We moesten werken.
Huisgenote en ik.
En natuurlijk de jarige.
Het meisje dat altijd op zaterdag het bier schenkt was jarig geworden en schreef, toen we de tent hadden gesloten, een stukje in het kroeg-logboek.

"Wat zijn we toch allemaal verbouwereerd op deze dag...
De dood of de gladiolen?
Twee doden, wèl vuurwerk, geen vierdaagse, wèl bier in plastic, géén vierdaagse.
Honderduuzend gladiolen zonder duidelijke bestemming die samen met de wuppies wachten op betere tijden.
Vieren we volgend jaar weer de 90e? Of dan de 90 1/4e vierdaagse?"

Het is gedaan.
De feesten gaan door, maar een reden is er niet meer. Er hing de hele avond een melancholische sfeer in de kroeg en op het terras.

Aan de bar zat een oudere meneer met een wit petje op en hij keek heel sip.
Hij komt al 14 jaar.
"Normaal had ik nu in bed gelegen."
Hij staarde voor zich uit.
"Je leeft er toch het hele jaar naar toe."
We besloten hem aan het lachen te maken.
Met een praatje en grapjes en we draaiden zielige liedjes.
"Volgend jaar moeten jullie maar met me meelopen. En dan komen jullie trainen. Kunnen jullie bij ons logeren. Kost en inwoning. Ik hoef alleen maar een bos bloemen. Voor mijn vrouw."
"Bloemen? Dat is een goeie koop."
"Maar geen rozen."
"Houdt ze niet van rozen?"
"Jawel, maar die krijgt ze al 48 jaar van mij."

Zo komen er op een rare dag toch nog ineens juweeltjes van verhalen voorbij. En op het terras sloegen ze elkaar nog maar eens op de schouder.

Bij de nazit (inclusief Maus-de-wandelaar) hadden we de handen boven het boofd geheven.
Wat moeten ze nu met al die gladiolen?
Het wordt een ramp voor de bloemenmensen!
We smeedden een plannetje...

Moesten we niet gewoon mobiliseren?
En dat iedereen vrijdag een bosje gladiolen voor het raam zet?

Nou, wie doet er mee?