, heeft altijd door in wat voor stemming je bent, weet wat een bot, balletje en flos is, komt je altijd wakker maken, kwispelt in driekwartsmaat, laat zich na een regenbui graag een half uur lang afdrogen en hij is er altijd als ik weer eens af reis naar het hoge Noorden. Hij is dit jaar 10 geworden. En ziek.

Vrouwtje: "Ja Lea, hij is niet meer de jongste. En zijn hart..."
Kindje: "Hij is tien! Tien is hartstikke jong! Veel te jong! En hij is nog zo...nog zoo...als vroeger!"
Vrouwtje: "Ja ik weet het. Maar ja, hij wordt gewoon ouder en de dierenarts geeft hem nog...."
Kindje: "Tien! TIEN JAAR!"
Vrouwtje: "Er zit geen garantie op een hond, Lea.."
Kindje: "Nou dat zou wel moeten..."

door D'n Lee

Ik reed vandaag Nijmegen binnen. Heb ik vaker gedaan. Hoewel ik hier nu een aantal jaar woon, overvalt me de schoonheid van de stad, bij binnenkomst vanaf de Waalbrug, keer op keer.
Maar autorijden is geen autorijden zonder de juiste muzikale ondersteuning. Een aanrader van D'n Lee!

door D'n Lee

Antwerp

All over
Start again
Again
Read it all before
Take some more
A sequel to the end
It's the end
I fell inside my mind
I'll fall in time

This town never let me down
Looking so bright
Yet it's feeling so wrong
I save myself
'Cause I pace myself
Never drink more
Never drink less
Love is swell
Love is Hell
Trying so hard but I can't get through to you
God, it's all I can do

Snow's falling on things
I don't know
I wander through the white
Take my time
Keep playing it again and again
Seems so long ago
Friend or foe

This town never let me down
Looking so bright that it can't be wrong
I save myself 'cause I pace myself
I never give more
I never give less
Love is swell
Love is Hell
Trying so hard but I just
Hold on to you

It's all at my feet
It's paved in the cobbled streets
It's all at my feet
Below this frozen sheet
Where I am trying not to bleed
I am trying not to bleed

This town never let me down
Looking so bright, it looks so wrong
I save myself
'Cause I made myself
Never drink more
I can't drink less
Love is Hell
Love is swell
Screaming out loud but I just
Hold on to you
God, it's all I can do
(Appears on Molten City, lyrics by D. Pino)

"Goh, een weblog...Kan ik, mag ik..mag ik dan alles schrijven wat ik wil? G'woon?" Ik keek het meisje dat op dinsdag het bier schenkt verwachtingsvol aan. "Alles wat je maar wil, lief," antwoordde het meisje en ze legde een warme hand op mijn schouder. HOEZEEEE!

Gister kwam ik tot de conclusie dat meisjes over het algemeen ALTIJD over kleding kunnen praten. Of over Ikea, de ouderwetse bolognese chips van Smiths of Matthijs van Nieuwkerk.
Dansend in de Cul de Sac raakte ik aan de praat met de gitariste van de band van een vriend van een vriendin. Je kent dat wel. Iedereen is in gesprek, behalve jij en iemand die je eigenlijk niet kent maar die er net zo hopeloos bij staat als jij. Blikken kruisen elkaar en ja hoor...Je moet wel! Ze had ook krullen, net als ik. Ze wees naar de man met een veel te grote kuif, die achter mij stond. Ik vertrouwde hem niet, had met de kuif te maken. Een kuif mag niet meer, nooit gemogen ook trouwens.

Gitariste: "Die man is wel vervelend, net stond ie tegen mij aan te dansen."
D'n Lee: "Ja hij zal wel iets hebben met krullen."
Gitariste: "Ja dat zal het zijn."

Stilte

Ik glimlachte wat, stak een sigaret op en probeerde met alle macht de laatste druppels uit mijn flesje Jupiler te zuigen. Ik keek om me heen. Onze blikken kruisten weer en ik meende in haar ogen enige teleurstelling te lezen, of een zekere angst voor gebrek aan gespreksstof misschien.

