Ik stal altijd de platen van mijn broers.
Die speelde ik af op een platenspeler van puur plastic die ik had gekregen van mijn vader. Zo eentje in een koffer, zo eentje waar zelfs nog een 78-toerenknop op zat. Hij had hem voor me gekocht bij de Winkel van Sinkel, de tweedehands winkel van de nonnen in het dorpje waar we woonden.

Één van die platen was Reading, writing and arithmetic (of zoals ik toen zei: Ree-aa-ding, wrie-ting ent aa-rit-met-ik) van the Sundays. Ik speelde de lp grijs. Mede door de net-niet-van-plastic naald die erop zat. Sinds het ouwe ding het begaf heb ik nooit meer een platenspeler gehad.

Vandaag rommelde ik door de tweedehands cd's bij de platenboer, waar P de DJ High Fidelity-tje stond te spelen. Het was namelijk heet en het was een heerlijk ons-kent-ons aldaar.
Bij de S strandde ik bij the Sundays. Met een kloppend hart legde ik het hoesje op de toonbank. Oh, wat was ik dit album vergeten!
En tijdens het bier schenken vanmiddag draaide ik weer, voor het eerst in misschien wel tien jaar, Reading, writing and arithmetic.
En herinnerde ik me ineens weer hoe ik toen meezong. En hoe ik me toen voelde.
Hoe fijn is het om weer zoiets moois te horen, waarvan ik was vergeten dat het bestond.

Zit ik nu, met mijn voeten in een teiltje koud water met kriebels in mijn buik. Alsof ik weer een oude liefde op bezoek heb. En dat het weer precies zo voelt als toen.
Toen de wereld nog aan mijn voeten lag.