"Ik dacht niet dat je altijd... Helemaal niet. Ik dacht alleen maar steeds dat je nooit..."
"Kom nou maar hier heen", zeg ik.
Ik hang op.
Er moet maar weer koffie worden gezet.
Sterke koffie.

"Ik hoef geen koffie", zegt de hooiman als ik met de koffiepot in mijn hand de deur open doe.
"Ik word de laatste tijd helemaal trillerig van koffie. Heb je iets anders?"
"Thee?"
Het blijft stil.
"Ik heb ook roosvicee. Met alleen fruit. Zonder suiker. Daar word je dun van."
De hooiman kijkt me aan.
Ik maak een glaasje roosvicee voor hem.

"Wat dacht je nou dat ik niet altijd? Dat ik nooit?", vraag ik
"Dan lig ik zo in bed en dan heb ik helemaal geen zin om op te staan. Dan lijkt het of ik alleen maar de dekens heb. En ik vergeet de laatste tijd zoveel. Niet van die grote dingen, maar woorden en namen. En wat ik gister deed. Dan lig ik in bed en dan weet ik niet meer wat ik gister deed. En dan wil ik er niet uit."
"Je bent er nu toch uit."
"Ik snap niet waarom je altijd voor me klaar zou staan. Ik dacht steeds dat je het nooit echt... Nou ja."
"Dat ik nooit wat?"
"Dat je het nooit echt op prijs stelt. Dat ik er ben."
"Hoe kom je daar nou bij?"
"Ik zeur alleen maar."
"Ik vind grote mannen die zeuren juist leuk, hier zo aan mijn keukentafel. Ik dacht altijd dat je was zoals je eruit zag, maar dat is helemaal niet."
"Log."
"Groot. Iemand met grote verweerde handen lijkt altijd niemand nodig te hebben. Ik vind het fijn als je hier voor de deur staat."
"Dacht jij altijd dat ik niemand?"
Ik vul zijn glaasje nog eens bij. Hij slurpt als hij drinkt. De hooiman heeft altijd dorst.
"Jij hebt ook altijd dorst."
"Ik drink soms wel een liter water per nacht."
Hij drinkt zijn glas leeg. Hij morst een beetje.
"Jij belt mij nooit om te vragen of ik roosvicee kom drinken."
"Ik bel je toch heus ook wel eens?"
"Jij belt mij nooit. Nooit", zegt de hooiman bits.
"Nooit?"
"Nooit."
"Ik dacht dat ik soms... Ik bel heus wel soms."
"Nee nooit. Ik altijd", de hooiman kijkt nu zelfs boos.
"Nou zeg."
Het is even stil. De hooiman houdt zijn glas aan zijn mond om de laatste druppel roosvicee zijn naar binnen te laten lopen.
"Ik bel jou nooit."
"Nee", zegt hij in zijn glas. Het beslaat.
"Nee, natuurlijk niet."
De hooiman kijkt op. Hij wil het glas op weg zetten, maar het blijft halverwege de tafel in de lucht hangen.
"Natuurlijk nooit?"
"Als ik jou steeds zou bellen dan kan ik hier wel koffie en roosvicee aan blijven slepen. En wat te denken van al dat bier dat jij verstouwt 's avonds. Ik zou bankroet gaan. Door al dat vocht dat jij altijd."
"Ik... Maar.."
De hooiman kijkt me aan. Hij zet het glas met een klap op tafel.
"Jij ook altijd!", roept de hooiman. Ik lach.
"Ík ook altijd?", roep ik terug.
Ik spring op zijn schoot. Ik sla mijn armen om hem heen en hij slaat die grote van hem om mij. Ik begraaf mijn hoofd tussen zijn nek en zijn schouder. De hooiman zucht.
"Jij ook altijd."

Komt het allemaal goed?
Ach, er was een feestje bij huisgenote.
Er was een festival in Rotterdam.

En vanochtend zag ik een echte boer. Een ouwe meneer met een pet, een blauwe overall en gele klompen keek vanaf de weg, toen de trein waar ik in zat voorbij raasde. Hij leunde op zijn riek.
Een jongen vertelde dat hij soms graag in foetushouding huilde.
Niet op de bank of in bed, maar het liefst op de vloer.

Komt het allemaal goed?
Ach, er was een feestje bij huisgenote.
Er was een festival in Rotterdam.

Ik had een mooie jas aan en we aten tonijn in oestersaus, voordat we naar het festival gingen.
Soms moesten we vanwege de wasabi op de tafel slaan.
Ik zag vanavond een oude mevrouw die haar vingers likte en ze tegen een foto van Wilfried de Jong hield. Haar man had een dikke bril met hoornen montuur. Hij keek naar haar door de dikke glazen.

Komt het allemaal goed?
Ach, er was een feestje bij huisgenote.
Er was een festival in Rotterdam.

Het feestje mocht uitwijken naar mijn kamer, mocht er te weinig plek zijn.Voor ik wegging heb ik een cd met 25 liedjes van the Singing Detective op repeat gezet.
Het is nu vier uur en hij speelt nog.
Vera Lynn zingt We'll meet again.

Ach, er was een feestje.
Er was een festival in Rotterdam.
Komt het allemaal goed?
Komt het altijd?
Komt het altijd?
Ik dacht dat het, dat het altijd?

En Remco Campert zei dat hij vaak gewoon somber was.

Er was een festival in Rotterdam.
Ach, er was een feestje bij huisgenote.
Komt het allemaal goed?

Het komt allemaal goed.
Het bed roept.

