Ach meisje, meisje, waarom moet het allemaal zo dwangmatig?
Het manipuleren van situaties.
Of zelfs het saboteren van gebeurtenissen.

Klinkt het u vaag in de oren?

Groots en meeslepend wil ik leven, vader, moeder, wereld, knekelhuis zei Marsman en hij wiegde in zijn stoel.
Toen kwam Theo van Gogh, die sloeg met de vlakke hand op tafel om daar vervolgens zijn voorhoofd op te laten rusten, groots en meeslepend wil ik leven, maar elke dag denk ik: ik wacht nog even.
Ach.
Menno Wigmanvroeg zich af: wie kopieer ik zelf? Vader, moeder, wereld, DNA.
Hij ontstak een sigaret en pufde de rook weg terwijl hij zijn lippen bevochtigde.

Nu moet ik.
Hier sta ik dan, stralend met mijn eigen naam
Wil ik mijn dagen nu zo graag regiseren, de boel herschrijven.
Maar het leven laat me niet.

Mijn hoofd vol snugger afgekeken hoop
op rust
Rust.
Rust.

Tot besluit

Ik ken de droefenis van copyrettes,
van holle mannen met vergeelde kranten,
bebrilde moeders met verhuisberichten,

de geur van briefpapieren, bankafschriften,
belastingformulieren, huurcontracten,
die inkt van niets die zegt dat we bestaan.

En ik zag Vinexwijken, pril en doods,
waar mensen roemloos mensen willen lijken,
de straat haast vlekkeloos een straat nabootst.

Wie kopiëren ze? Wie kopieer
ik zelf? Vader, moeder, wereld, DNA,
daar sta je met je stralend eigen naam,

je hoofd vol snugger afgekeken hoop
op rust, promotie, kroost en bankbiljetten.
En ik, die keffend in mijn canto's woon,

had ik maar iets nieuws, iets nieuws te zeggen.
Licht. Hemel. Liefde. Ziekte. Dood.
Ik ken de droefenis van copyrettes.

Menno Wigman, uit Dit is mijn dag