Gitariste: "Goh wat een leuke laarzen heb je..."
D'n Lee: "Dank je, van Marktplaats."
Gitariste: "Jeej, wat fijn."
D'n Lee: "Tsja, buiten dat kwam ik er net achter dat alles wat ik aan heb, ooit toebehoord heeft aan het grote winkelmekka dat H&M heet. Waar zouden we toch zijn zonder? Hoe zouden we zijn zonder? Naakt? In dierenvellen? Of toch van top tot teen in Burburry?
Gitariste: "Ja ik ken het. Ik heb toevallig vanmiddag nog een nieuwe lading kleren in geslagen voor de winter."

Stilte

D'n Lee: "Truien?"
Gitariste: "Nee, een paar shirtjes en een jurkje. Die zwarte met die band om de heupen."
D'n Lee: "Oh leuk! Die heb ik ook."
Gitariste: " Dit truitje is nog van mijn moeder geweest, maar het hesje is wel van mij. Grappig dat je, als je iemand niet kent, het toch altijd over winkelen kunt hebben.."

Stilte. Een lange stilte. Ik begon me een beetje ongemakkelijk te voelen. Mijn winkelverhalen waren eigenlijk een beetje op.

D'n Lee: "We kunnen het best over iets anders hebben."

We keken nog wat om ons heen.

D'n Lee: "Gitaren?"
Gitariste: "Ja daar speel je op, niet echt interressant."

Stilte

D'n Lee: "Plectrums dan. Of plectra. Wat zou het meervoud zijn? Afijn, ik heb een roze."
Gitariste: "Oh, die zijn te dun. Ik heb een grijze."
D'n Lee: "Jaja..hmm..Biertje?"
De gitariste keek me aan, glimlachte en sloeg een zucht van opluchting en prevelde: "Ja....Lekker."
Wij begrepen elkaar.

door D'n Lee

Vandaag merkte ik ineens op hoeveel ik in mezelf praat. Ik liet mijn lens in de wasbak vallen, net nadat ik had bedacht dat ik mijn lens maar niet in de wasbak moest laten vallen. Ik hoorde mezelf hardop "ik zei toch dat ik dat niet moest doen" zeggen.
En stelde me voor hoe het geklonken zou hebben voor iemand die het toevallig gehoord had.
(Zegge op sissende Exorcist-toon: "Ik zei toch dat ik het niet moest doen..." -raspende ademhaling-.)

En op straat doe ik het ook, merkte ik.
Ik zag iets en ik lachtte.
Hardop.

Ben ik gek aan het worden?
Ik praat ook tegen de televisie, maar dat schijnt normaal...

Al merkte ik zojuist tijdens het pakken, dat ik het weer deed.
"Waar is die sok? Waarom ben ik altijd een sok kwijt?"
En bij het koken.
"Er mist iets, er mist iets. De bite, de bite. Knoflook. Ja, knoflook."

Of praat iedereen die alleen is in zichzelf?
Zegt niemand hardop dát ze het doen? (Dat dan weer niet.)
Heeft iemand het al eens bij mij gehoord?
Waarom zegt niemand me dat?

Hoe lang doe ik dit al?!

"Maar ik weet helemaal niet of ik dat wel kan."
"Dat dacht ik ook toen ik bij Jnnk gast-weblogde."
"Dat is anders."
"Nee, heus niet. Je komt er gewoon op een bepaald punt achter dat je niet te lang moet nadenken."
"Oooow. Leueueueueueueueuk!"

Het gebeurt bijna nooit, maar morgen is het toch echt zo ver.
Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt gaat op vakantie.
Hoezee!

We hebben het ook allemaal het afgelopen jaar zó druk gehad...
Met z'n vijven in een huisje in the middle of nowhere! Niets dan wandelen, corpulent dineren, een boek, een boek en een boek lezen, in bad liggen en wijn drinken voor de haard.
Een ganse week.
Hoezee! Hoezee!