***
Remco Campert
Lamento

Hier nu
langs het lange diepe water
dat ik dacht dat ik dacht dat je altijd maar
dat je altijd maar

hier nu
langs het lange diepe water
waar achter oeverriet
achter oeverriet de zon
dat ik dacht dat je altijd maar

dat altijd maar je ogen
je ogen en de lucht
dat altijd maar je ogen en de lucht
altijd maar rimpelend
in het water rimpelend

dat altijd in levende stilte
dat ik altijd zou leven in levende stilte
dat je altijd maar
dat wuivend oeverriet altijd maar

langs het lange diepe water
dat altijd maar je huid
dat altijd maar in de middag je huid
altijd maar in de zomer in de middag je huid

dat altijd maar je ogen zouden breken
dat altijd van geluk je ogen zouden breken
altijd maar in de roerloze middag

langs het diepe water
dat ik dacht
datt ik dacht dat je altijd maar
dat ik dacht dat geluk altijd maar

dat altijd maar het licht roerloos in de middag
dat altijd maar het middaglicht
je okeren schouder
je okeren schouder altijd in het middaglicht

dat altijd maar je kreet
hangend
altijd maar je vogelkreet
hangend
in de middag
in de zomer
in de lucht

dat altijd maar de levende lucht
dat altijd maar
altijd maar het rimpelende water
de middag
je huid
ik dacht dat alles altijd maar
ik dacht dat nooit

hier nu langs het lange diepe water
dat nooit
ik dacht dat altijd
dat nooit
dat je nooit
dat nooit vorst
dat geen ijs ooit het water

hier nu langs het diepe water
dacht ik nooit
dat de meeuw ooit de cipres
dacht ik nooit
dat sneeuw
nooit de cipres
dat je nooit meer

Uit: Rechterschoenen, De Bezige Bij, Amsterdam 1992

Excuus voor de aangepast lay-out van dit wonderschone gedicht. Maar ik ga op dit tijdstip van de nacht geen HTML-codes voor tabs zoeken... Excuus!

"Zo Nas, aan de sla?"
"Gezond."
"Ja, heel. Heel goed, Nas, sla."
"Zilveruien! Toe maar. Is het feest?"
"Feest met geen dressing?"
"Zit er niet bij, bij de Super de Boer. Schijnt."

We zitten met z'n vieren op de trapjes van het standbeeld voor school boterhammen te smeren. Koffie te drinken. Het is pauze, we zitten in de zon en we hebben het fijn.
Het gesprek is op Hamlet uitgekomen. Over vertalingen en op welke manier het al allemaal vertaald is naar het Nederlands.

"Zijn of niet zijn, dat is de kwestie."
"Bestaan of niet bestaan, aanschouw hier de vraag, zei Bart Slegers als Hamlet in '93-'94", zeg ik. Soms ben ik een beetje een blaaskaak.
"Ach Han. Jij ook altijd."
Ik roer in mijn koffie.
Eva heeft de hele tijd nog niks gezegd. Ze rolt met rijstevloei een sigaret, steekt 'm aan en spuugt een beetje sjag tussen haar tanden uit. Eva is Vlaams.
"'t Is of 't is nie. En dah is't."
Het is even stil.
"Da's van Jan Decorte"
Het is weer even stil.
Dan wijst Maja naar de sla.
Nasja's sla.
"Azijn of geen azijn. Dát is de vraag."

Begrijp me goed.
Ik vind het heerlijk.
Zo druk.
Maar vandaag neem ik vrij.
Met de dvd-box van het eerste seizoen Six Feet Under ga ik op de bank.

Hoe zo druk voelt, vraagt u?
Tja, hoe leg ik dat nu uit?
Natuurlijk.
Een liedje.
Want het met meer waarheid zeggen dan dat Stuart het zingt is g'woon onmogelijk.
Get me away from here I'm dying! (Helaas wel een live-uitvoering op deze MySpace)

"Ooh! get me away from here I'm dying
Play me a song to set me free
Nobody writes them like they used to
So it may as well be me
Here on my own now after hours
Here on my own now on a bus
Think of it this way
You could either be successful or be us
With our winning smiles, and us
With our catchy tunes and words
Now were photogenic
You know, we don't stand a chance

Oh, I'll settle down with some old story
About a boy who's just like me
Thought there was love in everything and everyone
Youre so naive!
They always reach a sorry ending
They always get it in the end
Still it was worth it as I turned the pages solemnly, and then
With a winning smile, the poor boy
With naivety succeeds
At the final moment, I cried
I always cry at endings

Oh, that wasn't what I meant to say at all
From where I'm sitting, rain
Falling against the lonely tenement
Has set my mind to wander
Into the windows of my lovers
They never know unless I write
This is no declaration, I just thought I'd let you know goodbye
Said the hero in the story
It is mightier than swords
I could kill you sure
But I could only make you cry with these words"

Belle and Sebastian Get me away from here I'm dying

Gottegot.
Wat is het toch fijn dat ik kan zien wat mensen hebben ingetoetst in Google, voordat ze op mijn site komen.
En got, wat is het toch fijn om er achter te komen dat ik de eerste hit ben als iemand wil weten waar een frikandel vanaf komt.

Pepeyn die maakt een film en ik help mee.
Sinds pas hebben we ook een een filmblog.

Alvast een voorpoefje over míjn aandeel in het ontwikkelingsproces:

Ja! Zo werk ik nu eenmaal, ja!

"Foor maj ein piels, olsjebliejft."
"Wil je een vaasje?"
"Nou, lievoir kewoon ien ein glasj?"

***
"Kennen jullie het principe van onze warme chocomel?"
"Gewoon de chocola d'r in toch?"
"Ach ja, het gaat wel eens mis."
"Gooien mensen het ernaast?"
"Ja, maar dat doen alleen de spasten, die kunnen daar natuurlijk ook niks aan doen."
(stilte)
"Nee, er zijn wel eens mensen die de chocola opeten en dan heel beledigd naar de bar komen. Dit is gewone melluk, zeggen ze dan."
(gelach)
"Die slaan we dan meestal met een dienblad de zaak uit."
(stilte)
"Dat was een grapje"

***
Barvrouw zet nieuwe kaars neer.

"Zo! Wordt het toch nog gezellig!"

De twee gasten kijken op. Barvrouw snapt uit gezichtsuitdrukkingen dat er ruzie is.

***
"Mag ik die tafel even afrekenen?"
"Wil je de krukken er ook bij?"
(stilte)

***
"Een spa blauw."
"Voor mij een rooie wijn."
"Voor mij ook. En een glas water."
"Oh, ik wil er ook wel een glas water bij."
(tegen de eerste) "U ook een glas water erbij?"
(stilte)

All work and no play makes het meisje dat op dinsdag het bier schenkt a dull girl. All work and no play makes het meisje dat op dinsdag het bier schenkt a dull girl. All work and no play makes het meisje dat op dinsdag het bier schenkt a dull girl.

"All work and no play makes het meisje dat op dinsdag het bier schenkt a dull girl."

