Hoera! Een verse Ik ken iemand die…

De Oudersjaarspecial 2018

Zo vlak voor het uitluiden van 2018 nemen we in onze tweede Oudersjaarspecial het jaar door. Wat waren onze beste oudermomenten? Wat waren onze slechtste? En wat waren onze – en jullie! – beste opvoedtips van het jaar? Dat, en onder meer ook Nynkes Karwei-catastrofe, Hannekes oproep, Annes Al Bundy en Alex’ Tip der Tips (nu ook voor niet-bejaarden!) luister je allemaal in de laatste Ik Ken Iemand Die van 2018!

Oh, en ook Partysticks.

Als je dit nou leuk vond, laat dan alsjeblieft een review achter op iTunes.

(Wil je meer weten over onze awardwinningpodcast? Alhier.)

aswoensdag

Donderdagavond? Aswoensdag leesfragment-avond!

Marit is bezig met een laatste ivf-poging, wanneer ze terugkeert naar haar Limburgse geboortedorp. Ze gaat voor haar moeder met alzheimer zorgen, maar ziet op tegen de confrontatie met de kille vrouw die getekend is door een rampzalige gebeurtenis uit de geschiedenis van het dorp.

Aswoensdag is vanaf vandaag overal te koop. Vraag ernaar bij uw lievelingsboekwinkel!

 

Een leesfragment:

 

Ze kwamen er snel achter dat iedereen een idee heeft wat ivf is, maar dat niemand weet wat iui is. En dat dit zo was omdat de meeste mensen het woord insemineren niet over hun lippen kunnen krijgen.

‘Morgen moet ik naar het ziekenhuis.’
‘O, plaatsen ze dan de eitjes terug?’
‘Nee, dat is bij ons nog niet. Er wordt niks teruggeplaatst.’
‘Wat gaan ze doen, dan?’
‘Ik moet geïnsemineerd worden.’
‘Geïnsemineerd?’
‘Ja, geïnsemineerd.’

Zoiets zeg je niet zomaar even bij de koffieautomaat. Het doet denken aan vee, aan koeien en stieren en rietjes. Morgen moeten de eitjes teruggeplaatst worden is een vele malen ingewikkelder behandeling, maar gemakkelijker om te zeggen.

‘Dus jullie doen ivf?’
‘Zover zijn we nog niet, we zitten nog een stap voor dat traject.’

Vaak liet Marit het er dan maar bij. Ze wilde niemand confronteren met het beeld van haar benen in de beugels en een arts met een rietje in de handen.
Zwanger proberen te worden via het ziekenhuis loopt via een vast stramien, zo bleek. In de eerste fase moest ze de derde dag van haar cyclus beginnen met het slikken van kleine tabletjes Clomid. Ze merkte van de pillen zelf, buiten wat misselijkheid, niet zoveel. Het was meer de week erna, nadat ze op dag zeven de laatste pil had genomen. Dan leek het net alsof haar lijf dacht: wat is hier aan de hand? Dan kreeg ze de neiging om mensen aan te vallen, liep ze op straat opzettelijk voorbijgangers omver en deed ze gemeen tegen iedereen die haar voor de voeten liep. Vooral Maarten moest het ontgelden.

‘Terwijl ik helemaal niet in hormonen geloof’, riep ze een keer tegen hem. ‘Het is toch allemaal gedrag? Een mens kan zich toch inhouden?’

Maar ze kon zich niet inhouden.
Na het slikken van de tabletjes kwam de week van de echo’s, om te beoordelen of de eitjes het goed deden. De meeste mensen denken bij een echo aan zwangere vrouwen in de film, maar zo’n buikecho laat niet genoeg zien bij zoiets kleins als eierfollikels, dus je krijgt een pook, zoals dat heet. De naam zegt alles. Bij de eerste paar pogingen dacht Marit dat ze nooit zou wennen aan het ding tussen haar benen. Ze voelde zich keer op keer aangerand. Ochtenden op rij moest ze naar het ziekenhuis om te kijken of de follikels groot genoeg waren en of het er niet teveel of te weinig waren. Bij te weinig had het geen zin, maar bij teveel, bijvoorbeeld bij vier al, was het gevaar op een meerling te groot en moest de behandeling worden afgebroken. Marit had soms wel acht eieren. Als ze een goed paar eieren had, dan kon ze gaan afspreken wanneer ze de spuit voor de eisprong zou gaan zetten.

‘Nothing says goodmorning like a vers kopje koffie en een vaginale echo’, zei Marit een keer toen ze voor de vierde ochtend op rij met een beker koffie in de hand om half negen ’s ochtends in de stoel met de beenbeugels klom.

Na de derde mislukte poging was ze gewend geraakt aan de pook. Ze kon het zelf niet geloven. Ze was er echt aan gewend geraakt.

“De Grote Hanneke Hendrix Gaat Met Aswoensdag On Tour”-Tour! ~ deel 1: Friesland ~

Vandaag de eerste dag van “De Grote Hanneke Hendrix Gaat Met Aswoensdag On Tour”-Tour!
En wel naar het Rustieke Goënga, alwaar ik de eerste Aswoensdag ga overhandigen aan Sibbel, Ambassadeur-extraordinaire te Friesland.

Ik ben gewapend met een opnameapparaat en heb speciaal als smartphoneloze een fototoestel gekocht.
Nu nog even goeie vlaai scoren (ik heb als Limburger in Gelderland een geheim adresje voor mijn stash) en dan op pad.

Morgen staat Brabant op het program!