Maar ja, u mag natuurlijk niet zomaar achter blijven als os Han op haar zuurverdiende uitje gaat. Om u de komende dagen te onderhouden komt er een op-zaterdag-bierschenkend-meisje zolang op visite. U kent haar al een tijdje. Het is d'n immer stralende Lee.
Driewerf hoezee!

Anna says:
mag ik even

Lea says:
wa

Anna says:
Ik kwam gister thuis en ik was kei misselijk

Lea says:
sniegoe

Anna says:
Dus meteen slapen. Ik had nog heul veul leuks willen doen, maar meteen slapen.

Anna says:
afijn

Anna says:
word ik om VIER uur wakker

Anna says:
kan ik NIET meer slapen
gewoon NIET

Anna says:
en de schipper snurkte niet eens

Anna says:
heb ik TWEE uur wakker gelegen
(ik keek op de klok en het was 5:59.
Ik HAAT dat)

Anna says:
Tot ZES heb ik wakker gelegen.
En de wekker zou om 6:40.
Tot ZES uur!

Anna says:
waarop ik dus om 6 als een BLOKKKK in slaap val

Lea says:
nou jaa

Anna says:
en ik veertig minuten later KEI moe ben en niet uit bed kan

Lea says:
en toen verslapen

Anna says:
nee

Anna says:
MAAR

Lea says:
oh

Anna says:
ga ik onder de douche

Anna says:
(vond nog net een handdoek in het donker)

Anna says:
ik douchen

Anna says:
pak ik de handdoek

Lea says:
zit er zaad in

Anna says:
Nee

Anna says:
Is de afvoer van het wasbakje verstopt

Anna says:
en is mijn handdoek ZEIKNAT

Anna says:
waarna ik mij af moest drogen met een washandje en een mouw van de badjas

Anna says:
VERVOLGENS

Anna says:
maak ik mij helemaal op

Anna says:
met mijn extra black mascara

Anna says:
waarna ik er dus achter kom dat ik

Anna says:
MIJN LENZEN NOG NIET IN HEB!

Anna says:
die ik er dus nog postuum in moest frotten

Anna says:
en ALLES uitliep

Anna says:
VERVOLGENS

Anna says:
sta ik met jas aan in de keuken in het donker mijn waterfles bij te vullen

Anna says:
de fles stroomt dus natuurlijk over

Anna says:
maar niet ggggggwwooon overstromen

Anna says:
nee

Anna says:
het SPUIT eruit

Anna says:
mijn hele jas nat

Anna says:
VERVOLGENS!

Anna says:
IN DE TREIN

Anna: says:
zitten drie mensen alle clous

Anna says:
ALLE

Anna says:
van de seizoenen

Anna says:
Six feet under

Anna says:
EN

Anna says:
Coldfeet

Anna says:
te bespreken

Anna says:
die IK nog moet zien

Anna says:
en moest ik mijn oren dichthouden

Anna says:
In een volle spitstrein.

Anna says:
Want ik was mijn discman vergeten.

Anna says:
Zo.

Anna says:
en dat was het ongeveer

Anna says:
WAT een KUTdag

Anna says:
maar ja

Anna says:
verder gaat alles prima
ben alleen een beetje moe

Anna says:
nou

Anna says:
zeg eens hoe zielig ik ben

Anna says:
Lee?

Anna says:
Ben je bezig?

Anna says:
Lee?

Anna says:
Lee?

Anna says:
Hallo?

Anna says:
Lea?

Nog niet hoorde het meisje dat op dinsdag het bier schenkt zoveel geschiedenis over de toog gaan. Door leuke mensen, dan. Want het gaat wel vaker over interessante dingen in de dop, maar meestal vervalt het in dikdoenerij of zijn de mensen zelf gewoon een stuk saaier dan hun onderwerp.
Zo niet vannacht.
Femmela, de toetsenist en Maus zaten aan de bar.

Het gesprek ging van de Canon van Nederland, naar de Tweede Wereldoorlog, naar de Eerste Wereldoorlog en daar dan weer een uitvoerig gesprek over. Het ontstaan van Duitsland en de architectuur van Rome.

