Als ze het druk heeft, weinig slaapt, weinig eet, veel rookt en drinkt dan krijgt het meisje dat op dinsdag het bier schenkt altijd last van haar maag. Vooral nu, daar ik zo chaotisch ben dat ik wéér een deadline verkeerd genoteerd blijk te hebben. Cijfers, cijfers.
Ik was zo'n meisje dat tijdens de rekenlessen altijd met de kin in haar handen uit het raam staarde, naar het park dat naast de school lag.

(Verder was er niet zoveel schattig aan mij, hoor, vroeger. Ik had van dat pluizende, sluike haar en ik was heel mager en bleek. Ook altijd te grote kleren aan. Dat vond ik mooi toen. Ik weet eigenlijk ook niet waarom...)

Afijn.
Nu dus acht verslagen in twee dagen, plus de rest van de meuk.
Leuk.
En maagpijn.
Het brandt.

En staar ik zo nu en dan, in het kader van pauze, uit het raam.
Met mijn kin in mijn handen.
Dan stel ik me voor dat hier buiten het park weer ligt, met de fontein en de moeders met kinderwagens en honden.
Dan stel ik me voor dat ik daar zelf weer ren, met mijn afgekrabde rode nagellak die naar appeltjes rook. Hoe ik dan soms wel een uur later dan normaal terug kwam van school.
Mijn moeder vertelde dat ze dan vanuit het keukenraam net kon zien hoe mijn blonde haren boven de struiken uitstaken. En dan liet ze me maar.
In dat park ligt tegenwoordig een rotonde en het keukenraam van mijn ouders kijkt nu uit op een bouwput waar de nieuwe supermarkt komt.
Leek het alsof vroeger altijd de zon scheen?
Ach.

Ik schrik op van een knal, direct gevolgd door gerinkel.
De glasbak voor mijn raam wordt geleegd.
Ik ga weer aan het werk.