Ik heb het liefste een grote Sennheiser aan mijn discman, het is alleen zo vervelend dat de pluggen van die dingen eigenlijk altijd kraken.

Vorig jaar kocht ik de eerste, waar ik al meteen mee terug moest. Ik kreeg een nieuwe en die kraakte dan ook wel, maar ja, ik had geen zin om weer naar die winkel te moeten. De verkopers daar waren allemaal veels te bruin. Ik leerde er mee leven.
Afijn.
Eergister ging 't arme ding echt stuk. De rechterkant deed niks meer. Dus kocht ik diezelfde dag nog een nieuwe bij de Kijkshop in Utrecht.

In de trein sloot ik 'm aan.
En weer kraken als ik de plug aanraakte. Nu heel erg, alsof the Sundays in een tunnel zongen.
Vanuit de trein meteen naar de Kijkshop in Nijmegen. Zonder mokken kreeg ik een nieuwe mee.

Vanochtend, wederom in de trein, sloot ik de verse Sennheiser aan. Wéér een tunnel!
"Ik ga een brief schrijven!", zei ik tegen niemand in het bijzonder, terwijl ik me voorstelde dat ik met mijn vuist op een tafel sloeg. Terug naar de Kijkshop in Utrecht. Verhaal uitgelegd en dit keer een ander merk.

Eenmaal thuisgekomen pakte ik het ding uit.
"Ai! Een nekband."
Ik sloot 'm aan.

(stilte)

Ik ben er achter.

(pijnlijke stilte)

Het ligt aan mijn discman.
Al een jaar.
Een jaar waarin ik in totaal dus drie koptelefoons terug naar de winkel heb gebracht.

Morgen ga ik, nachtmerrie van uw franchise, weer terug.
Want ik wil toch echt liever een Sennheiser.