Als ze het druk heeft, weinig slaapt, weinig eet, veel rookt en drinkt dan krijgt het meisje dat op dinsdag het bier schenkt altijd last van haar maag. Vooral nu, daar ik zo chaotisch ben dat ik wéér een deadline verkeerd genoteerd blijk te hebben. Cijfers, cijfers.
Ik was zo'n meisje dat tijdens de rekenlessen altijd met de kin in haar handen uit het raam staarde, naar het park dat naast de school lag.

(Verder was er niet zoveel schattig aan mij, hoor, vroeger. Ik had van dat pluizende, sluike haar en ik was heel mager en bleek. Ook altijd te grote kleren aan. Dat vond ik mooi toen. Ik weet eigenlijk ook niet waarom...)

Afijn.
Nu dus acht verslagen in twee dagen, plus de rest van de meuk.
Leuk.
En maagpijn.
Het brandt.

En staar ik zo nu en dan, in het kader van pauze, uit het raam.
Met mijn kin in mijn handen.
Dan stel ik me voor dat hier buiten het park weer ligt, met de fontein en de moeders met kinderwagens en honden.
Dan stel ik me voor dat ik daar zelf weer ren, met mijn afgekrabde rode nagellak die naar appeltjes rook. Hoe ik dan soms wel een uur later dan normaal terug kwam van school.
Mijn moeder vertelde dat ze dan vanuit het keukenraam net kon zien hoe mijn blonde haren boven de struiken uitstaken. En dan liet ze me maar.
In dat park ligt tegenwoordig een rotonde en het keukenraam van mijn ouders kijkt nu uit op een bouwput waar de nieuwe supermarkt komt.
Leek het alsof vroeger altijd de zon scheen?
Ach.

Ik schrik op van een knal, direct gevolgd door gerinkel.
De glasbak voor mijn raam wordt geleegd.
Ik ga weer aan het werk.

I'd rather be in Tokyo
I'd rather listen to Thin Lizzy-oh
And watch the Sunday gang in Harajuku
There's something wrong with me, I'm a cuckoo

Belle and Sebastian 'I'm a Cuckoo'

***

En er is maar één die me altijd de spijker op de kop slaat.
Als in: auw, wat is dit toch mooi.
Leescht en huivert, gij eventueel nog onwetende mensch!

Sufjan Stevens 'Come on! Feel the Illinoise! Part II: Carl Sandberg Visits me in a dream'

I cried myself to sleep last night
And the ghost of Carl, he approached my window
I was hypnotized, I was asked
To improvise
On the attitude, the regret
Of a thousand centuries of death

Even with the heart of terror and the superstitious wearer
I am riding all alone
I am writing all alone

Even in my best condition, counting all the superstition
I am riding all alone
I am running all alone

And we laughed at the beatitudes of a thousand lines
We were asked at the attitudes
They reminded us of death

Even with the rest belated, everything is antiquated
Are you writing from the heart?
Are you writing from the heart?

Even in his heart the Devil has to know the water level
Are you writing from the heart?
Are you writing from the heart?

And I cried myself to sleep last night
For the Earth, and materials, they may sound just right to me

Even with the rest belated, everything is antiquated
Are you writing from the heart?
Are you writing from the heart?

Even in his heart the Devil has to know the water level
Are you writing from the heart?
Are you writing from the heart?

