Een vlokje Millennium het Hoorspel

~ door de Hoorspelfabriek ~

fragment-1.wav

De man met de smeuïgste en de man met de mooiste stem van Nederland. Ofwel: Maarten Wansink als Dragan Armanski van Milton Security en René van Asten als Dirch Frode.

Ik krijg tegenwoordig ook nederlandstalige spam. Het is soms net poëzie. Deel II

Wanneer u hаve а paar vrouwen past in je kast
Je een aantal van de eаsiest, meest versаtile
And meest indrukwekkende onderdelen
Van dameskleding аvаilаble hаve
Het vinden van de perfecte vrouw
Kostuums voor elke occаsion
Bent u hier aan het juiste plаce
U zult аble om te kiezen lаdies‘ past
Thаt аre flаttering op u
And passen bij uw stijl met behulp van deze koopgids

Ik krijg tegenwoordig ook nederlandstalige spam. Het is soms net poëzie.

Als u vergelijken van verschillende flatscreen-tv
Kunt u zich gebombardeerd met een aantal verschillende opties
Hoewel er veel discussie over
Welke flat-panel televisie monitor
Is de beste
Is de LCD TV in snel tempo van de koploper
Is de LCD TV te gebruiken technieken
Waar kleine pixels
Worden geproduceerd
Door vloeibare kristallen

(De opmaak is overigens van mezelf. Daar valt nog wel wat te winnen bij die spamvertalers. Where ever they may be. *zwaait*)

IJdeltuiten en dikke dikke tranen op de bank

Godverdomme, wat een ongelofelijk goeie film vond ik Control van Anton Corbijn gisteren. Ik weet ook niet hoe het kwam dat ik die nog nooit gezien had.


En hij speelt ook zo goed, die Sam Riley.

Het was heel fijn, alleen op de bank op half twee ’s nachts, onderwijl twitterend met P de DJ en Journaliz van “Buuuu!” en “potjandorie potjandorie potjandorie”.

Die middag keek ik met d’n D. Backbeat. Ik had afgelopen zaterdag een documentaire over filmstudio Polygram gezien en besloten dat deze Beatlesfilm eens bekeken moest gaan worden, de film waarvan ze verwacht hadden dat ‘ie meer zou gaan doen dan Four weddings and a funeral.
Maar, jonge jonge jonge, wat een pathetische zeikfilm. Zo’n film waarbij je in lachen uitbarst als er iemand dood gaat, en dat kan natuurlijk helemaal niet: lachen als er iemand doodgaat. Amerikanen Stephen Dorff en Sheryl Lee zetten twee zeer onsympathieke ijdeltuiten neer, waar je geen enkel moment een band mee voelt. Opbokken, dacht ik steeds, ik wil the Beatles zien.
Misschien is dat wel de allergrootste fout die een actreutel kan maken, dat een rol onderdeel uitmaakt van ijdeltuiterij. Ik was blij dat we nooit meer veel van Dorff en Lee gehoord hebben. Bah bah.


Al valt voor haar “Tadaaaa” wel wat te zeggen. God, wat miste ik Laura Palmer.

Four seasons in one day, want de twee films hadden niet meer uit elkaar kunnen liggen. (Control was trouwens keuzefilm van Step Vaessen in Zomergasten. Ook zo iets, trouwens: dat steevaste gezeur tijdens Zomergasten. Het is zo makkelijk en dat bedoel ik niet eens op een met-voetballen-heeft-Nederland-zestien-miljoen-bondscoaches-manier, maar gewoon op een jezus-wat-is-dat-makkelijk-manier. Ik vond het een gans mooie avond weer, gisteren.)
Die Anton Corbijn. Zomaar gewoon met eigen geld zo’n mooie film maken. Met weergaloos spel van Sam Riley en Samantha Morton en evenzo mooie cinematografie.
En dikke, dikke tranen op het einde. Alleen op de bank in het holst van de nacht met een dekentje. Want zo hoort dat, als er iemand sterft.

Verlaag net als Karin

“Ik heb een druk leven, drie kinderen, een theatertour, feestjes…”
Ja, en een dikke hypotheek die ook betaald moet worden klaarblijkelijk.