All work and no play,
makes,
het meisje dat op dinsdag het bier schenkt,
a dull girl.
All work and no play makes het meisje dat op dinsdag het bier schenkt a dull girl.
All work and no play makes het meisje dat op dinsdag het bier schenkt a dull girl. All work and no play makes het meisje dat op dinsdag het bier schenkt a dull girl.

Het is maar goed dat ik niet met man en kind in een leeg hotel in de bergen zit. Waar het sneeuwt. Daarbij ben ik helemaal niet zo goed in het hanteren van de bijl.

Ik vind mijn weblogstukjes veels te lang, de laatste tijd.

Ik heb het liefste een grote Sennheiser aan mijn discman, het is alleen zo vervelend dat de pluggen van die dingen eigenlijk altijd kraken.

Vorig jaar kocht ik de eerste, waar ik al meteen mee terug moest. Ik kreeg een nieuwe en die kraakte dan ook wel, maar ja, ik had geen zin om weer naar die winkel te moeten. De verkopers daar waren allemaal veels te bruin. Ik leerde er mee leven.
Afijn.
Eergister ging 't arme ding echt stuk. De rechterkant deed niks meer. Dus kocht ik diezelfde dag nog een nieuwe bij de Kijkshop in Utrecht.

In de trein sloot ik 'm aan.
En weer kraken als ik de plug aanraakte. Nu heel erg, alsof the Sundays in een tunnel zongen.
Vanuit de trein meteen naar de Kijkshop in Nijmegen. Zonder mokken kreeg ik een nieuwe mee.

Vanochtend, wederom in de trein, sloot ik de verse Sennheiser aan. Wéér een tunnel!
"Ik ga een brief schrijven!", zei ik tegen niemand in het bijzonder, terwijl ik me voorstelde dat ik met mijn vuist op een tafel sloeg. Terug naar de Kijkshop in Utrecht. Verhaal uitgelegd en dit keer een ander merk.

Eenmaal thuisgekomen pakte ik het ding uit.
"Ai! Een nekband."
Ik sloot 'm aan.

(stilte)

Ik ben er achter.

(pijnlijke stilte)

Het ligt aan mijn discman.
Al een jaar.
Een jaar waarin ik in totaal dus drie koptelefoons terug naar de winkel heb gebracht.

Morgen ga ik, nachtmerrie van uw franchise, weer terug.
Want ik wil toch echt liever een Sennheiser.

Het begon met de zon op mijn gezicht.

***
Door een seinstoring moest ik omrijden en belandde ik in een boemeltrein tussen Den Bosch en Nijmegen. Ik kwam tegenover een mevrouw met krukken te zitten ("als in pijne benen krukken, niet als in die van de bar", zei ik vanmiddag tegen d'n Lee tijdens een koffie-tik op het terras) en moest wegens haar gestrekte been schuin op de bank hangen. Ik wil namelijk altijd bij het raam. Ze kon er wel om glimlachen, de mevrouw. Zo hing ik tegen het raam, keek ik naar de koeien en het gras.
Ik sliep vóór Rosmalen. De warme zon op mijn gezicht, het rollen van de wielen over de rails.

***
Na het terras thuis gekomen at ik een boterham voor de televisie (ik heb inmiddels mijn kabelplug weer terug gekregen van huisgenote). Zappend langs de kanalen, bemerkte ik dat ik Days of Our Lives nog steeds kon volgen, terwijl ik het zo eens per jaar kijk. Maar in principe is dat niet zo vreemd. De Sami-Lucas-Austin-verhaallijn sleept al sinds 1996, om maar een voorbeeld te noemen.
(Ach, hoe zoet is de herinnering aan de tijd dat Marlena bezeten was door een kwade geest...)

***
Toen ineens was daar Frans Bauer op de koffie bij Catherine. Bauer was ontroerd na het zien van een filmpje met een vroegere klasgenoot. Catherine vroeg wat er in hem om ging.
"Sommige mensen worden emotioneel als er iemand dood is. Maar ja, ik vind dít dan wel weer iets aparts hebben."
Ik heb hardop "wauw!" geroepen.
Ik noem dat een kadootje.

***
Later die avond fietste ik zonder jas naar de Albert Heijn. Dat kon nog best. Halverwege besloot ik om te fietsen, in plaats van naar de Albert Heijn de gaan. Dat was fijn.

***
In de Albert Heijn stond een vakkenvuljongen voor het rek met pindakaas en stroop. Ik denk dat hij een jaar of vijftien was. Hij had een doos Marmite in zijn armen. Hij tuurde naar de rijen potjes op de schappen. Ik pakte een blik stroop. Hij tuurde nog steeds. Misschien beet hij wel op zijn onderlip.
"Zoek je die?" vroeg ik.
"Ja", zei de jongen.
"Daar", zei ik en ik wees.
"Ik ben een beetje sloom", zei de jongen en begon de potjes op de bovenste plank, helemaal rechts te zetten.
"Vast niet," zei ik "ik ben waarschijnlijk de enige die dat spul ooit eet. Vandaar."

***
Bij de kassaband werd er een lichte coup gepleegd op mijn kassaband-ruimte. Een... Ik kan hem zo moeilijk omschrijven... Een beetje een jongen, maar ook een beetje een man (géén jongeman) die tussen ballerig en schoremig in hing, legde zijn spullen zomaar naast mijn mango. Ik duwde bescheiden het scheidingsbalkje tussen onze spullen en keek naar hem. Hij keek achterom. Naar wat ik aanneem zijn vriendin, zo een zelfde type meisje als hij een jongen/man was. Op hun deel van de band lagen zachte broodjes, een fles cola, een stuk gevulde speculaas, een zak zuurtjes en een doos met van die zakjes ranja met een rietje.
De man snauwde wat naar haar en daarna zwegen ze.
Ik rekende af.
Toen ik mijn spullen inpakte zag ik naast mij een oud vrouwtje. Ze deed haar sinaasappels in een plastic zakje. De spullen van het stel rolden tegen haar tasje aan.
"Zo, jullie gaan op een uitje! Gaan jullie op een uitje?", hoorde ik het omaatje toen ik wegliep.
Ik keek om.
Het meisje glimlachte en schudde haar hoofd. Ze had ineens kuiltjes in haar wangen. Haar vriend keek verbeten in de doos waar hij de boodschappen in stak.

Buiten gekomen kwamen twee meisjes aangefietst die zongen dat Jezus komen zou.
En zou redden, bovendien.