-met Rob op de MSN-

Anna zegt:
yo
Anna zegt:
Was jij dat weer? met je strepsils?
r0b zegt:
jo
r0b zegt:
strepsils?
Anna zegt:
niet?
wel!!!
Anna zegt:
ha!
r0b zegt:
strepsils zijn lekker!
Anna zegt:
I know you better than you know yourself
r0b zegt:
maar ik wist al lang dat jij het zou weten
r0b zegt:
zo ik ga ff theorie van de schrijfprocessen met Marieke
r0b zegt:
theorie van de schrijfproces jij ook?
Anna zegt:
ik ga dr zo aan beginnen
Anna zegt:
eerst even langs tim met zn mythes script
r0b zegt:
de winkel van tim
r0b zegt:
leuk
Anna zegt:
en vanavond en morgenmiddag ook nog bier schenken!
Anna zegt:
zucht
r0b zegt:
hmm
Anna zegt:
oh well
r0b zegt:
dat is veel ja
Anna zegt:
ik ga de douche in
r0b zegt:
gewoon volhouden
Anna zegt:
ik ruik naar UI!
r0b zegt:
sterk zijn!
Anna zegt:
angstzweet
Anna zegt:
jij ook, wah
Anna zegt:
babiche smste ook al dat de laatste loodjes zo zwaar zijn
r0b zegt:
ik wil het niet weten
r0b zegt:
ik ben sterk, ik ben sterk, ik ben sterk, ik ben sterk, ik ben sterk, ik ben sterk,
Anna zegt:
en eva mailde (als antwoord op mijn theoriemeuk) dat ze de hele dag achter de computer zou zitten
Anna zegt:
jij bent de STERKSTE!
r0b zegt:
het is gezellig in de levens van HKU-uuers
Anna zegt:
wij hebben geen leven
Anna zegt:
wij hebben een beeldscherm
Anna zegt:
en een muis
r0b zegt:
en koffie!
Anna zegt:
en je weet het: als je een muis ziet heb je er tien
Anna zegt:
ik mag geeeen koffie meer vandaag
r0b zegt:
en een dik zitvlak
Anna zegt:
speak for yourself!
r0b zegt:
maar met tien is het wel gezelliger dan met een
r0b zegt:
kaasfonduen!
Anna zegt:
(ik ga dit gesprek op mijn weblog plakken)
r0b zegt:
oh nee, eerst tiepen
Anna zegt:
damn right
Eerst typen

Ik moet naar bed ik moet naar bed ik moet naar bed.

Zegt u het dan!
Zegge.
Zegge, zegge, zegge.
Zeg het dan: "Han, hup, te bedde. Als in nu."
Zegge, mensen, zegge.
"Niet zo dat geklik met die muis, meisje, en dat sigaretten gerook in het schrale licht van het beeldscherm.
Note to self: morgen peertjes kopen.
Als in: dat oogt zo sneu, zo voor dat scherm. Want had allang in bed gemoeten met een goed boek of misschien nog beter gewoon de ogen toe."
Nou.
Ik hoor niks, hoor.
Ik hooooor niks.
Niks.
Want wie zal het zeggen?
Als u het al niet zegt.

In het kader van het meisje dat op dinsdag het bier schenkt is zielig omdat ze zo moe is en natuurlijk in het kader van wie breed heeft laat breed hangen, besloot 't Mannetje me mee te nemen naar de Efteling.

We kennen elkaar al lang. Uit het dorp, waar hij een mat had en een leren jas met elastiek aan de onderkant en ik een dikke bril en Hein de Kort-shirts droeg. Maar bovenal waren we ooit, in een bruin, ver, eenvoudig en gelukkig verleden, buren in een studentenhuis. Of ja, we waren een soort van Will & Grace. Ik had een kamer van acht vierkante meter en sliep hele middagen op zijn bank, ik at uit zijn koelkast, rookte zijn asbak vol (hij heeft zelf nooit gerookt) en leende (lees: kreeg, nee, nam) zijn geld. En in de kroegen zochten we jongens voor elkaar uit, met steevast een stevig verschil in smaak. Ach, al doende leert men.
Nooit in mijn leven heb ik meer zoveel en zo vaak gelachen als toen. Ik denk dat we elke dag wel een keer ervan moesten hurken met de armen om het middel geslagen.
Toen ontstonden ook de bijnamen. Hij noemde mij de Vrouw, ik hem de Man. Maar Vrouw sneuvelde al gauw en werd Suikerdruifje (S. D. Ruifje in de volksmond). Hij heeft vrienden die niet eens weten dat ik ook een echte naam heb. Net zoals ik wel eens hoor: "Wie Mark? Oh, 't Mannetje!"
We blijken in alles ontzettend verschillend en in alles zo ontzettend hetzelfde.

Gehuild heb ik toen ik hem in het vrachtwagentje van zijn ouders zag vertrekken toen hij verhuisde, nu alweer zes jaar terug.

