Wat kunnen sommige simpele zaken toch mateloos ingewikkeld zijn (een Libelle-achtig understatement, ik weet het).
Relaties zijn simpel, in weze. Iedereen doet maar gewoon wat.
Toch raak ik al in paniek als ik er alleen al aan denk.
Ik vind er geen zak an.
Het leven zonder een relatie is wat mij betreft heerlijk rustig edoch uitdagend.
En daarbij stukken minder beangstigend dan mèt.
Relaties.
Pah!
Het is me allemaal teveel gedoe.
Bah.
Ik heb wal wat beters te doen dan gedoe.
Maar hoe komt het dan dat, zo tegen een manspersoon aanhangend op de bank tijdens een heel erg slechte film, het ineens stil in mijn hoofd wordt?

Wordt een lijf stram na te weinig aanraking? Wordt een ziel stram?

Ik heb vlekken in mijn gezicht gekregen ("Schijt God!", ik hief een gebalde vuist naar de hemel...) van de stress en ik ben al drie keer de keuken in gelopen en vergeten wat ik ging halen. Het meisje dat op dinsdag altijd het bier schenkt is van slag.

...

Hoezee!
Volgens mij wordt het écht écht lente...