Na vier bier en en weer wat wijzer verliet men de tent.
Ik ga pleiten voor meer drank in het klaslokaal.

*Met dank aan Dutch is the new gay. Strooi uw gulle lach in de rondte, gij stijve bovenlip!

Ik doe zo m'n best om overal de structuur in terug te vinden.
Daar kan ik uren per dag mee bezig zijn. Lijntjes trekken tussen dingen die waren en dingen die zijn. Als het toen zo ging, dan moet het nu toch ook zo?
En dat gaat het nooit.
Ik hoop steeds dat ik de formule kraak en dat ik dan alles snap.
De liefde.
Mijn leven.
De toekomst.

Hoe kan ik in 's hemelsnaam weten of ik iets goed doe?
Dat ik op de goede weg zit?
Dat ik niet voor niets ergens energie in steek?
Waarom lijkt dat de laatste jaren zo belangrijk? Iets terug krijgen voor je energie?
Ten tijde van mijn vorige studie kon ik nog esotherisch tegen iemand preken van "je moet alleen ergens energie insteken omdat je het leuk vindt. Het gaat óók om het proces."
Bah, vandaag sla ik mensen die dat vol overtuiging zeggen het liefst op 't heufd.
Kwezels.

Dus!
Iemand!
Leg me eens in Jip en Janneke-taal uit:
Hoe, ik vraag u, hoe komt het allemaal goed?!

"Jij wordt veel te mager", zei mijn moeder. Ze kneep me in mijn wang. "Eet jij wel goed?"
De weken daarop stond er iedere maandag ineens vijfentwintig euro op mijn rekening.

"Heb jij het niet koud?", zei mijn moeder. Ze trok aan mijn jas.
"Neu, helemaal niet", zei ik.

Zometeen staat mijn moeder op de stoep.
We gaan een nieuwe winterjas kopen.

- Zet volumeknop van pc of Apple gans open.
- Klik op de onderstaande afbeelding.
- Laat vervolgens de muziek die uit uw boxen komt knijterhard afspelen.

Tip: Er mag wild door de kamer heen en weer gesprongen worden!

Nog gezocht naar een niet-live opname, maar deze kan er prima mee door.

"Oktober is nu al een kutmaand!" riep ik vorige week.
Soms dan ben ik een heus meisje. Dan ben ik moe, dan ben ik boos op de wereld.
Dan huil ik vier dagen.
Ik denk dat ik in jaren niet in zo'n korte tijd bij zoveel verschillende mensen heb gehuild.
Iedere dag een ander.
Mijn tranen zijn hoeren.

"Ik denk dat ik wat vaker moet huilen en dan g'woon wat minder per keer", zei ik woensdag, toen de schipper en ik over de fietsbrug naar Lent liepen.
"De boel wat meer doseren", zei de schipper.

Een paar dagen ervoor had de laatste huilbui plaats gevonden en reed ik met de broer over de snelweg. De zon streek over 't Limburgs land en voor het eerst voelde ik rust zo onder mijn borstbeen. In mijn maag.
"Mensen zijn nu eenmaal niet in de wieg gelegd om gelukkig te zijn", zei de broer.
"Nee", zei ik en ik glimlachte. Hij zag het niet.

Eenmaal Lent doorkruist hebbende, hingen de schipper en ik over de reeling van de Waalbrug. We keken naar de grote boten die voorbij kwamen met rollen staaldraad en kolen. Het was donker geworden.
We keken naar de lichtjes van Nijmegen.
"Mijn oma zei altijd dat je beter spijt kan hebben van wat je deed, dan van wat je niet gedaan hebt", zei de schipper "misschien moeten we eens ophouden met dat struisvogelgedrag."

"Ik snap er niks van!", zei ik de dag erna tegen Babs uit mijn klas "ik was al bezig met alles weg te hakken!"
"Soms is van het slechtste uitgaan ook een rem om te genieten van het goeie", zei Babs.
Babs is een fijn mens.

Struisvogelpolitiek.
Ik moest maar eens een muts gaan aanschaffen.
Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt krijgt een kouwe kop!