Maar gisteren togen we naar de Efteling. Het was droog en rustig, zo op een Hemelvaartsdag.
Ongepland allebei in het bruin en blauw. Hij in jas-bloes en ik drentelde op hakjes voor hem uit, wijzend naar alle paddestoelen, draken, white trash-gezinnen, eendjes en lastige kinderen.
De kracht van een grap zit in de herhaling.
"Stel je voor dat de deuren nooit meer open gaan en dat we de rest van ons leven met deze mensen moeten doorbrengen," zei ik.
"Of erger, dat we helemaal niet dood gaan. Net zoals bij dat stuk van Sartre," sprak 't Mannetje.
We keken de wachtruimte van Villa Volta door. Naast ons stond een man met een snor en zijn vrouw. Een kinderwagen met een dikke moeder in spandex en een jongetje met een blikje River-cola. Een stukje verderop een koppeltje met elkaars naam in diamanten om de nek, zwijgend.
Wij waren ook even stil.
"Ik denk dat we nu de enige twee zijn die het hier over Sarte hebben."
In elke afgesloten ruimte hadden we het er over.
Met als hoogtepunten het bedenken van wiens kind ik dan zou baren in de Pandadroom tot de horror toen plots het karretje in Carnival Festival stil bleef staan.
De kracht van de grap zit in de herhaling.

"De hel, dat is de ander," zei Sartre ooit. Maar met Mannetjes in de buurt biedt die hel in ieder geval bakken materiaal.
Om zo hard te lachen dat ik ervan met mijn armen moet zwaaien.

moe
moemoe
moemoemoe
moemoemoemoe
moemoemoemoemoe
moemoemoemoemoemoe
moemoemoemoemoemoemoe
moemoemoemoemoemoemoemoe
moemoemoemoemoemoemoemoemoe

Moeoeoeoe!

En daarbij vertoon ik ook nog eens typ-ontwijkend-gedrag.
Ik heb geen leven.

En geen inspiratie.

*
De dichter is een koe
Gras... en voorbij het grazen
lig ik bij mijn vier poten
mijn ogen te verbazen,
omdat ik nu weer evengrote
monden vol eet zonder te lopen,
terwijl ik straks nog liep te eten,
ik ben het zeker weer vergeten
wat voor een dier ik ben - de sloten
kaatsen mijn beeld wanneer ik drink,
dan kijk ik naar mijn kop, en denk:
hoe komt die koe ondersteboven?
Het hek waartegen ik mij schuur
wordt oud en glad en vettig op den duur.
Voor kikkers en voor kinderen ben ik schuw
en zij voor mij: mijn tong is hen te ruw,
alleen de boer melkt mij zo zalig,
dat ik niet eenmaal denk: wat is hij toch inhalig.
's Nachts, in de mist, droom ik gans onbewust
dat ik een kalfje ben, dat bij de moeder rust.
Gerrit Achterberg Uit: Eiland der ziel

Het einde van dit propedeusejaar is in zicht en dat gaat gepaard met zowel euforische (zoals gisteravond te lezen viel), als wanhopige momenten. Vanochtend kwam ik tot de conclusie dat er eigenlijk maar één man is die me overal doorheen sleept.
Dus dames en heren!
Oh me, Oh my.
Give it up for mister Al Green!

En hij zingt het u op de openingspagina zelfs toe.

Euhm.
Mag ik applaus?
Ik perste vandaag er in zes uur een heel script voor een korte film uit. Tien pagina's.

Om vier bewandelde ik de trap naar de bovenverdieping van de kroeg waar ik werk. Die verdieping is dicht tijdens het terras-seizoen en daar zocht ik mijn toevlucht. Ik vloog thuis namelijk tegen de muren op.
Of ja.
Tegen google en tegen de bank en tegen de afstandsbediening.
Door de kokkies, die de nieuwe kaart aan het voorbereiden waren, werd ik steeds voorzien van bakjes met hapjes. Roti, viskoekjes, zelf gerookte zalm en zoetzure groenten met houmous.
Ooooh. Houmous.
Ik tiepte, met een stevige hoofdpijn zo net boven de nek, evenzo stevig verder.
Om tien klapte ik mijn piep-knor-ouwe laptop dicht.

