Mag ik u vervelen met waar ik vannacht, in een vlaag van eventuele verstandsverbijstering, aan begon te schrijven en wat nu na vier uur werk af is?
Zo ja: Lees meer!

HOE ANNA EN MARIA VISSEN GINGEN

1. EXT - KADE VOOR BORIS EN MARCS BOOT - DAG

BORIS en MARC zitten op een bankje voor hun woonboot. Naast hen een prullenbak met veel vuil ernaast. Meeuwen vliegen voorbij en cirkelen rond de vuilnisbak. De twee staren voor zich uit, drinken koffie en roken shag. Marc kijkt in zijn mok en trekt een vies gezicht.
Het geluid van scheurende autobanden. Een auto rijdt de prullenbak omver.
De twee kijken op.
De auto rookt.
Ze kijken.
Ze staan op en lopen naar de auto. In de auto zien ze ANNA en MARIA.

2. INT - KEUKEN BORIS EN MARC - DAG

Aan de keukentafel zitten Boris, Marc, Anna en Maria. Ze hebben een mok koffie in de hand.

MARC
Nou. Was dat even schrikken.

De klok tikt. Er krijst een meeuw. De andere drie kijken op.

MARC
Gelukkig kwamen we met de schrik vrij. Met de schrik vrij. Dat niemand wat heeft. Met de schrik vrij. Gelukkig kwamen we met de schrik vrij.

Ze drinken de koffie en de klok tikt.

3. INT - HUISKAMER BORIS EN MARC - DAG

De vier zitten op een bank voor de televisie. Op de televisie is een belspel.

DAME OP DE TELEVISIE
Wie maakt me los van die gegarandeerde koffer? Zeven letters? Het is rond en het ligt in je tuin.

BORIS
Tuin? Tuin?

MARC
Vijver! Vijver!

MARIA
Vijver is zes letters.

BORIS
Iets ronds in een tuin? Een tuin? Tuin?

MARC
Ja, in je tuin. Boris. In je tuin.

DAME OP DE TELEVISIE
Iets ronds in je tuin.

BORIS
Ik heb heel geen tuin.

MARIA
Tuinhek.

MARC
Prieel.

MARIA
Dat is ook zes letters.

MARC
Denk jij dat ik niet kan tellen.

MARIA
Ik zeg alleen dat prieel zes letters is.

MARC
Jij zegt dat ik niet kan tellen.

MARIA
Prieel is zes letters.

MARC
Nee, jij zegt dat ik niet kan tellen.

MARIA
Ik zeg alleen dat prieel zes letters is.

MARC
Ik zeg alleen dat jij hier zomaar onder mijn dak zegt dat ik niet kan tellen.

BORIS
Pergola.

DAME OP DE TELEVISIE
En dat is juist. En dat klopt. En dat is juist. Pergóóla.

MARC
Als je het zo zegt dan zijn het er acht. Dan is het weer eens een instinker.

Marc staat op en loop het dek op. Door het raam zien we hem in het water turen.
Boris begint een shaggie te rollen. Maria pakt de zapper.

4. INT - KEUKEN BORIS EN MARC - NACHT

De keukentafel is gedekt. Marc, Anna en Maria zitten aan. Boris zet een pot op tafel.

MARIA
Een dekentje op de bank is genoeg. Wij zijn met weinig tevree. Gewoon een dekentje op de bank.

MARC
We hebben maar één bank.

MARIA
Wij kunnen best met twee op één bank. Alsof wij niet vaker met zo'n bijltje hebben gehakt. Hebben wij niet vaker met zo'n bijltje gehakt, Annie? Wij hebben vaker met zo'n bijltje gehakt.

Boris schept een grote lepel puree op Anna's bord.

BORIS
Gehakt?

Boris loopt naar het fornuis en haalt een pan gehaktballen van het vuur. Hij schept er drie op Anna's bord.

BORIS
Of hoef jij geen ballen?

MARIA
Hoezo zou ze geen ballen willen? Die ballen zijn de krenten uit de pap. Hoezo zou ze geen ballen willen?

MARC
Jezus, mens, wat heb jij een vuile bek.

MARIA
Ik zie niet in hoe ik een vuile bek kan hebben als ik het over je broers ballen heb. Hier die pan.

Maria pakt de pan uit Boris' handen. Boris gaat zitten en Maria schept de ballen verder op.

MARIA
Moet ik die vleesvork bij houden? Ik een vuile bek. Vuile bek kun je krijgen. Ik steek je lek.

MARC
Onder mijn dak. Onder mijn dak.

Ze eten.

5. INT - HUISKAMER BORIS EN MARC - NACHT

Anna en Maria liggen op de bank, met elk het hoofd op een andere hoofdsteun. Ze hebben ieder een deken over zich heen. Marc en Boris staan in de deuropening.

MARC
Op de WC is het licht nog aan. Dus kijk maar.

