Ik zat op een stoel met een witte wijn en een sigaretje in Jnnks stulpje. Die zat op de bank met haar nieuwe vlam. De andere stoelen werden gesierd door P de DJ en de twee website-lozen van den'avond: NenN.

Als ik de spelregels uitleg klinkt het saai, maar dat was het niet. Kort door de bocht kwam het er op neer dat we hitlijsten zongen uit 88, 92, 79 en gaat u maar door. De DJ hing al van kindsbeen af de quizmaster uit, zo wist hij te vertellen. Vroeger gooide hij de huiskamer vol met kinderen uit de buurt en plakte hij de deur af met papier, waar hij dan doorheen sprong. Zijn moeder besloot na een aantal edities er een stokje voor te steken, nadat onze lieve de videorecorder als prijs poogde weg te geven. Ik opperde nog om ook Jnnks deur af te plakken, wat helaas door de ganse kamer werd genegeerd.
Party-poopers.

Na luidkeels geruzie over de regels duurde het maar een half uurtje voordat er uitbunding airguitar werd gespeeld, een uurtje voordat er gitaarsolo's van Slash werden gekrijst en 'Yeke-Yeke' betekent vanaf nu "Ga je moeder wassen!". I rest my case.

Een bescheiden, edoch noemenswaardige bijrol van de avond werd vervuld door de aardbeientaart die de DJ had gekocht (zoals hij zelf bij binnenkomst riep, met in zijn ene hand een taart en in zijn andere een fles Orangina: "Rock 'n Roll!"). Bij de kassa van de Albert Heijn had hij staan klooien met bonuskaart en airmiles en zegels en bankpassen. "Hoe zit dat nou met die zes punten?" vroeg hij het kassameisje, terwijl hij op de verpakking wees. "Pardon?" "Nou, die zes punten die hier op de doos staan." "Misschien is het zo dat er zes parten in de taart zitten, meneer?"
Bonuspunten voor de DJ. Met dubbele woordwaarde.