Je schuldig voelen is de duivel.
Laat ik daar nu het merendeel van de dag aan besteden.
Wat-als-ik...
Zou-ik-niet-eens...
En natuurlijk mijn oldtime-favourite:
Was-ik-maar-niet-zo...dan-had-ik-allang...

Maar voordat dit een zeurlog gaat worden ("Zou ik niet eens blije stukjes moeten schrijven?" "Oh mijn god, niemand begrijpt mijn Komrij-stukje!" "Nee! Erger! Iedereen vindt het stom!" "STOM!"), nu een vrolijke noot.

Vandaag geheel tegen hoe het hoort in, in bed blijven liggen.
Keelpijn, maagpijn, u kent dat wel.
De algehele malaise. Goddomme. Bijna mijn verjaardag.
(Oké, let u goed op. Hiet komt de vrolijke noot. Koester hem. Stop hem in een doosje.)
Vanaf het moment dat ik besloot om gewoon THUIS te blijven (de wekker ging om bleedin' flippin' fuckin' half zeven) heb ik prinsessen-heerlijk geslapen, vreemde dromen gedroomd.
En wakker worden bleek gegarandeerd schuldgevoel-vrij!
Heb me nog eens omgedraaid, beetje naar het plafond gestaard, mijn voeten over elkaar gewreven (op z'n High Fidelities), me bedolven onder vijftien kilo dekbed.

Ik stond pas om één op, toen de lievelingshuisgenoot smste of ik koffie wilde (we zijn kinderen van deze tijd. Smsen en msnnen terwijl we ons binnen een straal van 5 meter van elkaar begeven) en ik een digitale schreeuw van ja terug stuurde.

Ik ben een nieuw mens.
De zon schijnt.
En morgen ben ik jarig.