***
Ik fietste naar huis, zonder jas.
Ik nam een wegje om.
"Het is zomaar een dag voor een wegje om", dacht ik en ik ging staand fietsen om extra hard te kunnen gaan.
Niet om snel thuis te zijn, maar zomaar.
Zomaar een dag.

En de marathon ("Marathon?" vroeg pas iemand terwijl ze naar mijn hakjes keek "ik vind jou helemaal geen sportief typ." "Nou, dank u wel. Wilt u soms zeggen dat ik dik ben?") gaat weer beginnen. Ik heb vanochtend in het kader van accu-opladen, maar een toepasselijke gouwe ouwe onder de stapels papieren en lagen stof uitgetrokken.
Voor ene vro'lijke noot in den ochtend.
Klink door naar Inertiatic ESP.
Al airguitar spelend vlogen de vlokken müesli uit mijn kom.
(Pah! En ik zeker geen sportief typ wezen.)

Vannacht kon ik niet slapen.
Heel erg niet slapen. In nachten als deze vermaak ik mezelf vaak met het bedenken van mijn begrafenis. Het klinkt misschien wat goden-verzoekend, maar ik weet dat ik niet de enige ben.

Dan bedenk ik wie er allemaal zit. Wie de kist zou dragen en wie er wat vertelt.
Soms zelfs, in een donkere nacht, plan ik mijn ziekbed erbij. Een complete zwanenzang met de treurende geliefde die de afscheidsspeech houdt. Huilende moeders komen in die dromen nooit voor, trouwens.
En af en toe moet ik er zelfs van huilen. Om mijn eigen begrafenis. Als 'ie heel erg mooi was. Of als ik erbij denk dat ik blondharige kindjes heb, die door de sterke edoch gevoelige achtergelaten man tot van gezondheid en geluk blakende volwassenen opgevoed worden.
Dat terwijl ik helemaal niet van kinderen hou.
Moet ik toch huilen.

God, wat ben ik toch een sentimentele trut.

Maar!
(Waarom begon ik dit verhaal ook weer?)
Juist!
Het is niet al pek wat er doft!
Want wat (zegt u mij: WAT?) is er leuker dan het samenstellen van je Begrafenis Top 5? (Klikt u maar eens door. De Nederlanders die de laatste tijd dood zijn gegaan hadden absoluut geen smaak.)

Afijn, mijn bescheiden rijtje in willekeurige volgorde heb ik vannacht weer even opgepoetst en bijgesteld.

* the Smiths - Cemetery Gates (lijkt flauw, maar is echt al tijden m'n lievelings. En You just haven't earned it yet, baby is ook weer zowat op een begrafenis.)
* Tindersticks - Patchwork (en dan de versie op Donkeys.)
* Arcade Fire - Neighbourhood #1 Tunnels (Gottegot, als ik alleen al aan dit nummer dénk tijdens een begrafenis!)
* Sufjan Stevens - Chicago (ik begin er bijna zin an te krijgen.)

Oh en nu de laatste. Die is altijd het moeilijkst. Ik hou een slag om de arm. Ik speel vals. Ik kan niet kiezen! Ik neem er twee als laatste.
* Jens Lekman - Higher Power
* Josh Ritter - Good Man

Ik wilde u 't niet onthouden. Schroom natuurlijk niet om uw eigen lijstje te vermelden, zodat men "Och!" of "Dat is de mijne al!" kan roepen. En daarbij ben ik erg benieuwd wat u wilt horen. En of ik nu een zieke geest heb of niet...

In de asbak rookt een sigaret. Het bier wordt langzaamaan schraal vanwege haar vettige lippen.
Ik poleer een rijtje wijnglazen.
Haar huid glimt en haar lippenstift is uitgelopen. Geblondeerd haar in een wild knotje en een dikke zwarte kohlrand rond haar ogen. Haar onderste oogleden hangen lager dan normaal. Maar wat is normaal? Een glas schraal bier?
Ze heeft nicotineaanslag in de haartjes rechts boven haar bovenlip. Ze likt ze, haar lippen, en blaast een wolk rook via haar mondhoek weg.
"Het is een abnormale positie, waar ik in zit", zegt ze "hij's al jaren niemeer met iemand geweest. Niet zoals nu. Niet al zo lang. Dat weet jij net zo goed als ik."
"Nou, prima toch?", zeg ik "lijkt me heel fijn voor je, misschien heb je het gewoon verdiend."
"Nee. Niks prima." Ze puft haar rook weer en drukt gehaast haar half ongerookte peuk uit. De sigaret knakt.
"Niks prima. 'k Wor' d'r gek van. Ik kan geen pijl er op trekken. Ik wor' zo onzeker. Ik ben nooit onzeker. En nu ben ik onzeker. Ik heb helemaal geen zin om onzeker te worren. Ik heb het allemaal prima voor elkaar. Loop ik hier een beetje onzeker te worren."
"Jij lijkt me helemaal geen onzeker typ." Ik krab aan mijn kaak, kijk met een schuin oog naar de klok. Nog maar een uur.
"Nee. Bennik ook niet. Maar de ene dag dan aait 'ie en doet 'ie. Gaat de telefoon. En sommige dagen, dan hoor ik niks. Dan bel ik en hoor ik niks terug. En dan wor' ik boos. Laaiend."
Haar aansteker knerpt.
"Laaaiend", zucht ze met de rook mee "maar zodra de telefoon weer gaat, of de bel, dan ben ik al het laaien alweer vergeten. Dan laait er weer wat anders." Ze lacht hard en hees en er zit ergens onderin een piepje wat, naar ik schat, de hoestbui veroorzaakt waar haar gelach in overgaat. Het hoesten sterft weg. Ze lacht niet meer. Haalt haar neus op.
"Gisteren vroeg hij hoe het met je was", zeg ik.
"Gisteren? Hier?"
"Ja, gistermiddag. Hier."
"Uit zichzelf?"
"Ja, natuurlijk uit zichzelf."
"Uit zichzelf? Heus?"
"Uit zichzelf, dat zeg ik toch?"
"Dat is helemaal niet des hem."
"Hij vroeg het echt. Hoe het met je was."
"Gisteren?"
"Ja, gisteren."
"Goh."
Ze neemt een slok van haar fluitje.
"Ik heb hem nog nooit zo gezien", zeg ik.
"Watte?"
"Dat ik hem nog nooit zo heb gezien."
"Hoe heb gezien? Ik wor' gek."
"Nou ja, als het over jou gaat."
"Gaat het over mij?"
"Nou ja, soms."
"Wat zegt 'ie dan?"
"Nou niks, maar dan glimlacht 'ie."
"Dan glimlacht 'ie?"
"Hoe lang werk ik nou al hier? Vijf en een half jaar? En hij heeft altijd wel dames gehad, maar daarbij had ik niet eens de tijd om de naam te onthouden, zo kort. Zoals nu heb ik hem nog nooit gezien. Zoals hij soms kijkt als je naam valt. Of hoe hij soms doet als je binnenkomt. Hij is ook maar gewoon een man die het niet gewoon is. Zo met iemand."
"Goh."
Ze staart in haar glas.
"Voel je je nu al beter?"

