Ik ga gehaktballen draaien.
Ouderwetse gehaktballen met ei en beschuit.
En daar eet ik dan sla bij.
Kropsla en komkommer, met een g'wone dressing.
Mijn moeder vertelde dat haar moeder op de boerderij altijd gebakken aardappelen, sla en gehaktballen voor haar maakte als ze ziek of zielig was. Dan mocht ze op de bank.
Mijn broers en ik kregen dat ook. En toen ik nog 's weekends thuis kwam, rook ik de geur van gebakken aardappelen en gehakt al door het klepper-ding van de afzuigkap als ik het tuinpad opliep.
Soms mis ik het.
Kent u dat?
De geur van warm eten in het ouderlijk huis.
Het glas wijn tijdens het koken vervangt de hond op de mat niet.
Mijn moeders wang die naar Nivea uit van die blauwe blikjes ruikt.
Soms zou ik willen dat iemand me eens bij de hand zou pakken en me terug zou brengen.
Naar het niet steeds alles zelf moeten doen.
Naar de theepot op het lichtje.
Naar de wentelteefjes die mijn vader altijd bakte in de pauze.
Ik ga gehaktballen draaien.
Met veel ui.
Ja. Soms heb ik dat wel.
of draadjesvlees...
Kapucijners met spek!
Sloaj mee spekskes...
tartaar met sperziboontjes en aardappel en heel veel appelmoes en jus
'Naar het niet steeds alles zelf moeten doen.'
Een half jaar eerder sprak ik dat precies zo uit. En toch... eenmaal in het ouderlijk huis achter de schnitzel, gebakken aardappels en komkommerschijfjes-met-een-beetje-suiker-in-azijn draait het verlangen zich om: er is geen ander leven (meer) dan het mijne zoals het nu is (hoe schitterend & afschuwelijk het soms ook is, hoe zwaar & hoe licht). Dus ja, je moet het alleen doen maar als je dat eenmaal beseft, voel je ineens dat je niet zo alleen bent als je dacht en wel degelijk soms gedragen wordt. Bijvoorbeeld door (de herinnering aan) een gehaktbal.
In Aalst (O.Vlaandrren)heten dergelijke frikadellen met ei, broodkruiim en ajuin erin (spotnaam van de Aalstenaars: Ajuinen):
Huibekens (huiben=uil)
Je eet ze niet met kropsla, maar met rode kool en bloemaardappelen.