Ik schrijf je nu dan toch maar. Heeft vast geen nut. Of zin. Maar ik heb zin. Om te schrijven. Naar jou.
Ik heb een kater. Een hele erge, zo dat als ik met mijn hoofd schud, dat de kamer dan nog even na beweegt. Gisteren na het bier schenken gedanst tot het zweet me over de rug gutste. Daarna nog stoepje gezeten. Voor het eerst in twee, drie jaar weer eens geblowd en vanmiddag pas weer wakker geworden.
Maar dit geheel ter zijde.
Ik praat teveel, dat had je misschien wel al gemerkt.
Gisteren qua praat-buffer al mijn kruit verschoten.
De filter, zeg maar, die de rem op mijn geratel zet.
Weg gezopen.
Afijn.
Waar was ik?
Oh ja.
Ik schreef.
Net weer Magnolia gekeken.
Met kater.
En mezelf.
Alleen op de bank terwijl het buiten dertig graden is.
(In celcius, ik heb geen idee hoeveel dat in farenheid is. "99.9 fahrenheit degrees"?)
En ach, Aimee, ik moet dan weer zo huilen.
Hoe kan je toch mensen zo bij de strot grijpen? Hoe doe je dat? En waarom? Hoe haal je het in je hoofd om een levensveranderende film te maken met die Anderson-man, terwijl ik gewoon op de bank wil liggen vegeteren met mijn Wallace & Gromit-videobanden (die ik voor twee kwartjes per stuk kocht bij de tweedehands winkel, maar ook dat wederom geheel ter zijde) en heel veel suikervrije Roosvicee wil drinken?
Op een boot met mijn teen in het water.
Dat iemand me koffie brengt.
Mij mijn eten kookt.
Dat ik eet.
Normaal.
En niet meer drink.
Of een pakje rook.
Niet meer dubbel gevouwen, met mijn hoofd aan het voeteneind wakker word.
Op een boot met mijn teen in het water.
Maar, lieve Aimee, ik denk niet dat het al de tijd is. Dus wil je alsjeblieft ophouden met van die liedjes te schrijven die als een staak door mijn hart slaan? Ik heb wel wat beters te doen dan te zitten huilen om de schoonheid van je liedjes. Wat weet jij daar nou van? Jij bent al bijna tien jaar gelukkig met die Penn-gast getrouwd.
Ach.
Nee.
Ik ben gewoon wat bozig.
Dat ben ik wel vaker.
Ik wil niet dat je stopt.
Niet stoppen.
Anders dan.
Mag ik dan jou zijn?
Toe?
Jou zijn, Aimee?
Jouw stem?
Je haar?
En je liedjes?
Dat ik op een gitaar?
En zing van "Red me"?
Want dat is alles wat ik wil.
Zingen van dat ik denk dat hij er uitziet als een "Perfect fit".
Red me.
Toe, Aimee.
Mag ik?
Heel veel groetjes,
Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt
***
Deathly Aimee Mann
Now that I've met you
would you object to
never seeing each other again
cause I can't afford to
climb aboard you
no one's got that much ego to spend
So don't work your stuff
because I've got troubles enough
no, don't pick on me
when one act of kindness could be
deathly
deathly
definitely
Cause I'm just a problem
for you to solve and
watch dissolve in the heat of your charm
but what will you do when
you run it through and
you can't get me back on the farm
So don't work your stuff
because I've got troubles enough
no, don't pick on me
when one act of kindness could be
deathly
deathly
definitely
You're on your honor
cause I'm a goner
and you haven't even begun
so do me a favor
if I should waver
be my savior
and get out the gun
Just don't work your stuff
because I've got troubles enough
no, don't pick on me
when one act of kindness could be
deathly
deathly
definitely







ehh... oke... voor effe misschien...
Dag meisjedat dinsdaghetbierschenkt,
wat was ik dinsdag boos, niet op jou, maar op die mensen die nooit zijn wie ze zijn. Maar jij schonk een droge witte wijn, en nu las ik je teksten en ik denk: nog veel meer schrijven, en alles mooi en raak en ermee op de loop gaan en het laten spelen!
Dag, dekalemanmetdesigaarende liefdevoorhettoneel
Godfried!
Ja, je was heel boos!
Gelukkig maar, anders hadden we dat gesprek misschien wel nooit gehad.
Tot snel hoor!