De laatste weken rijg ik mijn dagen aaneen met fietsen, schrijven, thee drinken en koffie.
Fietsen over de dijk met Talking Heads op de discman. Ik heb vaak een rooie kop 's avonds en dat doet de winterdepressie weinig goeds, zo blijkt.

Och, mijn lieve winterdepressie, hoe lang is het nu al niet geleden dat je mijn heufd introk? Lang?
Behoorlijk lang. En daarbij had hij zich heerlijk in mijn gestel genesteld. In mijn armen, mijn benen, de toppen van mijn vingers en in mijn traanbuizen. In het begin sloeg ik hem nog wel eens op zijn hoofd met een fles bier of een glas wijn. Maar daar hield ik ook maar mee op. Het gaf zo'n rommel iedere nacht.

Ten langen leste heb ik maar een kamertje voor hem ingeruimd, in een hoek onder de trap. Ik bedoel, ik kon hem maar beter zijn eigen plekje geven dan dat ik de godganse dag over 'm liep te struikelen. Hij morde wat, toen ik hem bits op zijn stretcher wees, maar al met al was hij de kwaadste niet. Hij bleef braaf op zijn brits, wanneer ik dingen-doen-dingen-doen moest en kwam pas de trap opgeslopen als ik alleen was.

De laatste weken was het rustig. Het leek het alsof zoveel zon hem afschrikte. Wel hoorde ik hem af en toe slepen met dingen, hoorde ik door het dunne plafond van de bovenkamer dat knarsende geluid wat dozen maken als ze over een zanderige vloer schuiven. En vorige week sloeg ineens een deur.

Toen ik keek zag ik niks. Ik hoorde alleen dat het stiller was. "Win? Win?" riep ik. Het glamde. Toch wel een beetje ongerust, want ja, je gaat je toch aan zo'n beest hechten. Op de wiebelige keukentafel vond ik een briefje. Dat hij er vandoor was en dat het hem speet. Hij had deze winter erg zijn best gedaan en het voelde heus wel oneerlijk om na zoveel moeite gewoon de plaat te poetsen. Maar hij kon per direct een hol onder een vochtige steen betrekken. Dus ja.
Die kans kon hij niet laten schieten. Dat ik dat vast wel begreep.

Dat begrijp ik wel, ja.

Onderaan vond ik nog een ps.
Wie weet, Han-lief, misschien tot volgend jaar.