Thuisgekomen vond ik huisgenoot op de bank.
Keken we (met vriendin Tengo op de msn) nog het staartje songfestival. Zojuist stond huisgenoot op en vroeg ze me hoe de dag was geweest. Ik vertelde.
Over hoe fijn het is om scenario te schrijven.
En hoe vreemd het voelt om na een gesprekje of een gang naar de bar weer achter de laptop te gaan zitten, mijn gedachten een zwengel te geven en ineens weer helemaal in m'n eigen film te zitten. Hoe ik rare hoofden trek om te kijken hoe een gezicht er uit moet zien. Dat dialogen soms meer logisch zijn, dan dat ik ze lijk te verzinnen. En dat personages soms dingen doen die ik niet aan zie komen. Dat ik soms ineens "HA!" tegen het beeldscherm roep. Of hardop lach om een grap die iemand zegt in de film. Hoe ik daadwerkelijk lijkt te kunnen heen en weer spoelen in mijn hoofd.

Huisgenoot keek me een beetje scheef aan.
"Nou ja," hakkelde ik. "Je had erbij moeten zijn..."
"Ja ja. Truste," zei huisgenoot en sloot de deur achter haar.

Ik draaide nog maar rondje door de kamer. Met één hand aan mijn oor en één arm gestrekt, als een volleerd voetballer, mijn hand vragend om meer applaus.
Nu een andere film in m'n hoofd.
Stadions.
Stadions vol.

Jnnk en het meisje dat op dinsdag het bier schenkt smeedden een plannetje. Want ze zijn zo arm als kerkratten.
Hoezee!
Hopelijk, hopelijk, hopelijk volgen er meer.

De laatste weken rijg ik mijn dagen aaneen met fietsen, schrijven, thee drinken en koffie.
Fietsen over de dijk met Talking Heads op de discman. Ik heb vaak een rooie kop 's avonds en dat doet de winterdepressie weinig goeds, zo blijkt.

Och, mijn lieve winterdepressie, hoe lang is het nu al niet geleden dat je mijn heufd introk? Lang?
Behoorlijk lang. En daarbij had hij zich heerlijk in mijn gestel genesteld. In mijn armen, mijn benen, de toppen van mijn vingers en in mijn traanbuizen. In het begin sloeg ik hem nog wel eens op zijn hoofd met een fles bier of een glas wijn. Maar daar hield ik ook maar mee op. Het gaf zo'n rommel iedere nacht.

Ten langen leste heb ik maar een kamertje voor hem ingeruimd, in een hoek onder de trap. Ik bedoel, ik kon hem maar beter zijn eigen plekje geven dan dat ik de godganse dag over 'm liep te struikelen. Hij morde wat, toen ik hem bits op zijn stretcher wees, maar al met al was hij de kwaadste niet. Hij bleef braaf op zijn brits, wanneer ik dingen-doen-dingen-doen moest en kwam pas de trap opgeslopen als ik alleen was.

De laatste weken was het rustig. Het leek het alsof zoveel zon hem afschrikte. Wel hoorde ik hem af en toe slepen met dingen, hoorde ik door het dunne plafond van de bovenkamer dat knarsende geluid wat dozen maken als ze over een zanderige vloer schuiven. En vorige week sloeg ineens een deur.

Toen ik keek zag ik niks. Ik hoorde alleen dat het stiller was. "Win? Win?" riep ik. Het glamde. Toch wel een beetje ongerust, want ja, je gaat je toch aan zo'n beest hechten. Op de wiebelige keukentafel vond ik een briefje. Dat hij er vandoor was en dat het hem speet. Hij had deze winter erg zijn best gedaan en het voelde heus wel oneerlijk om na zoveel moeite gewoon de plaat te poetsen. Maar hij kon per direct een hol onder een vochtige steen betrekken. Dus ja.
Die kans kon hij niet laten schieten. Dat ik dat vast wel begreep.

Dat begrijp ik wel, ja.

Onderaan vond ik nog een ps.
Wie weet, Han-lief, misschien tot volgend jaar.

Op het plein rappen jungskes in grote kleren in het kader van de bevrijding over "Ik buffel je in je hol".
En een stukje verderop staat op een straathoek een jongen met de meeste arm-, rug- en schouderbeharing die ik ooit heb gezien capoeira te dansen.

Hup dan maar.
Op de fiets, gauw naar Oortjeshekken.

"Nee hoor," lachte ik schamper.
"Ík ga lekker even schroeien."
En met een slap handje wimpelde ik de fles zonnebrand weg die huisgenoot me voorhield.

