1 februari 2006

'Ik denk de hele dag aan hem. Het kost zoveel energie mezelf rustig te houden. Ik weet niet waar het begint. Waar het vandaan komt. Gewoon een bliksem afleider? Een afleidingsmanouvre van mijn brein omdat ik alleen ben? De blijdschap om een gemiste oproep wordt alleen ingelost als hij het geweest blijkt te zijn. En als dat niet is smijt ik met de telefoon.
"Sterf!" galmt het inwendig.
I've been here before.
En dit gaat over.
Hoe nutteloos is de wanhoop?
Want zelfs wanhoop gaat ooit over.
En iedere keer als ik me afvraag hoe lang dan nog, lijkt het langer te duren.
Ik vraag het me vaak af.
Hoe lang dan nog?
Voor wie het weten wil. Geliefden laten je in de steek.
Maar het is een doodzonde opeens in de steek te worden gelaten door een vriend.'

Dames en heren!
Steekt uw knuisten in de lucht en juich.
Hoera!

Er is hoop.