Vrouw zkt man

Vanavond ging ik weer eens Nico Dijkshoornen tijdens LuxLive in Nijmegen. En na smeuïge thema’s als parkeermeters en hoe om te gaan met de islam? mocht ik nu mijn vingers gaan branden aan iets als hoogopgeleide vrijgezelle vrouwen.
Hoera!
De zaal zat vol met dames.
“Ik had het idee dat ik in een Viva zat,” zei collega Johan Roos die kwam kijken, na afloop.

De site schrijft:

Vooral voor hoog opgeleide vrouwen in de grote steden lijkt het steeds moeilijker om aan een partner te komen: mannen van hetzelfde opleidingsniveau worden schaarser en dus gewilder en de moderne vrouw is veelal niet bereid tot ‘downdaten’.

Gasten waren Jasper Jan de Konink, mede-oprichter van datingsite E-matching, dr. Tila Pronk, universitair docent Sociale psychologie aan de VU en auteur van het boek ‘Hartstocht’ en ook -let op, later een rol voor hem- prof. dr. Jan Latten, hoogleraar demografie aan de UvA en onderzoeker bij het CBS en medeauteur van het boek ‘Liefde a la carte’. Die laatste strooide gretig met soundbites, die afwisselend met luid gelach en ingeademde schrik werden beantwoord.

Nu goed.

Dit is wat ik schreef tijdens het debat en aan het eind voorlas:

***

20u10
Ik heb een tijdje wat met een huisschilder gehad. Ik vond dat heel handig. Hij kon ook nog eens goed stuken. Ik bedoel, kom daar maar eens om bij een academicus: zeg schat, stuuk jij dat muurtje even? Glasvezelbehang hangen, dat kon hij ook al. Weet je hoe moeilijk dat is, glasvezelbehang hangen? Dat is echt heel erg moeilijk.

20u18
Ik weet eigenlijk ook niet precies wat je als vrouw nou met een hoogopgeleide man moet. Wat kunnen die nu eigenlijk wat handig is?
Als je koelkast stuk is, of de auto niet wil starten, het internet eruit ligt of als je ingesneeuwd bent en je alleen een kip hebt en een hakbijl?
Nou?

20u32
Maar goed… ik moet nu ook niet hypocriet doen, natuurlijk. Ik had ooit een vriendje dat heftruckchauffeur was. En nu vond ik dat heftruckchauffeur zijn niet zo erg. Hij had ook een scooter en een trainingspak en zelfs dat vond ik geen ramp. Hij kon overigens niet stuken, maar goed, dat geheel terzijde.
Alles ging prima, niks aan de hand.
Maar toen hij op een dag, toen we op 4 mei een documentaire aan het kijken waren, met een vragende stem vroeg “Wat is de holocaust?”*, heb ik het toch maar uitgemaakt.
Dat lag dus niet aan zijn heftruckchauffeur zijn.

Ik weet nou ook niet meer precies in welke categorie dat valt.

* Écht gebeurd!

20u46
Ik begin me ondertussen heel erg af te vragen wat voor relatie Jan latten zelf heeft.
Ik begin me überhaupt allerlei dingen af te vragen over Jan Latten. Heeft hij een poetsvrouw? Betaalt hij haar door tijdens de vakanties? In wat voor auto rijdt hij? En als hij een vrouw heeft, wie van de twee kookt er dan het meest? En waarom lacht hij niet om zijn eigen grappen? Moet zijn vrouw lachen om zijn grappen? Wij moeten om zijn grappen lachen. Heeft hij huisdieren?
Kan hij stuken?
Of misschien heeft Jan Latten wel helemaal geen vrouw, maar heeft hij een man. Dat kan natuurlijk ook. Hoe zit dat eigenlijk met het homohuwelijk? Met hoogopgeleide lesbo’s? Hoe downdaten die? Hebben die die problemen ook? Als vrouwen altijd zo kritisch zijn, hoe zit dat dan met twee vrouwen? Of met twee mannen?

20u59
Of twee stukadoors.

21u00
Dat is helemaal niet handig! Als je allebei stukadoor bent!

21u08
Ik heb nooit eigenlijk lijstjes* gehad. Lijstjes zijn immers de eerste dingen die het raam uitgaan, bij ons dames, op het moment dat je er een paar flessen rosé in hebt gegooid.
Een vriend van mij vroeg ooit “Han, hoe weet ik nou of ze me echt leuk vindt?”
En toen heb ik gezegd: “Gooi er een paar liter bier in en als ze dan nog niet wil, dan wil ze écht niet.”
Maar goed.
Dat gaat misschien wat ver.
Het enige wat ikzelf eigenlijk écht belangrijk vind, buiten dat je gewoon verliefd moet worden natuurlijk, is dat iemand niet van Kane houdt.
Maar ja, dat spreekt voor zich.

* Met Lijstjes bedoelde men de kwaliteitseisen die de hedendaagse hoogopgeleide vrouw stelt aan haar datingmateriaal

21u09
Hmmm. Al weet ik ook wel zeker dat bij drie flessen dat onderhandelbaar is. Of als iemand écht heel erg leuk is verder. En knap.

21u10
En kan stuken.

21u11
O mijn god.
Ik heb geen principes.

21u14
Op het projectiescherm zijn steeds twee zwanen te zien. Waarom toch altijd die zwanen? Waarom nou nooit eens een ander monogaam dier? Zoals de prairie woelmuis, de Argiope aurantia of de roodrugsalamander. Waarom nooit eens de dik-dik antilope, de kaphamerhaai of de zwarte gier? Nou? Nou?