"Nou, als ik dat zo lees. Denk ik steeds dat er hulptroepen richting je huis moeten."
"Op zich. Ben in de stukjes niet echt een pretletter, nee."
"Pijntjes, hier, moeilijk daar."
"Ik had echt gedacht dat ik heul grappig zou zijn."
"Ja. Nee, dus."

Radslagdraaiend stoof ik in het holst van de nacht door de straten, sprong over muren en daken tot ik in het topje van de St. Stevens aan de torenspits bengelde en scandeerde, uit volle borst met de haren los:
"Wereld! Wereld! Ik bén een pretletter! Ik bén een pretletter!"

Ach, was ik maar een kunstenaar.
Een echte schrijver.
Iemand met geniale ingevingen.
Of op zijn minst een vleugje succes.
Want het gaat godverdomme niet over rozen.
Al dat getyp.
En dan die liefde.
Al dat gepraat.
En dat gevoel de ganse dag.

Ben een dialoog aan het schrijven en ik stapel cliché op cliché.
Voor wie het nog niet wist, ik studeer aan de schrijversopleiding van de Utrechtse toneelschool en vul zodoende mijn dagen met het beschrijven van ouwehoerende mensen.
Wat ze zeggen.
Of vooral niet zeggen.
En vanavond lukt het van geen kanten.
Trok al een bier open, maar ook dat biedt bijster weinig soelaas.

Lijkt alles zo nutteloos. Want het halve land schrijft stukjes.
Zeurt het internet over, net zoals ik nu doe.
De illusie dat men de wereld iets te vertellen heeft.
Was ik maar een kunstenaar.
Een echte schrijver.
Hakte ik de witregels maar weg totdat overbleef wat genoeg is om gelezen te worden.
Maar wat rest is geblaat en geleuter.

De overmoed blijft.
Besluit ik evengoed dit stukje te gaan plaatsen.
Want het zetten van letters moet doorgaan, de hele dag.
Nog duuzend muren om doorheen te breken.
Wat zegt u?

Het was iets met wil en dank.

Wat vergeet ik toch vaak hoe fijn het is om fysiek helemaal afgepeigerd te zijn.
Dit weekend repeteerde ik met onze straattheatergroep in een voormalig hotel in Twello. Een gigantisch wit huis aan de rand van het dorp, bevolkt door rockers, hippies, kluizenaars en kunstenaars. Oh ja, en een Zuid-Afrikaan, maar die geheel ter zijde.
Echt vreemd, in dit huis leken alle mensen iedere dag uitgebreid te koken. Ik zag ze sinaasappelsaus maken, vier uur aan de keukentafel (serieus!) wachten op een stoofpot, knoflookbrood en dadeltaart bakken en grote bossen verse peterselie heen en weer slepen.

Steek ik een beetje sneu bij af, als ik zelf zo bijna dagelijks boven mijn sla met cashewnoten hang.
Hmmm.
Geen zin om te koken, geen tijd, geen honger.
Onzin, natuurlijk.
Maar ook dit, wederom, geheel ter zijde.

In de zaal trokken we ons decor op. Het regende pijpenstelen en dat zou het volgens de weerberichten het hele weekend blijven doen. We repeteerden daar van twaalf tot twaalf en de dag erna van half tien tot twaalf. Om drie uur zouden er wat genodigden komen kijken en hals over kop besloten we toch buiten te gaan spelen.
Schijt zon.
Altijd weg zijn als je er in wilt zitten en altijd gewoon gaan lopen schijnen als je net iets van acht jaar van je leven hebt besteed aan opbouwen van een decor in een zaal. Bijna m'n nek gebroken, terwijl ik op een ladder stond die niet tegen een muur steunde, maar werd vastgehouden door mijn twee fijne medespelers.
Afijn.

Opbouwen, sjouwen, spelen en afbreken.
Gaat een meisje als ik niet in de kouwe kleren zitten.
Fijne, fijne kouwe kleren.
Wat een rust in mijn hoofd, toen ik gisteren op mijn bank plofte.
En vandaag zelfs spierpijn toen ik wakker werd.

Oh.
En koppijn.
Want het lijkt me ook niet gezond.
Ineens zoveel ruimte onder die knot op mijn hoofd.
Dus, hup! Aan het werk.
Ik ga maar weer eens verslagen typen.