En ik heb nu al pijn aan de voeten, ondanks echte verpleegstersklompen.
Al biertappend gisteravond leek het alsof we in een National Lampoons terecht waren gekomen. Het hele terras zat vol dronken bejaarden. Waarvan een een groepje Denen zó dronken was, dat ze collegae voor de kont begonnen te slaan.
“Die krijgen niks meer!” brieste het slachtoffer.
Prompt daarna donderde er eentje met zijn grijze lokken en wandeloutfit van de trap zó het keldergat in.
“Mooi!” riep ik van achter de bar.
Lekker laten liggen.
Normaal voeden wij onze clientèle een beetje op.
Maar met dronken bejaarden is geen land te bezeilen.

Daarna, toen alle kunstgebitten en rollators weer bij elkaar geveegd waren, haastte ik me naar het Valkhof.
En pas toen ik er was, merkte ik hoeveel ik ‘t weer gemist had.
Fijne mensen.
Zittend op een kliko dronk ik mijn eerste biertje.
De klompjes met de pijnlijke voeten, bungelend boven het gras.

En de immer ladingdekkende Zomerfeestenhit. Ufcurs.