Ach, hoe zoet is de herinnering aan onbereikbaar zijn.

Toen we op Lowlands om het uur onder de raket moesten afspreken.
Hoe er briefjes in de hal van het studentenhuis hingen.
Dat ik bij het rinkelen van de huistelefoon mijn deur opengooide en riep: "Ik ben er niet!"
En hoe hard we lachten, om de speknek mannen die een gigantische accu meesleepten met daar aan een snoer met een dikke vierkante hoorn.

Oh, T-Mobile, hoe zoet is mijn dank...