Vanavond keek ik weer eens BBC's How do you solve a problem like Maria?, waar wordt gezocht naar the next Maria von Trapp. Ik heb mijn glas bijna stuk geknepen. Het was de finale en vóór het verlossende woord moest ik aan de slag. Bier schenken met d'n Lee, zoals een goeie zaterdagavond betaamt.

Al jodelend toog ik de kroeg binnen.
Al jodelend draaide ik achter de bar langs.
Al jodelend ruimde ik de afwas op.
Spoelde ik glazen.
Wisselde ik geld.
Verstopte ik in de koelkast viltjes met 'jodeleeee-hi-jodeleeee-hi-jodelee-hoe-hoe', om vervolgens "Geef me eens een Paulaner aan" te roepen.

D'n Lee ging snel mee, in het geheel.
Daar draait ze haar hand niet voor om.
En al heel niet voor the Sound of Music.
Van zingen in bekakt Engels gingen we door naar Officer Crabtree, van daar uit weer door naar the Swedish Chef.
Om te blijven steken in een per ongeluk veroorzaakte eigen versie van Do-Re-Mi.

Do, zang-uh-resdieBrianadamscovered
Ray, slij-hij-hijn-gaaaaard-ing
Mie, Ja-páns guh-recht van noodels
Fa, tie-hieten in d'brandìììng
Sol, authéntiek Mex'caans bieieieier
La, van Lalaaaalalalalalalaaaaaaaaalala (zinge op hooliganmelodie)
Tiet, vandietietenind'branding
(maar'tkannookvan: Si, zijnnendanzeggenwevan: Jaaaaa!TegendatMex'caansbieieieier)
En dan zijn we t'rug bij
Do, dood, dood aan doooooooooooo.

En dan vraag je je af hoe wij in 's hemelsnaam nog dat bier geschonken krijgen.
"Mijn Franse vrienden vragen zich af hoe het komt dat jullie met zo'n brede lach kunnen werken terwijl het zo druk is."
"Ach", zei ik "daar menen we niks van. Nou ja, om eerlijk te zijn hebben we iedere avond wel een running gag."
"En vanavond?"
"En vanavond? En vanavond had je er nu al bij moeten zijn."

En u ook.
How dó you solve a problem like Lee and Anna?
De weg naar de hel is bezaaid met momenten waar je bij had moeten zijn.
En dat pad wordt allengs flink dik.