Ze zijn er!

Na maar liefst zeven en een half (zéven en een hálf!) uur voor het raam te hebben gedrenteld werd eindelijk een doos met boeken bezorgd. Míjn boeken!
Twee en een half jaar heb ik aan De Verjaardagen gewerkt. Tussen al het broodschrijven, biertappen en taartenbakken door. Af.
Ik kan het soms nog niet geloven.

Bijna had ik de pakketjesbezorger omhelsd.

bukskes.JPG

Als u doorklikt kunt u als voorproef de proloog lezen.

Continue reading…

Broodjes kaas onderwater eten

Sterren bakken taarten onder water.
Sterren bevallen op het ijs.
Sterren denken dat ze dansen kunnen met kinderen op het ijs én onder water. Naakt.
Of gewoon: Sterren springen van een brug.

Tijdens het NOS-debat…

~Leven met een tvbeeld zonder zijkanten…~

Ons bezoek vraagt: “Op wie moet ik nou gaan stemmen? Op Rik Samsom of Ander Pechtold?”

Klein huiselijk leed achter de voordeur

Sinds onze verhuizing hebben we een digitale televisieverbinding. Machtig mooi, want we hebben iets van 250 kanalen (hoera! 13th Street! Hoera! L1! Hoera! NijmegenTV!) en veertien HD-zenders die op onze televisie precies hetzelfde beeld geven als de niet-HD-zenders.
Wij hebben namelijk geen nieuwe televisie aangeschaft.
Wij hebben nog een prachtige beeldbuis in de kamer.
Een echte, eentje die dikker is dan dat ‘ie breed is. Robuust, noemen we dat. Bourgondisch.
Ja, we hebben een bourgóndische televisie.
Een kleine bijkomstigheid is alleen dat, aangezien de tv robúúst is en niet breedbeeld, we twee keuzes hebben in beeldverhouding. Dat is óf breed en plat met twee enorme zwarte balken boven en onder, óf g’woon normaal, maar dan zonder de weerszijden.

We kijken dus steeds televisie zonder dat we zien wat er aan de zijkanten van de tv gebeurt. Er is misschien ondertussen een hele wereld waar wij geen weet van hebben, daar aan de randen van de tv. Met eigen wetten, een eigen volkje, misschien zijn de wezens die daar leven zelfs paars, zijn ze een legertje aan het bouwen om ons gevangen te nemen terwijl wij popcorn vretend op de bank hangen: het kan allemaal wel zo wezen, maar wij hebben daar dus geen weet van.
Wat vooral zo leuk is aan onze zijkantsloze televisiewereld is dat als iemand bijvoorbeeld in de échte wereld mevrouw van der Biltstraten heet, ze op onze tv mevrouw van der Bil heet. En dat is grappig. Bil. Bil is grappig.
Ook is het leuk bij een beddenreclame dat er in ons beeld staat:
male prijs!
22,=!!!
oor maar:
22,=!!!
Hoera! roepen we dan!
Hoera! Van 22 euro, vóór 22 euro.

Goed, goed, er valt wel eens wat van het beeld af wat vervelend is. Zo kunnen we geen Wes Anderson-films meer kijken, daar de beste man graag zijn personages tegenover elkaar zet, en profil in beeld brengt en dan precies uitgelijnd met het kader met elkaar laat praten.
Bij The Darjeeling Limited heb ik een kwartier naar een treinraam moeten kijken en moeten luisteren naar de dialoog. Het was net alsof ik in de trein naar de radio moest luisteren.
Hmmm. Nu ik dat zo opschrijf: ook prima.

Maar het beste was gisteren, toen we de herhaling van Half 8 Live keken. (Bij uitstek een kijkprogramma, daar Merel Westrik gewoon echt heul erg knap is. Al hoefden we het voor de Henny Huisman van gisteren verder niet te doen, maar goed, dat is weer een ander verhaal.)