Marc knipt het licht uit. Marc en Boris lopen de kamer uit en sluiten de deur.

6. INT - HUISKAMER BORIS EN MARC - NACHT

Boris komt de huiskamer in. Maria slaapt. Anna heeft de ogen open. Ze ziet Boris. Boris loopt op Anna af en gaat naast haar staan. Anna kijkt hem aan. Hij ritst zijn broek open. Boris kreunt. Maria wordt wakker.

MARIA
Gottegottegot! Dat kan hier ook niet eens gewoon slapen!

Maria springt op en vliegt Boris aan. Boris brult. Marc komt binnen met een vleesvork in zijn handen.

MARC
En dat licht op de WC is gewoon aan en nog is er heibel!

Een gevecht tussen de drie. Anna ligt en kijkt toe.

7. INT - HUISKAMER BORIS EN MARC - DAG

Maria ligt dood op de bank met een vleesvork in haar voorhoofd. Anna zit in een luie stoel. Ze rookt shag en drinkt koffie. Boris en Marc staan voor het raam, ze roken en drinken koffie. Anna trekt een vies gezicht.

MARC (tegen Boris)
Als je denkt, ja nu is 'ie sterk genoeg dan...

ANNA
...gooi je er gewoon nog twee scheppen bij.

BORIS (tegen Anna)
Spuit ellef.

MARC
Ik ree' niet tegen die prullenbak. We moeten nog iets met haar. Iets. Iets simpels.

Boris en Marc kijken naar Anna. Ze slikt een grote slok koffie door.

8. EXT - DEK BOOT BORIS EN MARC - DAG

Anna staat met een steen in haar armen waaraan een strop zit die om haar nek hangt op het dek. Boris en Marc staan aan weerszijden naast haar. Aan de overkant sproeit een man het dek van zijn boot. De man zwaait. De drie zwaaien terug. De steen valt op het dek.

9. INT - HUISKAMER BORIS EN MARC - DAG

Maria ligt dood op de bank met een vleesvork in haar voorhoofd. Anna zit in een luie stoel. Ze rookt shag en drinkt koffie. Boris en Marc staan voor het raam, ze roken en drinken koffie. Marc trekt een vies gezicht en kijkt in zijn mok.

MARC
Zo vies. Ik snap het gewoon niet. Gewoon niet.

Ze drinken koffie.

10. INT - BADKAMER BORIS EN MARC - DAG

Marc en Boris staan op de badkamervloer. Anna staat in de douchebak. In de douchebak staat een laagje water. Marc heeft een tondeuse in zijn hand en steekt de stekker in een stopcontact. Hij klikt de tondeuse aan en gooit het ding richting de douchebak. Marc en Boris duiken weg. Het snoer blijkt tekort. De tondeuse valt op de vloer.

11. INT - BADKAMER BORIS EN MARC - DAG

Marc en Boris staan op de badkamervloer. Anna staat in de douchebak. In de douchebak staat een laagje water. Marc steekt de stekker van een verlengsnoer in het stopcontact. Aan het verlengsnoer zit een tondeuse vast. Marc klikt de tondeuse aan en gooit het ding in de douchebak. Marc en Boris duiken weg. Het licht valt uit. Als Boris en Marc opkijken zien ze Anna in de douchebak staan. Ze glimlacht verlegen. Uit het peertje aan het plafond komt rook.

12. INT - KEUKEN BORIS EN MARC - DAG

Anna zet koffie.

13. INT - HUISKAMER BORIS EN MARC - DAG

Maria ligt dood op de bank met een vleesvork in haar voorhoofd. Anna en Boris zitten tegen elkaar in een luie stoel. Ze roken shag en drinken koffie. Marc staat voor het raam en rookt en drinkt koffie.

MARC
Zonneschijn in een mok.

Boris staat op en schenkt wat meer melk in zijn koffie. Als hij terug achterover leunt slaat hij zijn arm om Anna heen. Hij streelt haar haar en geeft een kus op haar wang. Anna drinkt haar mok leeg en staat op. Ze neemt de mokken van de anderen en zet ze met de koffiepot op een dienblad.

MARC
Ik vind je heerlijk huis'lijk voor een vrouw. Ja, voor een vrouw ben je heerlijk huis'lijk.

Anna neemt het dienblad en loopt naar de deuropening. Ze struikelt over de drempel en ze valt.

14. INT - GANG BORIS EN MARC - DAG

Anna ligt dood op de grond. Ze ligt met haar hoofd in de glazen koffiepot die aan scherven ligt. Boris en Marc staan om haar heen.

MARC
Dat dat nou net zo moest gaan.

Boris zucht.

