"Als het zomer wordt dan neem ik je mee naar de Bizonbaai"
"Denk je dat we het gaan redden tot de zomer?"

En zo werd het een running gag.
"We moesten eens een keer samen een dagje weg, misschien."
"Is goed. Van de zomer?"
en:
"Nee, niet nu al. Van de zomer gaan we wel trouwen."

En zo bleef het regenen.
Werd het geen zomer.

Nu.
Nu het ineens weer gewoon ik is en niet wij, vind ik mezelf met slippers aan bij de drogist in de rij.
De afdruk van de terrasstoel op mijn bovenbenen.
En typ ik dit, met de wind uit het open raam door mijn haar.
Het wordt zomer.