Vandaag was het weer zover.
Een dag met mijn vrind de Denkbeeldige Bazooka.

Ik zal u the gory details besparen, maar een milde variant op het thema wilde ik u niet onthouden.
Het was in de trein.
Mijn vrind B de D had ik opgeborgen in mijn hippe tweedehands en daarbij gigantische schoudertas en ik luisterde naar Chutes too Narrow van the Shins op mijn roze Barbie-discman, ik had de haren los, een goeie kontenrok aan en de vers gekregen Yves Saint Laurent lippenstift van Elfiepelfie op. En ja, boos dus. Hetgeen ontegenzeglijk werd bewezen door de dikke frons tussen mijn ogen. Het meisje was pulling a richtige American Psycho, so to speak. En ik deed het met verve.
Afijn.
De trein.
Bijna had ik het broodje döner uit de handen gegrist van de nette jongen die naast me kwam zitten.
Zo.
Net zoals vroeger op de speelplaats, iets uit iemands handen trekken en het dan zonder vermelding van reden heel erg hard op de grond gooien.
Zo.
Bijna had ik hem met opgetrokken neus gevraagd of hij met dat stinkding misschien ergens anders wilde gaan zitten.
Maar ja, ten eerste ben ik een roker, dus vraag ik dat uit principe niet aan mensen.
Ten tweede schoot me te binnen dat ik een broodje döner eigenlijk juist heel erg goed vind ruiken.

Mijn agressie lag dus niet aan dat broodje warm vlees.
Het lag aan iets anders.
Ach. Er zit nog zoveel stront in dit blonde bolle hoofdje van me, dat ik niet eens weet waar te beginnen.

Down?
Treurig?
Depressief?
Overwerkte jeugdtrauma's?*
Misschien gewoon gek aan het worden?

Of zoals mijn moeder ooit eens zei: "Bij ons op de boerderij had ik nog nooit van depressiviteit gehoord. Bij ons op de boerderij had je gewoon kwaaie zin."
Al had men op de boerderij vast nog niet van denkbeeldige bazooka's gehoord...
En ondertussen was de jongen met het broodje alweer uitgestapt zonder dat ik het in de gaten had.

Oh well, anders houden we het gewoon bij the Shins:
I don't look back much as a rule
All this way before murder** was cool
But your memory is here and I'd like it to stay
Warm light on a winters day

Nu zo in de val van de avond rest mij nog maar één keus.
Een fles wijn of Garden State?
Ik ben maar verstandig.
Het wordt de laatste.

* De broers die bananeschillen in mijn gezicht uitwreven en takken hulst in mijn bed legden, misschien? Of vriendjes onderwierpen aan schaamteloze kruisverhoren. Of mijn New Kids On The Block bandje sloopten?
Nu ja, dat laatste is natuurlijk terecht geweest.
En daarbij, dat waren ook de broers van de verzameltapejes, de toneelvoorstellingen, de concerten en de ongeloof'lijk goeie grappen. Die bovendien altijd voor me op kwamen bij ruzies, zoals het hoort bij een kleine zus.
Zucht.
Oh Boerenbond (daar voetbalden we altijd met de buurt), oh park.
Waar zijn jullie toch gebleven?

** Ziet u? Ziet u? Een link met het thema van de dag! Ha!