"En jou, mijn vriend, geef ik graag een hand," sprak het meisje dat op dinsdag het bier schenkt tegen haar bierflesje.
Ze nam een slok.
De aansteker knerpte weer.
Het was warm.

Ze is er een beetje bang voor.
Geluk in de liefde.
Kan dat immers?
Ze had het ooit, de ideale man, maar ook dat ging stuk.
"Dus waar hebben we het over?" pufte ze met de rook mee.
"En daarbij wordt mijn schrijven ruk bij geluk. En dat maakt dit dan een win-win situatie."

Is dit het nu?
Waar we het altijd over hebben?
Het groots en meeslepend leven?
"Ik voel me hoogstens sip. En ongeduldig. En nieuwsgierig."

Mensen veranderen niet.
Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt wentelt zich graag in haar sipheid.
"Sip zijn is een state of mind, mijn vriend. Het is als een liedje van the Smiths."

"Dit is later. Als ik groot ben."
Haast.
Morgen stapt ze weer op de fiets. De dijk op. Haar moeder zei ooit dat het goed is voor een mens om af en toe ver te kunnen kijken. Mooie dingen vangen in woorden is eigenlijk slechts tijdverdrijf.
Maar het merendeel van het leven is tijdverdrijf, vindt het meisje dat op dinsdag het bier schenkt.
"Of is er ergens al iemand die me wil gaan betalen voor mijn spullen op papier?"

"Wil iemand dan misschien mijn hondenbeet nog eens zien?"
Ze trok haar wenkbrauwen op.
Het bleef stil.
Haar bierflesje rolde fluitend zijn ogen naar het plafond.