En we ons realiseerden dat gans de wereld waarschijnlijk gewoon dit zag:

hhhhhalf-acht-live.jpg

Terwijl wij, in onze robuuste en bourgondische televisiewereld, daarentegen dit zagen:

alf-acht-live.jpg

Wederom hoera!
Alf!
Driewerf hoera!

Wij doen de tv dus de komenden tijden nog niet weg.
Dat u het weet.

O, en mail even, als het zijkanttelevisievolk de wereld wil opblazen. Anders zijn we weeeer de laatsten die het weten.

Fencing, fencing

Als ik mezelf om wat voor reden dan ook een testmailtje moet sturen, dan gebruik ik als broodtekst altijd de woorden “fencing, fencing”. Dat komt uit een sketch van Smack the Pony.


(Op 02:16.) Ook de “Egg! Big Egg!” is me zeer lief.

Dat hoor ik altijd meteen in mijn hoofd als iemand “testing” zegt of schrijft.
En die woorden betekenen dus niks.
Echt niet.
Dat weet ik heus wel.

Gelukkig vindt Gmail het wél erg belangrijke woorden.
Eindelijk erkenning.

Kijk maar:
fencing-fencing.jpg

Hoera!

LL2012

1.
Dit weekend ben ik voor het eerst sinds 1997 niet op Lowlands.
Dat jaar kocht ik een 16 Horsepower girly shirt met een doodshoofd en een accordeon. Ik raakte het datzelfde jaar nog kwijt. Ik was zeventien.

2.
Één van de dingen die ik het liefste doe is uren achter elkaar films en series kijken. Het liefste in een ouwe trainingsbroek met een bak ijs. Al hangend op de bank kwam ik er achter dat Louis C. K. (na overigens weken door de broer en d’n Lee bestookt te zijn met het advies het te gaan kijken) ook het liefst in een trainingsbroek ijs eet. Dat was een soort Droste-effect. Met ijs. In plaats van chocola.
De wijste scène die ik in tijden zag was deze. Ik heb nog veel te leren over hoe je én vernuftig én slim én grappig in elkaar kunt schroeven.
Helemaal tot het eind kijken. Anders werkt het niet.
Net als antibiotica.

3.
Ik ging een stukje fietsten gisteren. Om wat te typen bij Oortjeshekken.

klaphek.JPG
Het Nederlands heeft zulke fijne woorden.
Ik wilde er achter zetten: it has a nice ring to it. Maar dan lijkt het weer net of ik het Nederlands niet waardeer en alles in het Engels wil zeggen. Dus dat doe ik dan maar niet.

4.
Bij Oortjeshekken zaten drie dames aan het tafeltje naast me. Er zat ook nog een meneer bij, maar volgens mij was hij dood. Of deed of hij dood was, zodat ze hem achter zouden laten. Misschien zaten er nog wel twee mannen onder hem op die stoel, die één voor één dachten dat ze zich onder een lijk verscholen.
De dames praatten aan één stuk en leken alle drie op scheef gebakken versies van Wouke van Scherrenburg.

Voorbeeld:
“Dan krijgen die meisjes twee jaar stafkamp. Dat geloof je toch niet.”
“We zouden Rusland eens binnen moeten vallen. Dan piepen ze wel anders. Die Poetin.”
“Strafkamp. Dat dat nog kan gebeuren in 2010.”
Stilte.
“2012.”
“Ja, whatever.”

Ik ben maar weer gaan fietsen.

5.
Na Louis C. K. en drie films met Paul Rudd en Jason Segel ben ik Freaks & Geeks gaan kijken.


Vooral Billy is mijn lievelings. Vooral Billy.

Nu speelt de laatste aflevering. Dus ik heb de boel maar gepauzeerd om een stukje te schrijven. Sommige dingen mogen niet eindigen.