15. EXT - KADE VOOR BORIS EN MARCS BOOT - NACHT

Marc probeert de kofferbak van Anna en Maria's auto dicht te slaan, zijn gezicht wordt verlicht door de achterlichten. Er is nog net te zien dat er twee in plastic verpakte pakketten in de kofferbak liggen. De klep sluit moeilijk door het ijzeren heft van een vleesvork dat uit een plastic pakket steekt. Boris zit achter het stuur en probeert de auto te starten. De auto start niet. Boris probeert meerdere malen, maar de auto start niet.

16. EXT - STRAAT OP DE KADE - NACHT

Boris zit in Anna en Maria's auto, Marc duwt de auto en zijn gezicht is verlicht door de achterlichten. Boris probeert de auto te starten, wat niet lukt. Marc stopt met duwen en heft zijn armen op. De auto rolt door.

17. EXT - STRAAT OP DE KADE - NACHT

Boris en Marc duwen Anna en Maria's auto over de kade. Hun gezichten zijn verlicht door de achterlichten. Aan het einde van de kade duwen ze de auto het water in. Ze kijken naar hoe de auto in het water zinkt en de achterlichten vervagen.

18. EXT - KADE VOOR BORIS EN MARCS BOOT - DAG

Boris en Marc zitten op een bankje voor hun woonboot. Naast hen een prullenbak met veel vuil ernaast. Meeuwen vliegen voorbij en cirkelen rond de vuilnisbak. De twee staren voor zich uit, drinken koffie en roken shag. Ze kijken in hun mok en trekken een vies gezicht.

Sint Maarten noemden wij in het dörp altijd Sintemerte. Bij de Maas werden grote vuren gestookt van autobanden en wrakhout en dat heette dan de troshoop. Ik vond dat altijd als de Fraggles klinken.
Als kind ging je dan met een sneu lampionnetje (ja, ik dan. De kak-kinderen hadden een stoere met een electrisch lampje. In die van mij zat een theelichtje met appelstroop vastgeplakt aan de bodem) de deuren langs en zong je van: "Sintemerte kinneet komme want heej hèt un gebròke poët."
En dan kreeg je van de buurvrouw snoep in je plastic tasje.

Mijn broer in België, die tien jaar ouder is, had mij en m'n vriendinnetjes wijs gemaakt dat we ook gewoon de titelsong van Zeg 'ns Aaa mochten zingen. Wat we ook deden. Met de tepelkloven en alles. Dat bleek geen succes bij de buurvrouw met de post-natale depressie. "En ik plas de laatste tijd wel héél erg veeeeel!"

Afijn.
Ik besloot net toch nog even sigaretten te gaan halen bij het buurcafé. Gewoon zonder jas en met de sleutels in de hand liep ik naar buiten.
Ik liep naar buiten en ineens herkende ik de geur van Sintemerte.
Het rook naar toen.
Naar hoe het toen buiten rook.
Het is augustus, wat ik u brom!

Als u me zoekt, ik ben even weg.
Ik ben op pad.
Op zoek naar een troshoop.

Voor het stranden van haar acteercarrière had het meisje dat op dinsdag het bier schenkt geen advies van Emile Ratelband nodig.
Let vooral op haar beledigde gezichtsuitrukking en heur pre-pony haar.

Genomineerd worden is fijn.
Een publieksprijs daarentegen voelt altijd meer als een populariteitspoll. Meer dan een weergave van wat werkelijk het best is. Handig dat ik dat al voor u heb uitgevogeld.
Dus kom, help deze aardige jongen (ook wel bekend onder de naam Joris Janssen) eens en stem.

Net gelezen in een Elle uit Februari:

"De rest van de avond in een notedop, zonder jokken of overdrijven:
23.04 uur: Sta hier in Teatteri, de hipste tent van de stad, naar een dwarsfluitact te kijken met wodka-augurk in de handen.
23.47 uur: Bekijk nu synthesizertrio gehuld in chirurgenpakken.
01.04 uur: Ben thans in heavy metal-karaokebar waar twee dronken gothic jongens Highway to Hell ten gehore brengen."

Wie wil er nou geen wodka-augurk?!

Weet u hoe het voelt als wanneer u alleen bent en dat prima is? Dat u aan uw tafel aanzit in uw huispak. Een avond dat u vroeg naar bed gaat. U rekt zich uit. "Ha! Heerlijk! Vroeg naar bed!" En normaal bent u op zo'n moment tevree, maar niet deze avond. Er mist iets. En dat dan de telefoon en dat dat dan iemand is die U overhaalt om mee te gaan. Want u eerst nog van: "Nee, ik ging vroeg te bedde, want vanavond ben ik verstandig."
Naar iets leuks.
Terwijl U al uw lenzen uit heeft en al een kwart fles wijn hebt weggetikt.
En dat diep in uw hart u merkt dat het arme krakkemikkige ding een sprongetje maakt. Heel zachtjes, zodat niemand het ziet.
Dat u een uur later ineens tussen allemaal fijne mensen zit.
En dat het buiten regent.