Ze grijpt naar haar sigaretten. Stoot haar bier om in de zwaai. Ze slaakt een geërgerde zucht en veegt zenuwachtig haar broek droog met de doek die ik haar aanreik. Uit haar tas pakt ze haar portemonnee en gooit wat geld op de toog.
Ze staat op. Trekt haar kleren recht.
"Weet je wat het is? Het zou me allemaal op moeten luchten. Maar ik krijg alleen maar meer het gevoel dat ik op een tijdbom leef."
Ze beent de zaak uit.

Mijn rijtje wijnglazen is schoon.
In mijn ooghoek zie ik de deur openzwaaien. Het is hem.
Hij gaat zitten. De kruk moet nog warm zijn van haar achterste.
"Alles goed?" vraag ik.
"Prima", zegt hij met een glimlach "eigenlijk gaat het de laatste tijd prima met me." Hij lacht zijn tanden nu bloot.
Ik zet een glas voor hem neer en kijk weer naar de klok.
Nog maar even.

***
Muziek voor erbij...

Vanavond keek ik weer eens BBC's How do you solve a problem like Maria?, waar wordt gezocht naar the next Maria von Trapp. Ik heb mijn glas bijna stuk geknepen. Het was de finale en vóór het verlossende woord moest ik aan de slag. Bier schenken met d'n Lee, zoals een goeie zaterdagavond betaamt.

Al jodelend toog ik de kroeg binnen.
Al jodelend draaide ik achter de bar langs.
Al jodelend ruimde ik de afwas op.
Spoelde ik glazen.
Wisselde ik geld.
Verstopte ik in de koelkast viltjes met 'jodeleeee-hi-jodeleeee-hi-jodelee-hoe-hoe', om vervolgens "Geef me eens een Paulaner aan" te roepen.

D'n Lee ging snel mee, in het geheel.
Daar draait ze haar hand niet voor om.
En al heel niet voor the Sound of Music.
Van zingen in bekakt Engels gingen we door naar Officer Crabtree, van daar uit weer door naar the Swedish Chef.
Om te blijven steken in een per ongeluk veroorzaakte eigen versie van Do-Re-Mi.

Do, zang-uh-resdieBrianadamscovered
Ray, slij-hij-hijn-gaaaaard-ing
Mie, Ja-páns guh-recht van noodels
Fa, tie-hieten in d'brandìììng
Sol, authéntiek Mex'caans bieieieier
La, van Lalaaaalalalalalalaaaaaaaaalala (zinge op hooliganmelodie)
Tiet, vandietietenind'branding
(maar'tkannookvan: Si, zijnnendanzeggenwevan: Jaaaaa!TegendatMex'caansbieieieier)
En dan zijn we t'rug bij
Do, dood, dood aan doooooooooooo.

En dan vraag je je af hoe wij in 's hemelsnaam nog dat bier geschonken krijgen.
"Mijn Franse vrienden vragen zich af hoe het komt dat jullie met zo'n brede lach kunnen werken terwijl het zo druk is."
"Ach", zei ik "daar menen we niks van. Nou ja, om eerlijk te zijn hebben we iedere avond wel een running gag."
"En vanavond?"
"En vanavond? En vanavond had je er nu al bij moeten zijn."

En u ook.
How dó you solve a problem like Lee and Anna?
De weg naar de hel is bezaaid met momenten waar je bij had moeten zijn.
En dat pad wordt allengs flink dik.

Ik was eigenlijk van plan u niet te gaan vervelen met mijn Scheeeeemaaaa.
Maar iets in me zegt me dat ik dat nu toch ga doen.
Aanhoort mijn klaagzang.
Het begon dinsdag.

08.00 wekker
08.30 typen
10.50 trein naar Utrecht
12.15 bespreking
13.00 les
18.00 einde les
18.20 trein en daar sneu een bak Albert Heijn sla met plastic bestek leeg eten
19.15 aankomst trein in Nijmegen
19.15 tijd dat ik moet beginnen met bierschenken
19.20 beginnen met bier schenken
02.00 klaar en naar huis (vroeger dan normaal, thank god)
02.15 de vergeten opdracht typen
02.45 op pc slaan omdat floppiedrive het niet doet ("Werk jij nog met floppies?" "Ja-ha, ik werk nog met floppies")
02.55 met hoofd in handen teleurgesteld in licht van beeldscherm knikkebollen
03.00 besluiten de boel de boel te laten en naar bed gaan
03.05 nog stuk tekst voor 'hertalen' lezen, af en toe hardop "blegh" zeggen.
03.30 in slaap vallen
06.30 wekker
06.50 opstaan, douchen, etc.
07.45 op station snel brood kopen
07.50 trein
08.45 aankomst Utrecht
09.00 les
12.15 in de pauze stukken typen, sneu een boterham naar binnen werken
16.15 klaar met lessen
16.50 trein naar Nijmegen
17.45 aankomst in Nijmegen en op naar de haven

Mijn wallen staken de wallen van de kade stevig de loef af. Zal ze leren, de opscheppers. Morgen zou de wekker weer om half zeven gaan.
Ik stapte de loopbrug op en de schipper z'n broer stak zijn hoofd door de deur.
"Heb je al gegeten?"
"Nee."
"Mooi!"

Een half uurtje later zaten we aan de dis in de avondzon. In de lucht daar dreven luchtballonnen en ik zei helemaal niet zoveel. Soms is het fijn om niets te hoeven zeggen. Het bestek vredig tikkend op de borden.

