Wat fijn, ineens drie dagen vrij.
Een collega die meer wilde werken en ik, ik wilde eens een beetje vakantie.
"Wat ga je dan doen?" vroeg Maus toen ik dinsdag het bier schonk.
"Niks!" zei ik,"Heulemaal gans niks! En ik hoop met heel mijn hart dat het regent!"

Dat deed het ook gisteren.
Met een paraplu wandelde ik zingend de stad in.
Mezelf getrakteerd op een kaartje voor de vijf uur film.
Koffie-tik bij de Blauwe hand met een krant.
Als laatste blijven zitten bij Brokeback Mountain wegens mooi liedje en, o ja, ietwat roode oogen.
Daarna decadent onder de zonnebank gegaan, wat natuurlijk belachelijk is in augustus, maar het was mijn dag.

Het was mijn dag.
Bank gehangen met een zekere schipper.
"Lijk ik scheeps?" vroeg hij, "Scheepser dan eerst?"
Misschien lijken we allemaal wel scheeps na woelige tijden.
Het was mijn dag.
Helemaal van mij.
Ik doe dat te weinig.
Na woelige tijden.

Nu rest mij alleen nog maar Matt Johnsons stem om de zinnen rond op te bouwen.
Nog twee dagen te gaan.
Drie maal is scheepsrecht.
Drie maal kraait de haan?
Al wat mij rest is hoop.
En een beetje vertrouwen.

***
Ietwat melancholisch. Maar er zit zo'n rust soms, op dagen als vandaag, in melancholie.
En hoe ontzettend wáár is deze tekst van The The?
O, was ik maar een muzikant. Misschien dat ik dan eens écht rake teksten ging schrijven...
Oh well, lees en huiver.
Er mag gehuild worden!

"Save me, Save me, Save me
Save me, Save me, Save me.
The candles are lit. The curtains are drawn.
There's still no sign of rain nor dawn.
Our lips touch. Our limbs entwine.
But the ghosts that haunt me won't leave my mind.
Save me, Save me, Save me
Save me, Save me, from myself.
One sin leads to another one.
Oh, the harder I try
I can never, never, never find peace in this life.
I ask myself where does lust come from
Is it something to yield to or be overcome.
I ask myself
Why love can never touch my heart like fear does.
Why can't love ever touch my heart like fear does?"

The The Bluer than midnight