Hoe kunnen fijne momenten toch evengoed een zoem in je achterhoofd laten klinken? Een gesis op de achtergrond?
Ach.
Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt trekt altijd alles in twijfel.

"Ja! Dazzal!" zegt ze wel een paar maal per dag. Als iemand een compliment geeft, als er een shampoo-reclame op de televisie is of als ze in de spiegel kijkt. Ze wordt daar een beetje moe van. En zelfs haar eigen een beetje in twijfel moeten trekken steeds. Niets zo vluchtig als gevoelens, zegt het understatement.

Het is soms wel een beetje eenzaam, hoor. Meisje zijn, de hele dag. Want ja, ieder mens zit nu eenmaal maar gewoon in zijn eigen hoofd, zo ook het meisje.
Zelfs als je de cha-cha-cha leert.

Het meisje leerde de cha-cha-cha.
Eerst gewoon op wat op de platenspeler lag.
Pasjes zetten.
Toen toch maar een echte latin-plaat uit de kast gerukt.
Wang tegen wang.
Heup tegen heup.
En af en toe los en dan een draai mogen maken.
Een rondje over het dek springen als het niet lukte en dan lachen.
"Niet stoppen, doorgaan! Ik spring zo weer in!"

Alle ingrediënten zijn er.
Een lach, een dans, wang tegen wang, twee handen in elkaar.
En toch klopt er dan iets niet.

Het zijn die addertjes onder de boot.
Ik moet ophouden met die dingen te zoeken.