Ja. Zo was het.

Voor horecamensen is de zaterdag nooit vrij, althans, niet voor mij. Sinds 1999 al niet. Voor horecamensen zoals ik is de zaterdag vrij als er iets anders gepland staat.
Niet dit weekend.
Weet u nog? Vroeger, toen het zaterdag was toen we klein waren? En we na de macaroni in bad moesten? En na het in bad, in de pyjama nog even op mochten, nog een stukje Tros kijken en een bakje chips met een glaasje prik?

Ja, zo was het gisteren. Gisteravond.

Aan mijn ouderlijk huis hangt een golfplaten afdak. Mijn lievelings tijdens regen was, toen ik nog blond was en een bolle kop had, om op de mat naast de hond te gaan zitten met een dekentje over mijn benen en naar de regen te luisteren. Die rammelde dan op de golfplaten.
En dan keek ik naar de tuin.
Naar het spatten.
En de merels onder de kersenboom.

Ja, zo was het vanochtend.

Nu zit ik met een wijntje en ik wacht op Pepeyn.
Ik heb spinazie-cocos-curry gemaakt.

Het is een goed weekend.
En dat is het.

Er zijn maar weinig zaken op dees' aard die me gelukkiger maken dan het ontdekken van een nieuw mooi liedje. Dat liedje gaat dan op de repeat en dat maakt mijn huisgenoten weer gek. Ik hou dat met gemak een week vol. Één liedje.

Een gitaar, een melancholische tekst en natuurlijk het achtergrondkoortje.
In al zijn eenvoud hoorde ik in tijden niet meer zo'n mooi liedje.
Het heet Melt Away en is van Maggi, Pierce & E.J.
Het staat op het album Silver, dat ik maar meteen op hun website besteld heb. Ze hebben die ribben uit mijn lijf wel verdiend.
Ik kon het liedje zelf helaas niet on-line voor u vinden.
Zoekt u zelf nog maar 'ns.
Het is de moeite.

***

"Just a lonely man sitting in the yard
surrounded by all these things he doesn't own
like a dog asleep leaves fallin' down
a big ol' van in a garage full of tools
a tent where two friends made love
even this guitar and its black stickered case
the planes above passin' all the time
they ain't mine
they fly over now gone

Just a lonely man sitting in the yard*
surrounded by all these things he doesn't own
like a dog asleep leaves fallin' down
a big ol' van in a garage full of tools
a tent where two friends made love**
even this guitar and its black stickered case
the planes above passin' all the time
they ain't mine
they fly over now gone

This lonely feeling - it won't stay***
it will melt away****"

Maggi, Pierce & E.J. Melt Away

* Aanhoor, gij onwetenden! Het achtergrondkoor begint...
** Hier is het koortje op z'n mooist. Oh! Kijk! Kippevel!
*** Welkom. U bent er nu live bij hoe het meisje dat op dinsdag het bier schenkt typt met waterige ogen. God, wat ben ik toch een sentimentele trut.
**** En we beginnen gewoon weer overnieuw.

Ik zat op een stoel met een witte wijn en een sigaretje in Jnnks stulpje. Die zat op de bank met haar nieuwe vlam. De andere stoelen werden gesierd door P de DJ en de twee website-lozen van den'avond: NenN.

Als ik de spelregels uitleg klinkt het saai, maar dat was het niet. Kort door de bocht kwam het er op neer dat we hitlijsten zongen uit 88, 92, 79 en gaat u maar door. De DJ hing al van kindsbeen af de quizmaster uit, zo wist hij te vertellen. Vroeger gooide hij de huiskamer vol met kinderen uit de buurt en plakte hij de deur af met papier, waar hij dan doorheen sprong. Zijn moeder besloot na een aantal edities er een stokje voor te steken, nadat onze lieve de videorecorder als prijs poogde weg te geven. Ik opperde nog om ook Jnnks deur af te plakken, wat helaas door de ganse kamer werd genegeerd.
Party-poopers.

Na luidkeels geruzie over de regels duurde het maar een half uurtje voordat er uitbunding airguitar werd gespeeld, een uurtje voordat er gitaarsolo's van Slash werden gekrijst en 'Yeke-Yeke' betekent vanaf nu "Ga je moeder wassen!". I rest my case.

Een bescheiden, edoch noemenswaardige bijrol van de avond werd vervuld door de aardbeientaart die de DJ had gekocht (zoals hij zelf bij binnenkomst riep, met in zijn ene hand een taart en in zijn andere een fles Orangina: "Rock 'n Roll!"). Bij de kassa van de Albert Heijn had hij staan klooien met bonuskaart en airmiles en zegels en bankpassen. "Hoe zit dat nou met die zes punten?" vroeg hij het kassameisje, terwijl hij op de verpakking wees. "Pardon?" "Nou, die zes punten die hier op de doos staan." "Misschien is het zo dat er zes parten in de taart zitten, meneer?"
Bonuspunten voor de DJ. Met dubbele woordwaarde.