Het was lastig om mijn sigaret aan te steken, want het waaide zo hard. Ik stond in de tuin. Mijn hek was rot en na verscheidene pogingen van mijns kant om een nieuw hek te timmeren, had ik toch maar hulptroepen ingehuurd.
Of ja, een hulptroep.

De metselaar stond met een sjekkie aan zijn onderlip in de ton met specie te turen.
"Het gaat om de juiste verhouding!", riep hij boven het lawaai van de malende ton uit.
"Een verhouding?", riep ik er bovenuit.
"Specie!", riep hij.
In het zwakke zonlicht zag ik druppeltjes spuug spatten.
"Het gaat om het grondvest!", riep hij er achteraan "het is eerst een tijdje ploeteren!"
"Watte?", riep ik.
Hij zette de machine uit.
"Het gat is wel klaar zo, denk ik", zei hij in de stilte.
"Nu al?"
"Kijk maar."
Ik liep naar hem toe en keek in het gat.
"Tja", zei ik.
"Het is een kwestie van eerst met je poten in het grondwater staan", zei hij "daar is natuurlijk geen zak aan, maar het moet nou eenmaal gebeuren."
"Ik weet niet of ik daar zoveel zin in heb", zei ik "zoveel werk."
Ik keek in het gat.
Het was best al een heel diep gat.
"Volgens mij kan dat heus wel zo zonder hek", zei ik "misschien moeten we het maar gewoon laten."
"Zeg dame, dat gat dat ligt daar nou al."
"Ik weet niet."
"Wat?"
"Misschien was dat gammele houten hek toch niet zo'n ramp."
De metselaar keek me aan en zuchtte.
"Ik heb hier nou die stenen en die specie en daar kan jij geen moer aan veranderen."
En de metselaar begon te bouwen.

Nu sta ik voor het keukenraam en zie hoe de metselaar zich een weg door de rhododendron werkt. Ik vind het maar niks, al dat steen in plaats van mijn ouwe vermolmde hek.
Ik ben een beetje bang van hem.
Maar de metstelaar trekt zich er geen zak van aan.

Er werd naar me gezwaaid.
Het was Rob.
"Ik heb een kado! Ogen dicht!"
Ik deed m'n ogen dicht.
Mijn handen voor me uit.
Het was koud, maar werd snel warm en voelde stroef.
Ik opende mijn ogen.
"Zeg ja, ik lees je log ook heus wel en ik vond dit vandaag in de schuur."

Rob is een held.
Een fietszadelhoes.
Nu maar hopen dat er geen skye-leren-zadelzak-kapers op de kust liggen.

We lijken wel twaalf!
Hoezee! Dan kan het heulemaal overnieuw, dat leven. Gaan we het gans anders doen. Hoezee!

Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt is niet zonder reden moe!
Althans, zo zegt de doktersassistente.
Ze gaat ook niet dood en hoeft ook niet in een rolstoel of een stoma aangekoppeld te krijgen, waar ze voor vreesde in het holst van de nacht.
Het is gewoon iets viraals in haar buik.
En natuurlijk veel voorkomend en heel normaal.
Want dat is het altijd als je denkt dat je dood gaat.

Vitaal?
Tot die tijd klooien we maar weer gewoon verder.
Met Meisjesmuziek!

***
Paper Bag

I was staring at the sky
Just looking for a star
To pray on, or wish on
Or something like that

I was having a sweet fix
Of a daydream of a boy
Whose reality I knew
Was a hopeless to be had

But then the dove of hope began its downward slope
And I believed for a moment that my chances were
Approaching to be grabbed
But as it came down near, so did a weary tear
I thought it was a bird, but it was just a paper bag

Hunger hurts, and I want him so bad, oh it kills
'Cause I know I'm a mess he don't wanna clean up
I got to fold 'cause these hands are too shaky to hold
Hunger hurts, but starving works, when it costs too much to love

And I went crazy again today, looking for a strand to climb
Looking for a little hope
Baby said he couldn't stay put, wouldn't put his lips to mine,
And a fail to kiss is a fail to cope

