"Nou, als ik dat zo lees. Denk ik steeds dat er hulptroepen richting je huis moeten."
"Op zich. Ben in de stukjes niet echt een pretletter, nee."
"Pijntjes, hier, moeilijk daar."
"Ik had echt gedacht dat ik heul grappig zou zijn."
"Ja. Nee, dus."

Radslagdraaiend stoof ik in het holst van de nacht door de straten, sprong over muren en daken tot ik in het topje van de St. Stevens aan de torenspits bengelde en scandeerde, uit volle borst met de haren los:
"Wereld! Wereld! Ik bén een pretletter! Ik bén een pretletter!"