De radio stond nog aan toen ik wakker werd.
Het eerste liedje van de dag was een draak en honger joeg me uit bed.

Vanochtend fietste ik door een lege stad.
Even een Abre los Ojos-moment.
Even geen auto's, geen mensen.
Het was kwart over negen en de ochtendspits was al gaan liggen.

Het regende pijpenstelen.
Ik hou van een regenstad in de ochtend.
Ontbijt.
Vannacht droomde ik zelfs over stroopwafels.
En een krant halen.
Twee.
Praatje gemaakt met de krantenmeneer.
"Een tasje? Qua papier-maché en alles."

Toen de regen besloot een eind te maken aan de hittegolf, besloot mijn spatbord voor het stoplicht van mijn fiets te vallen.
Met een tasje aan mijn stuur reed ik naar huis. Mijn benen in een fontein van opspattend water. De laatste trots maar laten varen, zo in mijn natte kleren, aangezien de rest van de wereld toch in geluidsdichte blikken trommels voorbij kwam rijden.
Ik zong.
Heel hard.

"Even tho de gods are kreezie
Even tho de stars are blind
If ya show me real lurve beebie
I'll show ya mi-i-i-hi-hi-i-ine.
Hmmm. Hmmm. Hmmm.
Let's see what this luuuurve can dooo-hoo
Beebie, I'm purrrfect for yououououou
Aaaaah-ha-haaaa"