Euhm.
Mag ik applaus?
Ik perste vandaag er in zes uur een heel script voor een korte film uit. Tien pagina's.

Om vier bewandelde ik de trap naar de bovenverdieping van de kroeg waar ik werk. Die verdieping is dicht tijdens het terras-seizoen en daar zocht ik mijn toevlucht. Ik vloog thuis namelijk tegen de muren op.
Of ja.
Tegen google en tegen de bank en tegen de afstandsbediening.
Door de kokkies, die de nieuwe kaart aan het voorbereiden waren, werd ik steeds voorzien van bakjes met hapjes. Roti, viskoekjes, zelf gerookte zalm en zoetzure groenten met houmous.
Ooooh. Houmous.
Ik tiepte, met een stevige hoofdpijn zo net boven de nek, evenzo stevig verder.
Om tien klapte ik mijn piep-knor-ouwe laptop dicht.

Thuisgekomen vond ik huisgenoot op de bank.
Keken we (met vriendin Tengo op de msn) nog het staartje songfestival. Zojuist stond huisgenoot op en vroeg ze me hoe de dag was geweest. Ik vertelde.
Over hoe fijn het is om scenario te schrijven.
En hoe vreemd het voelt om na een gesprekje of een gang naar de bar weer achter de laptop te gaan zitten, mijn gedachten een zwengel te geven en ineens weer helemaal in m'n eigen film te zitten. Hoe ik rare hoofden trek om te kijken hoe een gezicht er uit moet zien. Dat dialogen soms meer logisch zijn, dan dat ik ze lijk te verzinnen. En dat personages soms dingen doen die ik niet aan zie komen. Dat ik soms ineens "HA!" tegen het beeldscherm roep. Of hardop lach om een grap die iemand zegt in de film. Hoe ik daadwerkelijk lijkt te kunnen heen en weer spoelen in mijn hoofd.

Huisgenoot keek me een beetje scheef aan.
"Nou ja," hakkelde ik. "Je had erbij moeten zijn..."
"Ja ja. Truste," zei huisgenoot en sloot de deur achter haar.

Ik draaide nog maar rondje door de kamer. Met één hand aan mijn oor en één arm gestrekt, als een volleerd voetballer, mijn hand vragend om meer applaus.
Nu een andere film in m'n hoofd.
Stadions.
Stadions vol.