Weet u hoe het voelt als wanneer u alleen bent en dat prima is? Dat u aan uw tafel aanzit in uw huispak. Een avond dat u vroeg naar bed gaat. U rekt zich uit. "Ha! Heerlijk! Vroeg naar bed!" En normaal bent u op zo'n moment tevree, maar niet deze avond. Er mist iets. En dat dan de telefoon en dat dat dan iemand is die U overhaalt om mee te gaan. Want u eerst nog van: "Nee, ik ging vroeg te bedde, want vanavond ben ik verstandig."
Naar iets leuks.
Terwijl U al uw lenzen uit heeft en al een kwart fles wijn hebt weggetikt.
En dat diep in uw hart u merkt dat het arme krakkemikkige ding een sprongetje maakt. Heel zachtjes, zodat niemand het ziet.
Dat u een uur later ineens tussen allemaal fijne mensen zit.
En dat het buiten regent.

Ja. Zo was het.

Voor horecamensen is de zaterdag nooit vrij, althans, niet voor mij. Sinds 1999 al niet. Voor horecamensen zoals ik is de zaterdag vrij als er iets anders gepland staat.
Niet dit weekend.
Weet u nog? Vroeger, toen het zaterdag was toen we klein waren? En we na de macaroni in bad moesten? En na het in bad, in de pyjama nog even op mochten, nog een stukje Tros kijken en een bakje chips met een glaasje prik?

Ja, zo was het gisteren. Gisteravond.

Aan mijn ouderlijk huis hangt een golfplaten afdak. Mijn lievelings tijdens regen was, toen ik nog blond was en een bolle kop had, om op de mat naast de hond te gaan zitten met een dekentje over mijn benen en naar de regen te luisteren. Die rammelde dan op de golfplaten.
En dan keek ik naar de tuin.
Naar het spatten.
En de merels onder de kersenboom.

Ja, zo was het vanochtend.

Nu zit ik met een wijntje en ik wacht op Pepeyn.
Ik heb spinazie-cocos-curry gemaakt.

Het is een goed weekend.
En dat is het.