Eva is Vlaams en als Eva voorleest is iedereen stil.
Al vanaf kleins af aan roep ik bij mooie verhalen: "Ach, vertel toch nog eens van..."
En zo heb ik Eva misschien wel al een keer of tien hetzelfde verhaal laten vertellen aan gezelschap.

(Of was ik het zelf? Ach, soms weet ik ook niet meer of het überhaupt Hanneke zelf is die verhalen vertelt. Ze verzint ze net zo vaak niet als wel. Stelen is fijn!)

(Afijn...)

Eva zat laatst in de trein. Een roestige oude boemeltrein op weg naar Antwerpen. Tegenover haar op het krappe bankje een ouder echtpaar. Een belegen stel met een forse en norse vrouw en een opgewekte magere man. De man keek naar buiten en zei: "Ach, dat vind ik nu zo frappant, hè. Een strooien dak. Dat is in de winter warm en in de zomer dan is dat koel." De vrouw trok haar lippen samen. "Bah," zei ze, "ik moe' daar niks van hebben, zo'n rieten dak. Die viezen beesten allemaal!"
De man glimlachte.
"Ja," fluisterde hij, "Vogeltjes..."

Gisteren vroeg ik haar waar ze dat gesprek eigenlijk had gehoord.
"Nou gewoon, in de trein naar Amersfoort."
"Oh," zei ik, "ik vertel het verhaal altijd met een Vlaams accent. Sterker nog, ik zeg er vaak bij dat je in België in zo'n roestige trein zat."
"Maar nee, ik zat gewoon in een Sprinter."
"De geschiedenis is maakbaar, zal ik maar zeggen..."
"Wie zei dat ooit ook weer?"
"Geen idee. Ik niet."
"Ach, het maakt ook niks. Dat is al gemeengoed geworden. Wie het ooit ook zei."