And I said, "Honey, I don't feel so good, don't feel justified
Come on put a little love here in my void"
He said, "It's all in your head"
And I said, "So's everything'" but he didn't get it
I thought he was a man but he was just a little boy

Hunger hurts, and I want him so bad, oh it kills
'Cause I know I'm a mess he don't wanna clean up
I got to fold 'cause these hands are too shaky to hold
Hunger hurts, but starving works, when it costs too much to love

Hunger hurts, but I want him so bad, oh it kills
'Cause I know I'm a mess he don't wanna clean up
I got to fold because these hands are just too shaky to hold
Hunger hurts, but starving works, when it costs too much to love

Oh unger hurts, but I want him so bad, oh it kills
Because I know that I'm a mess that he don't wanna clean up
I got to fold because these hands are just too shaky to hold
Hunger hurts, but starving it works, when it costs too much to love

Fiona Apple
When the pawn

Pijne voeten na het bier schenken en toch de hakken weer aan gedaan. Het was alweer weken terug.
Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt danste weer. Samen met haar broer op de dansvloer, ieder een fles in de hand.
Ze dansten niet alleen, ze zongen.
Alsof hun leven ervan afhing.

Er mag meegezongen worden!

***
Slow emotion replay

The more I see
The less I know
About all the things I thought were wrong or right
& carved in stone

So, don't ask me about
War, Religion, or God
Love, Sex, or Death
Because....

Everybody knows what's going wrong with the world
But I don't even know what's going on in myself.

You've gotta work out your own salvation.
With no explanation to this Earth we fall
On hands & knees we crawl
And we look up to the stars
And we reach out & pray
To a deaf, dumb & blind God who never explains.

Everybody knows what's going wrong with the world
But I don't even know what's going on in myself.

Lord, I've been here for so long
I can feel it coming down on me
I'm just a slow emotion replay of somebody I used to be.

The The
Dusk

Ik leer vlug.
Hoe het hoort.
Hoe het gaat.
Ik leer vlug.
Dat ik niet gauw van iemand hou, dat wist ik allang.

Qua liefde, dat is.
Niet qua vrienden.
Dat had ik al geleerd.

En dat trots uiteindelijk rot, dat wist ik wel.
Al had ik het nog niet zo ondergaan.
Maar ik leer vlug.
Verliefd?
Ach, dat gevoel neem ik niet zo serieus.
Ik kwam al vaker van die koude kermis thuis.
Dat spreekt voor zich.
Want ik leer vlug.

Maar nu is het zover.
Ik heb het allemaal geleerd.
En knot het zich rond,
daar onder mijn borstbeen.
Ik heb het allemaal geleerd.
Ik leer je wel weer af.

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op,
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
je een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang
gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.

Bart Moeyaert
Uit: Verzamel de liefde

Zeg, helpt u mij eens...
Vandaag is al voor de zesde keer de plastic zak van mijn fietszadel gehaald. Waarom steelt iemand plastic zakken van zadels?

Loopt er hier in het dorp een notoire zadelzakkensteler rond?

In bed. De tijd waait weg.
Alleen mijn sigaret en ik.

Hoe komt het toch dat ik,
die sta en val op een gedicht

waarin de wereld feller is,
soms dagenlang niet leven kan?

Ik kan niet leven met gemis
en als ik bij Larissa blijf

verlies ik tijd. Tot aan mijn dood
zal ik mijn grootste vijand zijn.

Menno Wigman
Uit: Dit is mijn dag Prometheus, Amsterdam 2004

De hooiman zit in bad. Hij is een beetje ziek. Ik zit op een krukje en ga af en toe met mijn handen door het schuim. De hooiman houdt van veel schuim.
"Ik hou van veel schuim", zegt de hooiman "al wordt mijn huid er wel een beetje droog van. Ik kan niet te vaak in een bad met schuim."
Ik blaas wat vlokken naar zijn hoofd.
"Sop", zegt de hooiman en hij niest.
De hooiman is een beetje triest. Maar de hooiman is altijd een beetje triest.
Het past eigenlijk helemaal niet bij zo'n grote man.