Sommige liedjes zijn als ouwe vrienden die je toevallig tegenkomt. Dat je ineens ziet wat je toen niet zag. Hoe het zat in die tijd. Hoe je was.
"Dat ik dat toen niet zag."
Dan sla je elkaar op de schouder en neemt nog een slok.

Dit is er één van. Destijds zong ik altijd mee in een soort van brabbel Engels, maar vandaag snap ik wat ze zingt.
En dat valt allengs niet tegen.

***

"Me, I'm a part of your circle of friends
and we notice you don't come around
Me, I think it all depends
on you touching ground with us.
But, I quit. I give up.
Nothing's good enough for anybody else
it seems.
And I quit. I give up.
Nothing's good enough for anybody else
it seems.

And being alone
is the best way to be.
When I'm by myself it's
the best way to be.
When I'm all alone it's
the best way to be.
When I'm by myself
nobody else can say goodbye.

Everything is temporary anyway.
When the streets are wet --
the colors slip into the sky.
But I don't know why that means you and I are
- that means you and....
I quit -- I give up.
Nothin's good enough for anybody else it seems.
But I quit. I give up.
Nothing's good enough for anybody else it seems.

And being alone
is the best way to be.
When I'm by myself it's
the best way to be.
When I'm all alone it's
the best way to be.
When I'm by myself
nobody else can say...

Me, I'm a part of your circle of friends
and we notice you don't come around."

Edie Brickell & New Bohemians Circle

De hal van het hotel ziet er uit als in de film. Als de hal waarin Dustin Hoffman wacht in the Graduate. Een oude hal. En daar zit zij. Een dame. Ze drinkt een gin-tonic. Ze zit daar en ze wacht. Ze heeft haar benen over elkaar heen gevouwen, zoals ze altijd doet. Zoals het hoort. Of zoals het ooit moest. De poetser heeft een uniform en komt voorbij met zijn kar.
Hij veegt.
Ze praat.
"U denkt dat u mij kan helpen, maar dat hoeft u helemaal niet."
Ze stampt haar citroentje.
"U hoeft helemaal niets te denken. Niets te doen. Voor een dame op leeftijd is pluche genoeg."
De poetser lacht. Kort, ze kijkt naar zijn hoektanden.
"Wat denkt u? Een gin-tonic? Het pluche plet. Ik voel de boel hier niet meer. Wat u?"
"Misschien moest u maar weer eens gaan lopen", zegt hij en hangt zijn wang op de stok van de bezemsteel.
"U denkt dat u mij kan helpen, maar dat kunt u helemaal niet."

De hal trekt cirkels om haar heen. De rode stoelen maken haar klein. Ik denk dat ik haar mis, want ze berust. Ik kom er wel, zo wordt mij verteld. Zo wordt mij verteld.

"Het was een goede dag. Ik denk bij god, het was een goede dag."
Bij god kan de boel nog steeds een goede dag, en ze strekt haar been om op te staan.
"Als het jagen stopt en het zoeken niet meer hoeft dan zie ik alleen nog maar jou. Ik ben alleen als ik met jou ben. Ik zocht om alleen te zijn en toen was jij daar ineens. Met je niets en je leeg. En je liet me. Met het pluche. De bank is zacht en rood en jij bent weg. Ik dacht dat ik je niet nodig zou hebben."
"Kan ik u helpen?"
"Hij is weg."
"Ik..."
"Ik vroeg het hem. Om te gaan, bedoel ik."
"Qua drank. Of u nog wat nodig heeft."
"Hij ging. Ga maar verder. Ik weet niet of ik nog wat hoef."

De tegels naar de schuifdeuren leiden de weg. Haar hakken klakken en ze kijkt over de leuning van haar stoel.
Een bediende heft een glas met zijn hand van het plateau.
"Het spijt me. Het spijt me altijd. Drie keer klikken en buiten klinkt de stad als zoals het daar doet. En ruikt mijn bed naar mij. Het spijt mij altijd."
De bediende zet het glas terug op zijn blad.
"Ach", zegt hij "ik drink hem zelf wel op. Ik laat u alleen."

De dame staat nu op en loopt naar haar loge. Ze zucht als ze op de rand van haar bed zit en ze denkt. De dame wil niet meer lopen.
Ze is er klaar mee.
Als ze haar ogen sluit prevelt ze wat.
Woorden die haar ooit pasten als een jasje.
"Ik ben er klaar mee. Als je me nu nog niet kent."
De dame slaapt in en het moment voor het wegzakken trekt ze met haar been. Een huidzak vol reflexen is al wat er rest. En het ademt.
De hele nacht, een warme hoop onder de deken.

My oh my, sommige dingen zijn te mooi om te laten liggen.
De Rails spelde dat op het NK Let's eat frikandellen te Heukelum de hoofdprijs werd gewonnen door Marco Sterk. Hij at 17 frikandellen in een uur. En sleepte daarmee een vergulde frikandel op een voetje, een pot mayonaise en een pak frituurvet in de wacht.

Ik had het stukje uitgescheurd, toen ik ineens Johnny Logans What's another year voorbij hoorde komen. Een korte scène was gauw een feit.
Het ligt allemaal gewoon op straat.

Mocht u zich vervelen: Lees meer!

Marco zit aan tafel. Voor hem een bord, een mes en een vork.

MARCO
Ik ben niet niks.
Ik ben niet niks.
Ik ben niet niks.
Ik ben heel gewoon gebleven.

Johnny Logan start met What's another year?
Marco zingt mee.
Moeder komt binnen met een karretje waar schalen met eten op staan.
Ze stalt het eten voor Marco uit.
Marco begint te eten, terwijl hij doorzingt met volle mond.
Als het nummer afgelopen is, stopt hij met eten.

MOEDER
We zijn allemaal vol van hem.

MARCO
Ik ben heel gewoon gebleven.
Dat is niet niks.
Per saldo kan ik eigenlijk niks.
Iedereen kan wat ik kan, dat strepen we gewoon bij elkaar weg.
Per saldo kan ik eigenlijk niks.
Ik krabbel wel eens een handtekening.
Maar per saldo kan ik niks.

MOEDER
Marco is altijd een goeie eter geweest.
Marco is er heel goed mee omgegaan toen papa overleed.
Dat is niet niks.

MARCO
Toen papa overleed ben ik daar heel goed mee omgegaan.

