Ik wandelde vaak langs het spoor toen ik nog kleiner was. Jonger en blonder en de hond nog kon horen, geen staar had en niet mank liep. Vanaf mijn huis een rondje over landwegen, langs het kasteel en dan door het bos via het spoor weer terug naar huis. Op het bergje waar de spoorlijn overheen liep stonden dan in de zomer altijd klaprozen tussen het boerenwormkruid. Mijn moeder had me al eens verteld dat ik alleen naar klaprozen mocht kijken en ze niet mocht plukken. Want als ik ze plukken zou, zouden ze hun bladeren verliezen.
"Mensen moeten ook ruimte krijgen," voegde ze daar jaren later aan toe, "want daar worden ze leuker van."
En dan wandelde ik daar en dan keek ik.
Een tocht van een uur is goed voor een kind, denk ik. Tijd om te staren en na te denken.
Over klaprozen en het verliezen van bladeren.
Natuurlijk heb ik ze ooit ook geplukt en natuurlijk verloren ze de bladeren.

Gisteren liep ik door Utrecht en het miezerde een beetje.
Ik stak een kruispunt over en op het fietspad lagen ze. Een heel bosje, slap en flets. Het rood uitgestreken over het asfalt. Iemand had klaprozen geplukt.
Had bemerkt wat ik al leerde.
Plukken heeft geen zin.
En ik kan alleen maar kijken.
Naar het boerenwormkruid in de vaas.

(Een liedje om te luisteren.
Voor wat tegenwicht.
Want ook in geplette klaprozen zit schoonheid.
Ach, theater ligt op straat!

Klik op "Let go" van Frou Frou uit de meest geweldige film in tijden: Garden State.)