Gabriel Snel had al zeker dertig jaar plezier in zijn vak. Hij was nog een ouderwetse. Eentje waarbij het uniform goed zat, de pet geen kreuk had en waarbij er onder de neus een dikke snor prijkte.
Gabriel Snel woonde alleen, dat moest wel zo, met een beroep waarbij je onregelmatige uren werkte.
Hij vond dat best.
Hij zag dat wel, als hij zijn ronde door de stad deed, de mannen met de glazige blikken bij de ingangen van kledingzaken en warenhuizen. Wachtend op hun vrouw die binnen waarschijnlijk te kleine kleren aan het passen was.
Hij had genoeg aan zijn fiets, zijn stok en zijn bonnenboekje.
Gabriel Snel was een knorrige oude man en daar was hij trots op.
Hij had zich van jongs af aan al een jaar of vijftig gevoeld en op zijn achttiende was hij het hoongelach en de prullenbak-grappen van de middelbare school ontvlucht en had zich bij het politiekorps gemeld. Daar was hij geruisloos het werkveld ingestroomd en al gauw zat hij aan de top. Bij de recherche had hij nooit gewild, nee, Gabriel Snel voelde zich een ouderwetse veldwachter.
Op de fiets, met pet, snor en de wapenstok door een ring.
Soms kwam hij nog wel eens klasgenoten van vroeger tegen, die waren gaan studeren en die nu in grote auto’s reden. Hij vond het best. Hij hoefde niet zo nodig een vrouw met een bakfiets vol kinderen of een grote televisie aan de muur. Studeren had hij nooit begrepen. Hij kon over het algemeen beter overweg met een jonge draaideurcrimineel dan met de baldadige dronken student.
Ach, wat een onzin. Het was allemaal onkruid.
Graag had hij gezegd dat hij uit ervaring wist dat het niet werkte, een meisje bij hem thuis, maar hij had er eerlijk gezegd nooit aan willen beginnen. Aan meisjes.
Aan knappe meisjes in korte rokjes.
Aan meisjes met hoge giechellachjes en roze lippen.
Aan wulpse meisjes, die door de recherche werden binnengebracht als hij zijn fiets op slot stond te doen.
Aan meisjes die altijd meisjes bleven.
Hij had er nooit aan willen beginnen.
Hij liet zijn stempel toch wel achter.
En als het niet met een genenstreng was, dan was het wel met carbonpapier van een bon.
Gabriel Snel was een veldwachter zonder veld.
Een veldwachter zonder een droog, moeilijk te bewerken veld.