MOEDER
Hij dacht...

MARCO
Ik dacht...

MOEDER
Alles is relatief.

MARCO
Ik dacht...

MOEDER
Marco is een denker.

MARCO
Ik moet mijn buikgevoel volgen.

MOEDER
Marco is een dromer.

MARCO
Frikandellen.

MOEDER
Marco dacht aan frikandellen.

MARCO
Ik dacht aan frikandellen.
Ik ben daar heel positief tegenover blijven staan.

MOEDER
Soms heeft hij het nog wel eens moeilijk.

MARCO
Soms wel.
Dan denk ik wel eens van: Ik heb er mijn buik van vol.

MOEDER
Dan denkt hij wel eens van: Ik ga bij de pakken neer zitten.

MARCO
Dan denk ik wel eens van: Beu ben ik het.

MOEDER
Maar dan denkt hij toch altijd van: Ik krabbel er weer bovenop.
Ik vind dat top.

MARCO
Krabbelen.
Ik kan dat goed.
Ik dacht...

MOEDER
Ik was er altijd bij.

MARCO
Dan zit ik daar en dan komt er zo'n jungske met sterretjes in zijn ogen....

MOEDER
Ik moet dan wel eens slikken.
Dat Marco die sterretjes niet meer heeft.
Dan moet ik gewoon slikken.
Ik ben ook maar een mens.
Marco hoeft niet alles alleen te doen.
Qua slikken.

MARCO
Dan denk ik...

MOEDER
Marco is een denker.

MARCO
Ik denk dan...

MOEDER
Hij is gewoon gebleven.
Dan zie ik hem daar zo zitten.
Zijn droom uitvoeren.
Het was gewoon mijn taak als moeder.
Mijn taak als mens.

MARCO
Ik denk dan...

MOEDER
Dan weet je toch weer waar je het allemaal voor doet.

MARCO
Ja.

MOEDER
Dan weet ik waar ik het voor doe.
Marco is er heel goed mee omgegaan toen papa overleed.
Hij dacht: ik huil niet, ik eet.

MARCO
Soms twijfel ik.

MOEDER
Jij weet heel goed waar je het voor deed.

MARCO
Ik voel me soms zo verdomde leeg.

MOEDER
Het was gewoon mijn taak als moeder.

MARCO
Zo verdomde leeg. Dat ik denk van: er kan niks meer bij.

MOEDER
Marco is er heel goed mee omgegaan toen papa overleed.

MARCO
Ja.

MOEDER
Dan krabbelt hij er gewoon weer bovenop.
En krabbelt hij zijn handtekening in het boekje van een jungske met sterretjes in zijn ogen.

MARCO
Dan weet ik toch weer waar ik het allemaal voor doe.

MOEDER
Ja.

MARCO
Ja.

MOEDER
Je bent er heel goed mee omgegaan.

MARCO
Het is even slikken.

MOEDER
We hebben het gered.

MARCO
Ik ben moe.

MOEDER
Ik breng je naar bed.

Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt doet een marathon.
Rennen van werk, naar de academie, naar werk, naar zijprojecten, naar toch-maar-uit (en dan na een uur alweer bijna omvallen en zeggen: "Ik word een oud wijf", waarop stem in achterhoofd zegt: "Misschien gewoon verstandig", waarop mijn vrienden zeggen: "Nee! G'woon saai!"), naar de wekker die dan na het uitgaan op de tafel ligt zodat ik uit bed moet, naar de broodrooster en de koffiepot, naar de douche, naar de gedachte: "Hmmm, dan wel saai, maar ik heb eens een keer geen kater", naar de academie, naar werk, naar bed.
Naar bed.
Naar bed.
En ik ben pas weer een week bezig!
Pah!

Maar er is één nummer dat me op de been houdt.
Ik had een ceedeetje gekregen van Lieve-eva.
"Hoe vond je het?", vroeg ze.
"Ik ben niet verder gekomen dan liedje 1."

En dat is (hoe treffend) the Greatest van Cat Power. Han is fen!

Vijf dingen die ik al vijf jaar niet meer had gedaan:

1. Hoofdpijn hebben die niet met ibuprofen neer te slaan blijkt
2. Wakker worden en kotsen in de wasmand (zónder gaten, die wasmand, en zonder was), wasmand schoonmaken
3. Kotsen, wasmand schoonmaken, weer in bed klimmen en er weer uit moeten om wéér te kotsen en met zekerheid kunnen zeggen dat nu echt de gehele maaginhoud eruit is
4. Kotsen en hoofdpijn hebben zonder me verder echt grieperig te voelen of excessief veel bier gedronken te hebben (zeg maar: zo zonder reden)
5. Hoofdpijn hebben die in mijn schouders begint en doorstraalt naar de kruin

Nou. En wat een trip to Memory Lane het was, de laatste vierentwintig uur.
Ik kruip onder de wol met het oog op morgen.

Mijn broer in België is op vakantie met zijn man.
En ze nemen toer 10!

Mijn broer in België (nu dan in Tsjechië) is grappig!

Dat is gewoon wat wij meisjes doen.
Huilen.
Om de zoveel tijd.
"Wat is er dan?"
(snikkend)"Ge-huh-woooo-hooooon!"
"Wat dan?"
(snikkend met spuug)"I-hik foel me... Ge-huh-wooo-hoooon! Kut!"

Ik besloot een tijd geleden dat ik met die buien niemand meer lastig ga vallen. Vooral daar mijn broer ooit een verhaal vertelde over zijn huisgenote. Zo'n naar wierook ruikend dreadlockmeisje (zónder humor, mind you). Hij vertelde dat hij haar wel eens hele avonden vreselijk hard hoorde huilen.
"Aanstelster", zei 'ie.
"Pah!", beaamde ik "vreeeeselijk. Wat een aanstelster."
Waarop ik een slok bier nam en gauw schuin naar het plafond keek.

Ik voel me geen meisje-meisje. Ik voel me meer een hooiman. Te groot voor krukjes.
Het is lastig soms, heur. Niemand er mee lastig vallen. De kunst is om dan dingen te doen die het allemaal niet zo erg maken.
Gehaktballen draaien bijvoorbeeld.
En als dat niet helpt is er nog altijd de Video.