Wat fijn dat je kwetsen gewoon kan kopen. Ik wist niets van kwetsen per pond sinds vandaag.
Ik bedoel: als er dan toch een dagtaak van gemaakt wordt, kan er maar beter geld voor gevraagd worden.
Ik ben dol op kwetsen!
U ook?

"Eigenlijk ben ik helemaal niet zo'n leuk mens", zei de hooiman aan de keukentafel. In zijn handen leek de koffiemok klein. Grote handen, nee, knuisten. De hooiman heeft knuisten.
"Ik zeur teveel en wil altijd alles uitleggen."
Hij keek in zijn koffie en zuchtte.
"In de kantine dulden ze me nog wel, maar ik merk dat ze toch liever over de lucht en de televisie praten. Ik wil vertellen waarom ik mijn koffie zo graag met een lepeltje drink, terwijl ik helemaal geen melk en suiker gebruik. Ik moet altijd meteen vertellen wat ik gisteren deed. Ik ben steeds bang dat ze me verkeerd begrijpen."
"Je denkt teveel", zei ik. Ik ging op het aanrecht zitten. Buiten sloeg de regen tegen het raam.
"Denk je soms dat ik dat voor de lol doe? Dat ik dat uit kan zetten?"
"Wat denk je zelf?"
"Je snapt er niks van."
"Zou je denken."
"Ik weet ook niet waar het vandaan komt. Ik ben de hele dag bezig met me afvragen wat die anderen nou van me willen. Of van me denken. Dan denk ik dat ze denken dat de hooiman iets heeft gestolen, terwijl ik het alleen verplaatst heb. Dat ik de kantjes er vanaf loop als ik eerder naar huis ga, terwijl ik gewoon een uur voor het begin van ieders dienst begonnen ben. Dat wil ik ze dan allemaal vertellen. Omdat ik anders bang ben dat ze denken dat ik... dan wil ik dat goed maken. Met grapjes, of een aai. Maar de jongens in de kantine willen helemaal geen aai."
Ik liet de gewrichten van mijn enkel knakken. Dat doe ik graag als ik denk. Een frons stond de hooiman slecht.
"Misschien is het zo dat de wereld helemaal niet zoveel met je bezig is. Misschien is het zo dat de wereld eigenlijk helemaal niet om jou draait. En denken de jongens in de kantine niet zoveel aan je. Niet zoveel als jij aan hen. Denk je niet?"
"Denk je?"
"Me dunkt."
Zijn verweerde vingers rolden een sjekkie.
Hij zuchtte weer. Ik liet me van het aanrecht glijden en ging naast hem staan. Hij hing zijn hoofd tegen mijn buik en ik ging met mijn vingers door zijn haar. Er zat smeer in.

"Maar ik wil wel een aai", zei ik "ik wil best graag een aai van je."

Nooit sliep mijn bed zo zacht als vannacht.
Dit jaar had ik de van-mijn-lievelings-ex-gestolen-maar-dat-merkt-'ie-toch-niet-want-hij-zit-in-IJsland-en-daarbij-heeft-hij-ondertussen-een-heule-dure-dat-weet-ik-nog-want-op-het-laatste-tripje-mocht-ik-daar-op-matjes bij me.
Old school non-inflatable, non-eenentwintigste eeuw. Gegarandeerd warm en gegarandeerd kei hard.

Lowlands 2006, dus. Één van veel zon, veel regen, veel geschreeuw naast je tent in veel te vroege uren (die kinders van tegenswoordigs), veel jazz-ballet, veel koffie-tiks en natuurlijk the occasional doedelzak door de Human Bagpipe. Voor de koffie werd de tik meegesmokkeld in iets waarvan wij hopen dat het nog een paar jaar het beste geheim van Lowlands blijft. En ik moet me er steeds weer van weerhouden om te vermelden dat het mijn elfde keer was.
Oh!
Zei ik dat hardop?

Sorry, nog een beetje flauw van alle running gags en grappen en modder. Laten we het beknopt gaan doen. In willekeurige volgorde.