21u16
Ik heb nu trouwens zelf wel wat met een academicus en die academicus die is dokter, dus die date behoorlijk down.
Want ik ben maar een eenvoudige Havist met een CMV-diploma en een bijna-bachelor in Writing -wat zoiets is als je strikdiploma en je zwemdiploma-, die als ze niet genoeg geld bij elkaar kan schrapen met het schrijven, achter de bar moet gaan staan van de kroeg waar ze al elf jaar werkt.

21u17
Hmmm… Ik heb eigenlijk helemaal geen onderhandelingspositie.

21u18
Nou ja, ik kan wel goed koken.

21u19
Volgens mij.

21u20
Maar poetsen kan ik dus totaal niet.

21u21
En de was doet hij trouwens ook liever zelf, aangezien ik nog net niet de was in wastrommel met een voet aanstamp.

21u22
Tja…

21u23
Dus…

21u24
Ik ben verloren…

21u25
Hmmm.
Misschien moet ik toch maar eens een cursus autotechniek gaan doen.

En leren stuken natuurlijk.

***

Na afloop dronk ik met Johan nog een wijn.
“O! Is dat de dokter?” riep iemand aan de bar.
“Nee, dat is Johan,” zei ik. “Die is schrijver.”
We liepen de zaak in.
“Nu denkt iedereen dat jij de dokter bent,” zei ik toen we aan een tafel zaten.
“Dat valt wel mee,” zei Johan.
“Nou, fijne avond voor jullie nog, hè,” zei een andere mevrouw die voorbij liep.
“Wel,” zei ik toen ze buiten gehoorafstand was. “Iedereen denkt dat jij de dokter bent.”
Johan zette zijn bril recht.
“Je kunt ook best voor een dokter door,” zei ik.
“Ook al zijn we maar gewoon schrijvers.”
“Ja,” zei ik. “Ook al zijn we maar gewoon schrijvers.”

In de zon op de fiets

1.
Ik zag iemand lopen die er net zo uitzag zoals jij eruit zou moeten hebben gezien vijftien jaar geleden. Ik fietste voorbij met achterop een mand vol flessen en dozen, ik kwam van de Albert Heijn. Je zag er zo uit zoals we er vijftien jaar geleden allemaal uit zagen. Met een bandshirt en Dr. Martens. En misschien was je het ook wel. Blijkt toch dat iedere dag, de hele dag, we allerlei parallelle universa door elkaar heen hebben lopen en liep jij daarom daar gewoon over de stoep. Je zag me, want je vond het gek dat zo’n mevrouw met een mand boodschappen en een bloemenjurk zo zat te kijken op de fiets. Misschien dacht je wel na en misschien herinner je je dat vandaag nog. Dat er toen iemand fietste. Dat ik daar toen fietste, maar weet je niet dat ik het ben. Zat ik toen nog ergens in Limburg. Op mijn bed, naar mijn cassettes van Mazzy Star te luisteren.

2.
Voor me fietsten een meneer en een mevrouw. De mevrouw fietste wat voor de meneer uit en ze gebaarde zonder om te kijken met haar arm dat hij door moest fietsten, dat hij naast haar moest komen fietsen. De meneer zag het niet, want hij keek om. Hij zwengelde ervan, zo erg keek hij om.
Toen ik zijn blik volgde om te kijken waarom hij zijn nek verrekte, zag ik een kudde meisjes in een voortuin van een studentenhuis in de zon zitten.

Ik hou niet persé van Rowwen Hèze, hoor, maar ineens had ik dit liedje in mijn hoofd.

3.
Ik ga koken.

That which we call a rose. By any other name would smell as sweet. Ofzo.

Inkomende sms, 23 mei, 17u47, van d’n Lee:
Ach… ‘Karpaccio met een K’ is failliet.

zx.jpg

zx.jpg

zx.jpg

(Overigens wordt het zo te lezen Ivory. Dezelfde website als Karpaccio met een K zegt dat er binnenkort een restaurant komt dat Ivory heet. Blijft het dan wel karpaccio.nl? Betekent dat dan dat er een nieuw restaurant op dezelfde plek komt dat Ivory heet, of wil dat zeggen dat de eigenaren van Karpaccio (die naam! die naaaaaaaaaaam!) ergens anders een tent beginnen die Ivory heet. En waarom dat Ivory? Wat eet je daar? Kijk, bij Karpaccio was dat tenminste duidelijk. En zou het dan eigenlijk niet Carpaccio met een K hebben moeten heten? Of juist niet? Niets dan vragen, vragen. Ach ja, dat houdt de gemoederen van horeca -tegenwoordig uit te spreken als eureka- minnend Nijmegen tenminste bezig. Hoezee! Ivoree!)

Fukushima

Ik zit koffie te drinken en volgens mij zit ik naast een stel CMV’ers. Sport en Spel. En volgens mij zijn ze een kindersportdag aan het organiseren.
Met veel overleg.
Op een toon alsof ze de val van het kabinet nog kunnen verhoeden. Of de meltdown in Fukushima.
De jongen die het hoogste woord voert draagt een blauwe fleece en zijn haar in een staartje.
“Ik denk dat we kunnen overgaan tot het bestellen van de afgesproken materialen voor de kinderspeelhoek. Als jij maar duidelijk aansturing geeft.”

Ik denk dat ik zo eens sigaretten naar ze ga gooien.
En kaas.
En literatuur.
En een aambeeld.