6.
Vanaf Lowlands krijg ik smsjes die vaak maken dat ik er eventjes zou willen zijn. Ane Brun, Feist, de mensenmassa, Spinvis, het bier, de gesprekken.
Maar dan kijk ik naar de ventilator aan het plafond en de kan ijswater op tafel en het lege huis en naar hoe mijn stem klinkt in de supermarkt omdat ik al sinds donderdag weinig praat. Dat is goed voor me namelijk: weinig praten.
Morgen begint het echte leven weer. Ik heb een To Do-lijst met twaalf punten.
Gelukkig is er voor nu alleen nog de bank.

7.
In de supermarkt kwam ik bekenden tegen.
“Hier binnen is het wel lekker koel,” zei ik. Ik schaamde me een beetje dat ik zei wat iedereen zegt, maar goed, het is ook echt warm. Ik bedoel: mijn lénzenvloeistof was zelfs warm. Ik deed wárme lenzen in voor ik naar de supermarkt ging. Ik heb nog nooit in mijn leven warme lenzen ingedaan.
Hoe dan ook, we constateerden dat het koel was in de Albert Heijn.
“Laten we anders hier bij de koffieautomaat gaan hangen,” zei ik.
Er werd geknikt.
“Bij de Coop hebben ze een hele tafel bij de koffieautomaat.”
“Een hele tafel?”
“Met de leesmap?”
“Een hele tafel. Met boekjes.”
We knikten onder de indruk naar elkaar.
Toen zwaaiden we en vervolgden we onze weg.
De Sahara in.

8.
Nadat ik naar de supermarkt was geweest liep ik met een gezinverpakking toiletpapier naar huis. Onderweg lachten twee jongetjes me uit.
“Dus jullie gebruiken geen pleepapier? Viezeriken!” had ik ze na willen roepen. Maar ik deed het niet.
Ik dacht aan Freaks & Geeks. En aan de brugklas.
Ik had dun blond haar, een ronde rooie bril, ik was bleek en mager en ik droeg t-shirts met Hein de Kort-strips erop afgedrukt die ik had gekregen van mijn broer. Ik had als enige in mijn klas schrijfblokken van gerecycled papier en ik kreeg zelfgebakken brood mee naar school, waar de stroop altijd helemaal introk.
Tijdens een tussenuur kwamen er een stel meisjes om me heen staan. Degene met de hoogste kuif en de meeste speentjes aan haar armbanden wees naar mijn schriften en zei:
“iiieeeuuwww, daar hebben mensen hun kont mee afgeveegd.”
De meisjes lachten.
“Dus jij legt je gebruikte wc-papier altijd in de papierbak?” zei
ik. “Vreemd.”
Daarna was het stil.
Ze zijn nooit meer bij me om de tafel komen staan.
Ik mocht nog steeds niet naar hun feestjes, maar goed, dat is natuurlijk bijzaak.
Pas zei ik tegen iemand dat het waarschijnlijk toch handiger is om grappig te zijn dan dat je er knap uitziet. Duurzamer ook.
Ik denk dat dat klopt.
Maar ik ben ik er nog niet uit.
Misschien is het gewoon iets dat lelijke mensen zeggen.

Terug naar de laatste aflevering.
I’ll catch you on the flipside*.

*En ik hou heus wel van Nederlands, heur.

Bill & Neal

Neal Schweiber: Had to bring the big rocket, didn’t you?
Bill Haverchuck: What… I got a big rocket, what am I supposed to do, cut it in half?

bill-haverchuck-gif.gif

Het resultaat van mijn typ-ontwijkend gedrag:

- twee abrikozentaarten
- de pilotaflevering van Girls in het heufd
- deze foto’s:

bruid.JPG

racoon.JPG

Alsmede deze:

cowboy-1.JPG

En deze:

cowboy-2.JPG

- zeventien overgeschreven recepten
- een weblogstukje (een opsomming)

Nog op de lijst:
- zeven punten

Helaas:
- de afwas staat er nog

(O, en ik heb the Voice of Holland gekeken en daarbij een traantje -een trijntje?- moeten wegpinken. Maar dat heeft u natuurlijk niet van mij. Pffff, ik ging maar eens wat doen.)