Opgetogen vertrokken we, wegens een kapot renaultje wat verlaat, richting de bierhal. P de DJ achter het stuur, Jnnk ernaast en ik met de broer en zijn vrouw op de achterbank.
Het was alsof we op vakantie gingen. Ijsjes en koffie van het tankstation, een laaghangende zon en natuurlijk the Smiths en Morrissey op de stereo. Luidkeels zongen we mee, onze hoofden simultaan meebewegend met het ritme en hier en daar een air-drum (al dan niet op het stuur).

Nadat de autodeur dichtsloeg in de parkeergarage
zongen we gewoon door.
"I'm so sorry, I - I - I - I - I''m so soh-hoh-hoh-hoh..."
Dat terwijl we toch helemaal geen kijk-eens-wat-wij-een-gekke-mensen-zijn mensen zijn.
We sprongen, renden stukjes, zongen en riepen.

Eenmaal binnen sloeg de stress toe.
Wat druk was het al en wat was het voorprogramma slecht.
Bier en sigaretten en een plekje vooraan.
Al rap begonnen de broer en zijn vrouw, Jnnk en de DJ druk te zwaaien en te bellen naar bekenden.
Ik keek rond.
De drukke gesprekken om me heen.
Pratende monden, gebarende handen en shag-rollende veertigers.
Er zou daar niet snel gevochten worden, dunkte me.
En hier en daar een hippie-meisje, maar die werd het merendeel van de tijd uitgelachen.
Want voor dat soort bloemrokkerigheid waren we natuurlijk veel te cynisch.

Toen begon het.
Ik stond met open mond.
En binnen een vingerknip leek het over.

Hij begon met The First Of The Gang To Die en eindigde met Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me.
Daar tussen veel logischerwijs veel liedjes van Ringleader of the Tormentors.
En tijdens Still Ill, zong hij van "For there are brighter sides to life and I should know because I've seen them oh so very often" in plaats van "but not very often".
"Hij is gelukkig, godverdomme!" brulde de broer in mijn oor.
Want Morrissey schijnt verliefd.
En zo was het.

Op de weg terug waren we allemaal wat stiller.
Ik was een beetje confuus.
Want (ja, naief, ja) ik had heel stiekem gehoopt op een hitparade.
De rest ging nog de kroeg in, maar ik wilde alleen.
Treurig fietste ik naar huis.
Hoe kan iets geweldigs toch tegen vallen?
Want een held is een held en het was geweldig hem te zien.

Thuis gekomen struikelde ik over een Ikea tafeltje dat ik vorige week kocht en dat nog in de verpakking zat.
"Treur niet, Meisje," klonk een stem van boven, "Je kan altijd nog gewoon iets uitpakken!"
Verwoed trok ik aan het plastic, scheurde ik karton en knipte ik touwtjes.
Tot het viel.
Want een plank bleek al stuk in de verpakking.
Op mijn teen.
En een splinter.
"Hahahahahaha! Verwende blaag!" klonk het uit de hemel, terwijl ik een vinger in mijn mond stak.

Toen maar in bed gekropen met Harry Mulisch.
Want de lieve Heer aanroepen, nee, dat doet het meisje niet meer.