Die middag regende het pijpestelen toen de bel ging. Toen ik de deur opendeed stond hij zijn neus te snuiten. Hij had zijn hoofd begraven in de opgezette kraag van zijn spijkerjackje en het regenwater liep in straaltjes van de zoom. De hooiman heeft een breed bovenlijf en hele korte beentjes. Zijn broek was nog helemaal droog.
"O, daar ben je al", zei hij toen hij de zakdoek van zijn gezicht haalde.
"Koffie?", zei ik.
De hooiman nieste. Hard. Zonder zijn hand voor de mond te houden.
"In bad dan maar?"
Ik veegde de druppels van mijn hoofd.
"Ik ben een beetje ziekig", zei de hooiman.
"Met schuim?"

De hooiman speelt een beetje met het sop.
"Eigenlijk past het van geen meter."
De hooiman is veel te groot voor mijn badkuip. Ik woon klein.
"Ik woon gewoon klein", zeg ik "dan past er ook geen groot bad in."
"Nee, wij."
"Wij passen niet?"
"Nou ja, ik werk op de bouw. Jij zit de hele dag achter je tiepmachine."
"Dat is gewoon verschillend. Dat wil nog niet zeggen dat het niet past."
"En ik heb de hele dag de drang om te praten. Om bij iemand te zijn."
"Ik praat toch ook graag. En daarbij, pas heb je een keer twee dagen niet gebeld."
"Toen wilde ik alleen zijn."
"Nou dan."
"Maar dat wil niet zeggen dat ik dan niet de hele dag aan andere mensen zit te denken."
"Je bent gewoon beetje sip. Dan neem je alles zo zwaar."
"Dan denk ik aan iedereen en dan weet ik gewoon dat iedereen niet de hele dag aan mij loopt te denken."
Ik droog mijn handen aan mijn rok en kijk naar de tegels. De tegels zijn vies.
"Ik weet dat ik gelijk heb. Je kijkt weg."
"De tegels moeten schoon", zeg ik.
"Het is heel frustrerend, weet je dat? Dat weet jij niet."
Ik zucht.
"Wat is frustrerend?"
"Dat ik altijd bezig ben het iedereen naar de zin te maken. Jou ook. En niemand merkt het."
"Ik ben heus niet niemand. Ik ben gewoon anders dan jij."
"Dat zei ik net. Zie je wel, je luistert helemaal niet naar me. Ik zeg net dat wij niet passen."
"Het is heus niet dat ik het niet merk."
"We passen gewoon niet. Ik vind dat heel stom. Dat wij niet passen."

Ik trek de stop eruit.
"Mijn sop!", zegt de hooiman.
"Nu is het wel weer genoeg" zeg ik en ik sta op.
"Ik ga koken. Jij met je sip en je sop."
Want soms moet de hooiman ook maar eens ophouden met dat gezeur.

Hoe kom ik toch zo moe? Dat biertje van zondag maakte me inderdaad gelukkiger. Ook al was het zelfgebrouwen door een jongen verkleed in een middeleeuws kostuum, die deed alsof het heul erg vroeger was. Het maakte gelukkiger, een beetje. Om zeven uur 's avonds, welteverstaan. En het was er ook echt maar eentje.
Om tien uur viel ik huilend van vermoeidheid in bed.

En vanavond weer. Ik moet nog een kuub werk typen, maar ik kan mijn ogen bijna niet open houden. Morgen om half zeven weer de wekker.
Gelukkig heeft d'n Lee vanavond de titel van op dinsdag bierschenkend meisje overgenomen.

Eist al het bier drinken met de jongens zijn tol?
Ben ik een papkind?
Heb ik chronisch slaaptekort?
Lui?
Of zou ik een soort Kurt Cobain zijn?

(Oh! But I swear, I don't have a gun!)

"Ja, het was een goed idee om even een biertje te drinken. Ik ben toch wel wat gelukkiger nu."