Eva is Vlaams en als Eva voorleest is iedereen stil.
Al vanaf kleins af aan roep ik bij mooie verhalen: "Ach, vertel toch nog eens van..."
En zo heb ik Eva misschien wel al een keer of tien hetzelfde verhaal laten vertellen aan gezelschap.

(Of was ik het zelf? Ach, soms weet ik ook niet meer of het überhaupt Hanneke zelf is die verhalen vertelt. Ze verzint ze net zo vaak niet als wel. Stelen is fijn!)

(Afijn...)

Eva zat laatst in de trein. Een roestige oude boemeltrein op weg naar Antwerpen. Tegenover haar op het krappe bankje een ouder echtpaar. Een belegen stel met een forse en norse vrouw en een opgewekte magere man. De man keek naar buiten en zei: "Ach, dat vind ik nu zo frappant, hè. Een strooien dak. Dat is in de winter warm en in de zomer dan is dat koel." De vrouw trok haar lippen samen. "Bah," zei ze, "ik moe' daar niks van hebben, zo'n rieten dak. Die viezen beesten allemaal!"
De man glimlachte.
"Ja," fluisterde hij, "Vogeltjes..."

Gisteren vroeg ik haar waar ze dat gesprek eigenlijk had gehoord.
"Nou gewoon, in de trein naar Amersfoort."
"Oh," zei ik, "ik vertel het verhaal altijd met een Vlaams accent. Sterker nog, ik zeg er vaak bij dat je in België in zo'n roestige trein zat."
"Maar nee, ik zat gewoon in een Sprinter."
"De geschiedenis is maakbaar, zal ik maar zeggen..."
"Wie zei dat ooit ook weer?"
"Geen idee. Ik niet."
"Ach, het maakt ook niks. Dat is al gemeengoed geworden. Wie het ooit ook zei."

Morgenvroeg moet het meisje dat die avond daarvoor nog driftig bier liep te schenken naar de jaar-evaluatie van d'r opleiding. Ze heeft er al een paar nachten van gedroomd. Over docenten die met geheven kinnen naar de deur wijzen. Over brieven waarin het steeds onleesbaar is of er 'goed' of 'slecht' staat. Of 'wel' of 'niet'.

En om half elf heeft het meisje dat op dinsdag het bier schenkt vakantie. Het meisje dat op dinsdag het bier schenkt is zo gedrild geworden geweest dat ze dat eigenlijk maar eng vindt.
Want wat moet ze dan doen in de uren dat ze geen bier schenkt? Of drinkt?

Er ligt nu vier kilo aan studieboeken op haar bank.
Tenminste nog iets dat om haar aandacht zeurt.
Maar toch is het anders.
Ze heeft gisteren geheel schuldgevoelvrij maar liefst twee Whoopy Goldbergfilms achter elkaar gekeken.
De studieboeken zachtjes snorrend naast haar hoofd.

Geen!
Geen!

Skip onderaan de pagina door naar "Good Man". Ik bedoel, luister dan toch hoe mooi! Die piano, die stem, dat koortje, die tekst!

Daar mag je me 's nachts voor wakker maken.

Ik wandelde vaak langs het spoor toen ik nog kleiner was. Jonger en blonder en de hond nog kon horen, geen staar had en niet mank liep. Vanaf mijn huis een rondje over landwegen, langs het kasteel en dan door het bos via het spoor weer terug naar huis. Op het bergje waar de spoorlijn overheen liep stonden dan in de zomer altijd klaprozen tussen het boerenwormkruid. Mijn moeder had me al eens verteld dat ik alleen naar klaprozen mocht kijken en ze niet mocht plukken. Want als ik ze plukken zou, zouden ze hun bladeren verliezen.
"Mensen moeten ook ruimte krijgen," voegde ze daar jaren later aan toe, "want daar worden ze leuker van."
En dan wandelde ik daar en dan keek ik.
Een tocht van een uur is goed voor een kind, denk ik. Tijd om te staren en na te denken.
Over klaprozen en het verliezen van bladeren.
Natuurlijk heb ik ze ooit ook geplukt en natuurlijk verloren ze de bladeren.

Gisteren liep ik door Utrecht en het miezerde een beetje.
Ik stak een kruispunt over en op het fietspad lagen ze. Een heel bosje, slap en flets. Het rood uitgestreken over het asfalt. Iemand had klaprozen geplukt.
Had bemerkt wat ik al leerde.
Plukken heeft geen zin.
En ik kan alleen maar kijken.
Naar het boerenwormkruid in de vaas.

(Een liedje om te luisteren.
Voor wat tegenwicht.
Want ook in geplette klaprozen zit schoonheid.
Ach, theater ligt op straat!

Klik op "Let go" van Frou Frou uit de meest geweldige film in tijden: Garden State.)

Ach meisje, meisje, waarom moet het allemaal zo dwangmatig?
Het manipuleren van situaties.
Of zelfs het saboteren van gebeurtenissen.

Klinkt het u vaag in de oren?

Groots en meeslepend wil ik leven, vader, moeder, wereld, knekelhuis zei Marsman en hij wiegde in zijn stoel.
Toen kwam Theo van Gogh, die sloeg met de vlakke hand op tafel om daar vervolgens zijn voorhoofd op te laten rusten, groots en meeslepend wil ik leven, maar elke dag denk ik: ik wacht nog even.
Ach.
Menno Wigmanvroeg zich af: wie kopieer ik zelf? Vader, moeder, wereld, DNA.
Hij ontstak een sigaret en pufde de rook weg terwijl hij zijn lippen bevochtigde.

