Het is een slechte winter.
Sterker nog, ik kan me niet herinneren dat ik de laatste tien jaar zo'n slechte winter had.

De winters langer dan tien jaar terug spelen zich af op de middelbare school, dus die tellen we voor het gemak maar even niet mee. Die gingen slecht omdat ik stiekem buiten moest roken, te ijdel was voor een goeie winterjas en mijn vriendinnen al allemaal een bh hadden. En daarbij ik ook nog eens het hele jaar niks tegen Roger Schatorjé had durven zeggen, ook al zat ik naast hem met Duits. The horror van die tijd...

En nu is het 2006 en het lijkt alsof iedereen de afgelopen weken hevig in de penarie heeft vertoefd. Mijn makkers en bekenden lopen rond met fronsen. Moeders werden plotseling ziek, oma's overleden, audities werden afgewezen, relaties gingen uit, afstudeergroepen bleken eng, auto's gingen stuk en banen werden stom. En ikzelf presteerde het mijn hart te laten breken door iemand die ik geeneens wilde! Kommer!
Er wordt veel bier gedronken de laatste tijd.

Ik keek de wereld in als een konijntje in de koplamplampen. Jnnk, de broer en het meisje dat op zaterdag ook bier schenkt belden af en toe om te vragen of ik wel sliep en at.
Och, het meisje dat op dinsdag het bier schenkt was zo down.
Maar toen, gister in de trein met the Cocteau Twins op mijn diskman leek het alsof het razen ineens ophield. Als de afslaande turbine van een vliegtuig. Verwonderd keek ik om me heen. Zou het echt? Zou het heus?

"Het vriest nog, maar de lente komt, ik voel het." schreef ik op het briefkaartje naar mijn moeder. En hang ik al een uur met mijn hoofd tegen het raamkozijn.
Koude lucht door het open raam naar binnen en de zon in mijn gezicht.
Ik schijn nog te kunnen glimlachen zonder dat iemand kijkt.