Dat is gewoon wat wij meisjes doen.
Huilen.
Om de zoveel tijd.
"Wat is er dan?"
(snikkend)"Ge-huh-woooo-hooooon!"
"Wat dan?"
(snikkend met spuug)"I-hik foel me... Ge-huh-wooo-hoooon! Kut!"

Ik besloot een tijd geleden dat ik met die buien niemand meer lastig ga vallen. Vooral daar mijn broer ooit een verhaal vertelde over zijn huisgenote. Zo'n naar wierook ruikend dreadlockmeisje (zónder humor, mind you). Hij vertelde dat hij haar wel eens hele avonden vreselijk hard hoorde huilen.
"Aanstelster", zei 'ie.
"Pah!", beaamde ik "vreeeeselijk. Wat een aanstelster."
Waarop ik een slok bier nam en gauw schuin naar het plafond keek.

Ik voel me geen meisje-meisje. Ik voel me meer een hooiman. Te groot voor krukjes.
Het is lastig soms, heur. Niemand er mee lastig vallen. De kunst is om dan dingen te doen die het allemaal niet zo erg maken.
Gehaktballen draaien bijvoorbeeld.
En als dat niet helpt is er nog altijd de Video.

Vanavond kroop ik, nog een beetje sneu snikkend ("I-hik fffoel me so kùùùh-hùùùt..."), onder mijn dekentje op de bank en drukte Muriel's Wedding in de video.
Twee minuten!
Het duurde twee minuten voor m'n eerste lach.
Pah! Aanstelster.

Zoals Eefa wel eens zegt: "Vrouwen: ik ben blij dat ik er zelf een ben."
Hear, hear!