Nu moet ik.
Hier sta ik dan, stralend met mijn eigen naam
Wil ik mijn dagen nu zo graag regiseren, de boel herschrijven.
Maar het leven laat me niet.

Mijn hoofd vol snugger afgekeken hoop
op rust
Rust.
Rust.

Tot besluit

Ik ken de droefenis van copyrettes,
van holle mannen met vergeelde kranten,
bebrilde moeders met verhuisberichten,

de geur van briefpapieren, bankafschriften,
belastingformulieren, huurcontracten,
die inkt van niets die zegt dat we bestaan.

En ik zag Vinexwijken, pril en doods,
waar mensen roemloos mensen willen lijken,
de straat haast vlekkeloos een straat nabootst.

Wie kopiëren ze? Wie kopieer
ik zelf? Vader, moeder, wereld, DNA,
daar sta je met je stralend eigen naam,

je hoofd vol snugger afgekeken hoop
op rust, promotie, kroost en bankbiljetten.
En ik, die keffend in mijn canto's woon,

had ik maar iets nieuws, iets nieuws te zeggen.
Licht. Hemel. Liefde. Ziekte. Dood.
Ik ken de droefenis van copyrettes.

Menno Wigman, uit Dit is mijn dag

O drank.
O drank.
Waarom doe je me toch zo'n pijn, terwijl ik alleen maar wil dat je van me houdt.

Zucht.

Een combinatie van factoren maakte me wakker vanochtend.
Allereerst was het me afvragen hoe ik in bed was gekomen.
Hmmm.
Toen het me herinneren van de rode wijn, de rode wijn, de witte wijn, de cuarenta y tres, de cuarenta y tres, de cuarenta y tres, de cuarenta y tres..
Ai.
Wat de likeur betreft heb ik het trouwens over glazen. Qua wijn helaas over flessen...
Oei.
En een rammelende maag!
Zo!
"Hoe laat is het eigenlijk?"
Oh.
"Half zeven."
Hmmm.
Maar bovenal werd ik wakker van mijn eigenste adem.
En ik kan u verzekeren, dat was niet vanwege de roozen.

Ik drink nooit meer.

Volgens mij ben ik nog steeds een beetje zat.

Er was water
en er was een woonboot
en daar was
koffie op de vlonder
er waren fijne mensen
fijne, fijne mensen
en er was bier
er waren heel vaak huilen van het lachen
voetbal was er ook
daar was het mee begonnen
er werd gegild
en geklaagd
en er waren flauwe grappen tijdens het voetbal
die werden gemaakt
daarna was er een dek
met zon
en een roeiboot
er was een tochtje
in de roeiboot
en een biertje bij een boot om de hoek
om vervolgens weer terug te roeien
nee
beter
ik werd geroeid
en over het water klonken de fijne mensen
die zongen
en gitaar speelden
toen was er een barbeque
die was ergens anders
dus de dag die deed ook nog wat
en daar was een dichtbegroeide, hele groene tuin
werd het langzaam donker
en vlogen er vleermuizen

Toen was er een meisje door de koele nacht op de fiets naar huis
die zuchtte
van
"och, wat fijn, die dag"
en dat zich realiseerde dat
de fijnheid van zo'n dag
gelukkig lang blijft hangen

Zeg.
Ik stond net een beetje doelloos door de boeken op mijn goeie-boekenplank te neuzen en ineens viel het me op.
Er staan alleen maar mannelijke schrijvers op die plank.
Nou.
Dat geeft de burger moed.

"Als het zomer wordt dan neem ik je mee naar de Bizonbaai"
"Denk je dat we het gaan redden tot de zomer?"

En zo werd het een running gag.
"We moesten eens een keer samen een dagje weg, misschien."
"Is goed. Van de zomer?"
en:
"Nee, niet nu al. Van de zomer gaan we wel trouwen."

En zo bleef het regenen.
Werd het geen zomer.

Nu.
Nu het ineens weer gewoon ik is en niet wij, vind ik mezelf met slippers aan bij de drogist in de rij.
De afdruk van de terrasstoel op mijn bovenbenen.
En typ ik dit, met de wind uit het open raam door mijn haar.
Het wordt zomer.

www.nobodyhere.com
Dit is nog eens een site waardoor de tijd ineens voorbij vliegt.
Binnen de eerste tien minuten had ik al gegniffeld, 'n keer hardop gelachen en twee brokken weggeslikt.
Vergeet vooral niet de Engelse variant, voor nog meer moois.

Dank aan fijne man Pepeyn, die mij op deze website wees.

De twee hardwerkende meisjes van het huis met-de-glasbak-maar-evengoed-met-het-fijne-stoepje-voor-de-deur hebben de nieuwe zomerhit voor 2006 ontdekt!
Huisgenote en ik besteden heden ten dagen de tijd, zoals u wellicht had gemerkt, alleen met hard getik achter de pc. Maar eens in de paar uur mogen we van onszelf dansen op de heerlijke klanken van de tweede plaat van Aberfeldy. En op de repeat hebben we steeds het liefst één liedje.
Echt, u moet een hart van steen hebben als u stil kunt blijven zitten bij dit nummer. 'Up Tight' is een knipoog naar de jaren tachtig, heeft een handklap en een hoge meezingbaarheidsfactor. Ik vraag u met overslaande stem, wat willen we nog meer?
Belooft u het ons, alstublieft... Onthoudt deze naam!
Het album komt pas in augustus in Nederland uit, heb ik me laten vertellen. Maar zoek dit nummer en dans.
Tot de zon weer schijnt en we weer witbier op terrassen kunnen drinken.
Dans!
Dans...