Zinnen die er gezegd zijn -of die best zo gezegd hadden kunnen worden-
- "Had ik vandaag al gezegd dat ik blij ben dat ik mijn regenlaarzen aan heb?"
- (rond elven in de avond: ) "Laten we 't Luukske nog eens bellen." (in koor:) "Hè ja!"
- "Tik in de koffie?" "Nou!" "Amaretto, kaneel, Jameson, caramel of Malibu?"
- (na Twilight Singers:) "Ik heb nog nooit een band zoveel sigaretten zonder handen zien oproken."
- "Oh Gregg, hoe komt het toch dat je nog steeds zo sexy bent? En heb je door dat Mark Lanegan, daar naast je, al een kwartier niet heeft bewogen?"
- "Als de combinatie voordringen en vrienden maken een kleine staat in de Zuid Chinese Zee was, was ik koningin."
- (rond tweeën in de nacht:) "Laten we 't Luukske nog eens bellen." (in koor:) "Hè ja!"
- "Serieus, ik heb zelfs met mensen waar ik letterlijk vóór ging staan een praatje gemaakt, zien lachen om mijn grappen en me fijne dag horen wensen."
- "Ik wil ook zingen in zo'n band als the Yeah Yeah Yeahs." (...) "Zelfs als ik daar zo'n pakje voor aan moet!"
- (tijdens the Stooges:) "Hoort het zo dat die grote boos kijkende Maori hier voor ons uit een Grolsch beugelfles drinkt?"
- "Wij behoeven geen applaus als u geen humor heeft."
- "Nee, links diagonaal naar de punt van de tent, twee meter van de geluids-shizzle."
- "En daarbij behoeft ongesubsidieerde kunst geen krans."
- "Op de thee bij Stuart, Belle en Sebastian."
- "Oh! Ik voelde zelfs een druppeltje!"
- "Skreezie, waar is de Pàrtie?"
- "For shizzle, kijk die rij."
- "Zeg, jeu, is d'r g'wooon ggeen Tjàr-Lie!"
- (rond vieren in de nacht) "Laten we 't Luukske nog eens bellen." (in koor:) "Hè ja!"
- "En als ik een ochtendhumeur heb wil ik al helemaaal niet dat er tenten in de fik worden gestoken. Wegwezen, snotjong. Sjoe! Sjoe! Sjoe!"
- "Neu, g'woon brak, maar vanavond ben ik g'woon weer van de Pàrtie!"
- "Zei je net nou echt 'Sjoe'?"
- "'Shizzle'? Nou ja, dat is zeg maar voor Snoop Dogg wat 'smurf' voor de smurfen is."

U kunt ook gewoon dit of dit of dit of dit bekijken.
Natuurlijk.
Mag u zelf weten.
Uw feestje.

"We zijn weer thuis
We zijn weer thuis
We zijn weer thuis
We zijn weer thuis
Het is weer zo laat
We zijn weer thuis, vast als een huis staat
Waar het op staat
We zijn weer thuis
Om ons te buiten te gaan
En het past in elke straat
Geen steen te laten staan

We zijn weer thuis

We zijn weer thuis
En waar het ook op slaat
We weten wel weer welke kant het op gaat
We zijn weer thuis
Het is weer raak, het is weer feest
Of we nooit zijn weggeweest

We zijn weer thuis
We zijn weer thuis
We zijn weer thuis
We zijn weer thuis"

Wim T. Schippers

Ik ken Eefa en Nora al, nou, zo'n tweeëntwintig jaar.
Het is een luxe om twee vriendinnen al je hele bewuste leven te hebben. Me dunkt. We waren overal bij. Maakten alles met elkaar mee.

Ooit, een jaar of wat terug, wandelde ik op een dag met Eefa door 't dörp met de ouwe hond en we besloten een rondje over de speelplaats van onze basisschool te maken.
Langs de tegels van 't plein loopt een lange metalen buis, een soort hekje. Daar koppeltjedoken (is dit een bestaande vervoeging?) we vroeger altijd omheen (koppeltjeduik je ergens omheen?). De bewuste dag dat we weer een rondje deden over het schoolplein stonden we ineens stil.
De buis reikte niet hoger dan onze knieën!

Sindsdien hebben Eefa en ik er lol in om, als we de één aan een vriend van de ander voor willen stellen, te roepen:
"Eef! Hoe hoog waren we toen we elkaar leerden kennen?"
"Han! Hoe hóóg?"
"Hoe hoog waren we?"
"Hoe hoog we waren?"
"Hoe hoog?"
"Zo!"
(maakt handgebaar op kniehoogte)
"Zo?"
(maakt ook handgebaar op kniehoogte)
"Zo hoog."
"Zo hoog?"
"Zo hoog."
"Zo hoog!"
Om dan vervolgens tegen de luisteraar te zeggen:
"Nou, zo hoog dus."
(maakt wederom handgebaar op kniehoogte)

Vooral op Lowlands hebben we pret voor twee (zegge met Brabants accent). Veel bekenden daar, er wordt veel voorgesteld en we zouden geen vriendinnen zijn gebleven als we niet allebei vinden dat de kracht van een grap in de herhaling zit. Dus ja, op een dag soms pret voor vierentwintig.

Dit jaar wordt het misschien wel minder pret voor het meisje dat vannacht het bier schonk. Eefa-lief had namelijk nog geen kaartje gekocht. En vandaag verkocht Lowlands uit.
Op E-bay schijnt zelfs al vijfhonderd euro te worden geboden, dus daar gaan we ons heil niet zoeken.

