Ach, was ik maar een kunstenaar.
Een echte schrijver.
Iemand met geniale ingevingen.
Of op zijn minst een vleugje succes.
Want het gaat godverdomme niet over rozen.
Al dat getyp.
En dan die liefde.
Al dat gepraat.
En dat gevoel de ganse dag.

Ben een dialoog aan het schrijven en ik stapel cliché op cliché.
Voor wie het nog niet wist, ik studeer aan de schrijversopleiding van de Utrechtse toneelschool en vul zodoende mijn dagen met het beschrijven van ouwehoerende mensen.
Wat ze zeggen.
Of vooral niet zeggen.
En vanavond lukt het van geen kanten.
Trok al een bier open, maar ook dat biedt bijster weinig soelaas.

Lijkt alles zo nutteloos. Want het halve land schrijft stukjes.
Zeurt het internet over, net zoals ik nu doe.
De illusie dat men de wereld iets te vertellen heeft.
Was ik maar een kunstenaar.
Een echte schrijver.
Hakte ik de witregels maar weg totdat overbleef wat genoeg is om gelezen te worden.
Maar wat rest is geblaat en geleuter.

De overmoed blijft.
Besluit ik evengoed dit stukje te gaan plaatsen.
Want het zetten van letters moet doorgaan, de hele dag.
Nog duuzend muren om doorheen te breken.
Wat zegt u?

Het was iets met wil en dank.