Vanavond kroop ik, nog een beetje sneu snikkend ("I-hik fffoel me so kùùùh-hùùùt..."), onder mijn dekentje op de bank en drukte Muriel's Wedding in de video.
Twee minuten!
Het duurde twee minuten voor m'n eerste lach.
Pah! Aanstelster.

Zoals Eefa wel eens zegt: "Vrouwen: ik ben blij dat ik er zelf een ben."
Hear, hear!

Ik ga gehaktballen draaien.
Ouderwetse gehaktballen met ei en beschuit.
En daar eet ik dan sla bij.
Kropsla en komkommer, met een g'wone dressing.

Mijn moeder vertelde dat haar moeder op de boerderij altijd gebakken aardappelen, sla en gehaktballen voor haar maakte als ze ziek of zielig was. Dan mocht ze op de bank.
Mijn broers en ik kregen dat ook. En toen ik nog 's weekends thuis kwam, rook ik de geur van gebakken aardappelen en gehakt al door het klepper-ding van de afzuigkap als ik het tuinpad opliep.

Soms mis ik het.
Kent u dat?
De geur van warm eten in het ouderlijk huis.
Het glas wijn tijdens het koken vervangt de hond op de mat niet.
Mijn moeders wang die naar Nivea uit van die blauwe blikjes ruikt.
Soms zou ik willen dat iemand me eens bij de hand zou pakken en me terug zou brengen.
Naar het niet steeds alles zelf moeten doen.
Naar de theepot op het lichtje.
Naar de wentelteefjes die mijn vader altijd bakte in de pauze.

Ik ga gehaktballen draaien.
Met veel ui.

"Ik voel me niet zo lekker", zei de hooiman door de telefoon. "Wat heb je dan?", vroeg ik. Ik keek naar buiten, er hipte een dikke duif door de tuin. "Nou gewoon, een beetje pips."

De hooiman zat aan de keukentafel en ik roerde door de soep. Er is niets dat een goeie pan soep niet goed kan maken. Of je nou pips bent, of sip. Goeie soep is een deugd. "Goeie soep is een deugd", zei ik tegen de hooiman. "En als ik dan zo doe," zei de hooiman en duwde zijn hoofd richting zijn schouder "dan trekt mijn hele spier aan die kant mee." Hij wees naar zijn atlasspier. "En ik voel het ook in mijn rug."
Ik ging achter de hooiman staan en legde mijn handen in zijn nek. De hooiman heeft een stierenek, zo één waarbij het lijkt of zijn hoofd direct in zijn schouders overloopt.
"Je nek is één grote knoop!"
De hooiman zuchtte. Het klonk een beetje als een snik.
"Ik vlieg thuis tegen de muren op, dus ik dacht, ik bel jou maar. Het is hier altijd zo fijn." We keken door het keukenraam de tuin in. "Kijk, de rhododendron is al helemaal uitgebloeid", zei ik en wees. "Wat moet jij hier vaak voor het raam hebben gestaan, toen je hier net woonde. Met zo'n tuin." "De meubels waren er nog niet en de verwarming die was stuk. Dan zat ik met een dekentje om, hier voor het raam op een krukje. De hele avond. Met een fles juttersbitter. Ik denk dat ik toen op mijn gelukkigst was."
Ik kneedde de schouders van de hooiman. Zijn spieren leken wel staalkabels. We waren stil. Buiten viel de schemering in en het keukenraam wierp een vierkant van licht op het gras. De soep was klaar.
"De soep is klaar", zei ik, haalde mijn handen van zijn schouders en liep naar het fornuis.
"Als jij dat soort dingen zegt dan lijkt het altijd alsof mijn hart ontploft", zei de hooiman snel, zonder pauzes tussen de woorden. "Dat de soep klaar is?" "Nee, dat je daar zo alleen voor je raam zat en dat dat goed was. Dan zie ik jou zo zitten. Dan wil ik ook wel op een krukje."
Ik nam een groot bord soep en zette het voor de hooiman neer.
"Jij kunt helemaal niet op een krukje. Jij bent een veel te grote man voor zo'n klein krukje."
Ik sloeg mijn armen om zijn bonkige lijf heen. Ik kon net mijn wijsvingers in elkaar haken. Ik drukte hem tegen me aan en wiegde hem een beetje.
"Je ziet er al een stuk minder pips uit."

Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt, schenkt niet alleen*: ze strompelt ook nog eens. Of ja, ze loopt als een oud wijf. Gisteren stond ze na een avond schuifelen in die fijne danstent**. Normaal waagt ze zich altijd wel aan een pasje. Wat gisteren dus niet ging. Niets voelt zo nutteloos*** dan een beetje heen en weer staan te wiegen op the Pixies.
Op het eind maar op een kruk gaan zitten. Me een rolstoeldanser gevoeld.

En vanochtend deed het nog steeds pijn. En nu ook. En straks moet er weer bier geschonken worden. En nu is de arnica ook al bijna op.

En ik tennis niet eens!

* En hiermee bedoel ik natuurlijk niet dat ze 'niet in haar eentje schenkt', maar dat ze 'niet slechts bier schenkt'. Afijn, voor het geval u me verkeerd begreep.
**Daarmee bedoel ik dat ze ná het werk (waar ze zich schuifelend voortbewoog) in de danstent stond. Niet dat ze stond te schuifelen ín de danstent. Voor het geval u me verkeerd begreep. Want schuifelen doen we natuurlijk al jaaaren niet meer.
Nee.
Zucht.
*** Nou ja, niets. Niets. Ik geef toe dat er vast iets is wat nuttelozer voelt. Bijvoorbeeld een pannetje spa rood koken voor een anorexiapatiënt die komt eten. Het is sowieso nutteloos om een anorexiapatiënt te eten uit te nodigen. Je kunt er beter thee mee drinken. Of cola light. Ik spreek uit ervaring.
Of steeds voetnoten plaatsen die nergens echt over gaan. Ook vrij nutteloos. Hoewel, voor mijn eigen gemoedsrust is het beter.

Hmmm.
Hoewel.
Ik weet natuurlijk niet of er verschil was geweest, aangezien die voetnoten er nu al staan. Ik kan dus niet checken hoe het voelt zónder voetnoten.

En daarbij, heten dit eigen wel voetnoten? (Is dit een Nederlandse zin?!)
Of geldt dat alleen bij cijfers en niet bij sterretjes?

Aaargh!
Nest jonge puppies, nest jonge puppies, nest jonge puppies.