Helpt iemand me uit de brand?
Heeft iemand nog een zieke schoonmoeder die niet meer mee kan?
Een vriendin die toch besloten heeft om in Zuid-Chili te blijven?
Bent u van suiker?

Of g'woon nog een kaartje liggen?
Post een postje!
(U kunt niet via de site mailen, helaas. De mailcontactfunctie -is dit een Nederlands woord?- van mijn site is namelijk stuk).

Oh ja, en wat Nora betreft, die blijft lekker thuus. De eerste en enige keer dat die een meerdaags buitenfestival bezocht, betrok ze na een dag al een hotel. Het festival volgde ze vanuit bed aldaar gewoon via de satelliet.

De radio stond nog aan toen ik wakker werd.
Het eerste liedje van de dag was een draak en honger joeg me uit bed.

Vanochtend fietste ik door een lege stad.
Even een Abre los Ojos-moment.
Even geen auto's, geen mensen.
Het was kwart over negen en de ochtendspits was al gaan liggen.

Het regende pijpenstelen.
Ik hou van een regenstad in de ochtend.
Ontbijt.
Vannacht droomde ik zelfs over stroopwafels.
En een krant halen.
Twee.
Praatje gemaakt met de krantenmeneer.
"Een tasje? Qua papier-maché en alles."

Toen de regen besloot een eind te maken aan de hittegolf, besloot mijn spatbord voor het stoplicht van mijn fiets te vallen.
Met een tasje aan mijn stuur reed ik naar huis. Mijn benen in een fontein van opspattend water. De laatste trots maar laten varen, zo in mijn natte kleren, aangezien de rest van de wereld toch in geluidsdichte blikken trommels voorbij kwam rijden.
Ik zong.
Heel hard.

"Even tho de gods are kreezie
Even tho de stars are blind
If ya show me real lurve beebie
I'll show ya mi-i-i-hi-hi-i-ine.
Hmmm. Hmmm. Hmmm.
Let's see what this luuuurve can dooo-hoo
Beebie, I'm purrrfect for yououououou
Aaaaah-ha-haaaa"

We kwamen er per toeval achter, toen ik nog maar net een kamer in het huis met het fijne stoepje betrokken had.

Ik kan niets met mate. Ik ben niet het meisje dat een handje chips kan pakken. Niet het meisje dat na haar lievelingstelevisie-programma de tv uit zet. "Ik drink er ééntje!" roep ik, wanneer ik de kroeg binnenwandel. En eentjes drink ik er altijd meer. Tot ik overschakel op "De laatste dan!" En dat zijn er ook meestal meerdere. Ook heb ik er lol in om te pogen binnen een avond een liter ijs naar binnen te werken. "Echt geloof me, als je je down voelt. Een liter ijs eten, je voelt geheid níks meer."

De televiezie is, zoals genoemd, een van mijn lievelingshersen-leegzuigers. Al jaren. Dan zit ik vast aan de bank, mijn hand verkleefd met de zapper. Ik raak in paniek als ik de afstandsbediening kwijt ben, terwijl het toestel binnen een armlengte staat.
Ik vind dat ik nuttigere dingen doen moet.

- Sanne terugmailen
- Opzetje PepeynProject schrijven
- Teksten van Alex verder vertalen
- In m'n Harold Pinterbundel beginnen
- M'n Oscar van Woenselbundel uitlezen
- Onderbuikblues van Handke uitlezen
- Vertraagd Effect uitlezen
- M'n Yvette en Odiel-eenakter uitwerken
- Beginnen met De hooiman was ooit uitbener

Ondertussen heb ik geenszins ook maar ene fuk aan het bovenstaande gewijd, maar ben ik heulemaal op de hoogte van Oprahs Debt Diet (wat een verwende, verwende, verwende wijven!), heb ik al verschillende afleveringen van the Villa (oh, the horror) dubbel gezien en zou ik niet kunnen kiezen tussen de presentatoren van Flog It, Cash in the Attic en Bargain Hunt omdat ik echt evenveel van ze houd.

Ik heb truukjes om mezelf te beschermen. Niet naar de kroeg gaan, geen chips kopen, geen ijs kopen.
En toen ik net een kamer betrok in het huis met het fijne stoepje was ik fan van de kelder. Daar sleepte ik de televisie heen. Soms wel twee keer per week.
Tot die ene dag.
Dat mijn tv en ik tegen huisgenote opbotsten die óók met een televisie in haar armen richting kelder liep.
U begrijpt, het leven is sinds niet meer hetzelfde.

Gisteren gaf ik haar de dingen die ze mee moet nemen op vakantie:
- Een pak Oreo's dat ik niet van mezelf op mag eten
- De stekker van mijn tvkabel (het vrouwtje)

Als ik nu televisie wil kijken moet ik eerst naar de winkel.
Ik ben helende en huisgenote is een held.
Vannacht heb ik 23 pagina's in mijn dummie geschreven.

