Diep in mijn hart vind ik het zo'n romantisch beeld.
Alleen een beeldscherm en sigarettenrook.
En wacht, komt er nog meer?
Ik zit hier maar.
Verveel ik u?
U mag best naar bed.
Maar nu ik hier toch ben.
Laat me dan maar vertellen.
Zoveel prikkels op een avond.
Misschien teveel?
Een etentje, een verjaardag en daarna nog uit.
Kijk ik met vriendinnen mooie mannen die er niet zijn.
Zoals ik gisteren in een quote al zei:
"Why can't love ever touch my heart like fear does?'
Besloot ik in de trein tussen het etentje en de verjaardag dat het dan toch tijd wordt om te gaan wachten op iemand die misschien de melancholie die me achtervolgt een beetje begrijpt. Heus, ik hoor vaker dat ik voor een vrouw best grappig schijn te zijn.
Dus valt het vast wel mee.
En ja, ik grinnik veel. Lach om het wereldleed.
Noemt u me maar gewoon cynisch.
Ik neem me voor om eens een stukje te schrijven dat u aan het lachen maakt.
Maar uit mijn handen stromen alleen tranen.
Terwijl ik lach.
Ik lach.
"Why can't love ever touch my heart like fear does?'
en al die diepzinngheid tijdens drie vrije, heerlijke dagen?
zijn lachen en huilen eigenlijk niet '2 sides of the same coin'?
(aan medailles doen we niet meer sinds die ongelopen 4-daagse)
I'm afraid it was the beer talking. En nee, mijn waarde vrinden, dat verdient geen meedalje.
Ghih...
Ik schrijf ook makkelijker over de melancholie, het ontbreken, het gemis. Omdat ik, als ik alleen ben, als ik dat voel, dat wil vertellen en delen, en dus schrijf ?