Vannacht rende ik door de straten.
Keek onder auto's en in portieken.
Porde met stokken in struiken.

En eindelijk vond ik hem terug. Hij had zich opgerold, maar zijn vingers strekten zich uit toen ik hem optilde; ik had mijn handen warm gewreven.
Hij keek op.
"Zwelg je?" vroeg mijn Verstand. Zijn stem kraakte een beetje.
"Oh mijn god, de héle dag."
"Neem je me weer mee?"
"We gaan naar huis."
"Zet je thee?"
"Citroenthee?"
"Citroen."
"Oké."
"En nou niet meer zuur doen, zo in het holst van de nacht."
"Ik zal het niet meer doen."
"Kus erop?"
"Kus."

Ik gaf hem een zoen. Het was heiig en hij rilde. Ik drukte hem dicht tegen me aan. Met het warme bolletje in het kuiltje van mijn elleboog, liep ik de straten door.
De stok had ik in een perk gegooid en de straatlantaarns glommen ons in het regenwater een weg terug naar huis.

Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt houdt helemaal niet van paarden.
Maar toch heeft ze sinds gisteren een pony.

Diep in mijn hart vind ik het zo'n romantisch beeld.
Alleen een beeldscherm en sigarettenrook.
En wacht, komt er nog meer?
Ik zit hier maar.
Verveel ik u?
U mag best naar bed.
Maar nu ik hier toch ben.
Laat me dan maar vertellen.

Zoveel prikkels op een avond.
Misschien teveel?
Een etentje, een verjaardag en daarna nog uit.
Kijk ik met vriendinnen mooie mannen die er niet zijn.

Zoals ik gisteren in een quote al zei:
"Why can't love ever touch my heart like fear does?'

Besloot ik in de trein tussen het etentje en de verjaardag dat het dan toch tijd wordt om te gaan wachten op iemand die misschien de melancholie die me achtervolgt een beetje begrijpt. Heus, ik hoor vaker dat ik voor een vrouw best grappig schijn te zijn.
Dus valt het vast wel mee.
En ja, ik grinnik veel. Lach om het wereldleed.
Noemt u me maar gewoon cynisch.
Ik neem me voor om eens een stukje te schrijven dat u aan het lachen maakt.
Maar uit mijn handen stromen alleen tranen.
Terwijl ik lach.
Ik lach.
"Why can't love ever touch my heart like fear does?'

Wat fijn, ineens drie dagen vrij.
Een collega die meer wilde werken en ik, ik wilde eens een beetje vakantie.
"Wat ga je dan doen?" vroeg Maus toen ik dinsdag het bier schonk.
"Niks!" zei ik,"Heulemaal gans niks! En ik hoop met heel mijn hart dat het regent!"

Dat deed het ook gisteren.
Met een paraplu wandelde ik zingend de stad in.
Mezelf getrakteerd op een kaartje voor de vijf uur film.
Koffie-tik bij de Blauwe hand met een krant.
Als laatste blijven zitten bij Brokeback Mountain wegens mooi liedje en, o ja, ietwat roode oogen.
Daarna decadent onder de zonnebank gegaan, wat natuurlijk belachelijk is in augustus, maar het was mijn dag.

Het was mijn dag.
Bank gehangen met een zekere schipper.
"Lijk ik scheeps?" vroeg hij, "Scheepser dan eerst?"
Misschien lijken we allemaal wel scheeps na woelige tijden.
Het was mijn dag.
Helemaal van mij.
Ik doe dat te weinig.
Na woelige tijden.

Nu rest mij alleen nog maar Matt Johnsons stem om de zinnen rond op te bouwen.
Nog twee dagen te gaan.
Drie maal is scheepsrecht.
Drie maal kraait de haan?
Al wat mij rest is hoop.
En een beetje vertrouwen.

***
Ietwat melancholisch. Maar er zit zo'n rust soms, op dagen als vandaag, in melancholie.
En hoe ontzettend wáár is deze tekst van The The?
O, was ik maar een muzikant. Misschien dat ik dan eens écht rake teksten ging schrijven...
Oh well, lees en huiver.
Er mag gehuild worden!

"Save me, Save me, Save me
Save me, Save me, Save me.
The candles are lit. The curtains are drawn.
There's still no sign of rain nor dawn.
Our lips touch. Our limbs entwine.
But the ghosts that haunt me won't leave my mind.
Save me, Save me, Save me
Save me, Save me, from myself.
One sin leads to another one.
Oh, the harder I try
I can never, never, never find peace in this life.
I ask myself where does lust come from
Is it something to yield to or be overcome.
I ask myself
Why love can never touch my heart like fear does.
Why can't love ever touch my heart like fear does?"

The The Bluer than midnight